terug

Scholing

woensdag 14 juli 2021

Sinds bijna een jaar ben ik oma. Het kind woont op afstand maar met de nieuwe technologieën ontvang ik via mijn telefoon foto's en filmpjes. De ontwikkeling wordt nauwgezet bijgehouden en gretig door mij gevolgd. Af en toe komen ze naar Zeeland en af en toe ga ik naar hen. Vanwege de huidige situatie minder dan gewild, maar hé elke keer is er een.

De dingen die dit kleine mensje moet leren zijn enorm. Drinken gaat redelijk automatisch maar dan moet er geleerd worden om te slapen in de nacht en wakker te zijn overdag. Liefst in de daguren ook nog wat slapen zodat de ouders kunnen bijtanken. In het begin was er geen tijd om te koken, iets wat de ouders allebei heel graag doen. Gelukkig heeft deze moeder dezelfde passie en leegde ik met alle liefde mijn vriezer zodat er fatsoenlijke maaltijden op tafel kwamen. Zij worden geschoold hoe ze hun dag kunnen indelen rondom de zorg en verbijstering van hun kindje.

Vervolgens moest er geleerd worden om vast voedsel lekker te vinden. Soms met hele leuke grimassen tot gevolg. Kruipen was ook een les die door iedereen op de voet werd aanschouwd en de vorderingen becommentarieerd. Gelukkig is het nu zover, tijgeren is kruipen geworden. Met grote ver- en bewondering kijk ik naar de vooruitgangen van dit kleine mensenkind. Zonder dat iemand iets voor hoeft te doen, worden vaardigheden aangeleerd. Zo knap! Inmiddels is het kind ook geschoold in staan. Een aantal stapjes langs meubilair gaat redelijk. Zitten was na een eerste poging met flinke val, uit het systeem verwijderd. Gelukkig is dat goed gekomen, zittend op de troon de wereld bekijken, voedsel innemen en door middel van diverse geluiden, soms op hoog volume, wensen kenbaar maken. Dit mensenkind wikkelt iedereen om de pink.

Ook ik krijg dagelijks scholing. Nog steeds over mijn gedrag, want impulsief als ik ben is dat nog steeds nodig. Eerst denken dan doen, iets wat ik nog steeds niet onder de knie heb. Ik verwacht niet dat het ooit een onderdeel van mij zal zijn.

Een goede vriendin zijn. Dat kost niet zoveel moeite. Hoewel mijn sociale kring niet groot is, ben ik wel enorm trouw en redelijk attent. Misschien kan dat wel juist omdat er niet zo heel veel mensen zijn aan wie ik hoef te denken. Na een heftige ziekte is mijn capaciteit om overal aan te denken sterk verminderd. Dat vind ik nu niet meer erg, maar dat was in het begin een zware dobber. Ook voor anderen want zij waren het zo gewend dat ik overal aan dacht. Toen ontbrak me de energie om aan iedereen te denken, nu geeft het veel rust.

Loslaten vind ik nog steeds heel moeilijk. Niemand kan mij daar ook bij helpen. Ikzelf zal zaken moeten oppakken, verwerken en achter me laten. Bij de geboorte van een kind is het eerste wat er gebeurd het fysiek loslaten. Bij het doorknippen van de navelstreng is de eerste stap al gezet naar een proces van kijken, helpen, bijsturen en loslaten. Ik ben er zo ontzettend slecht in. Hoewel ik geen belerende moeder ben, wil ik ze wel behoeden voor alle lelijke kanten die het leven biedt. Ik denk dat ik mijn kinderen voldoende scholing heb meegegeven om als eerlijke, kritische en standvastige mensen in het leven te staan.

Loslaten is ook een vorm van liefhebben. Je kunt nog zo van iemand houden, je hele wereld eromheen bouwen en alles ervoor willen doen om de ander gelukkig te maken, maar uiteindelijk kan dit verstikkend werken. Dan moet je de touwen der verbinding laten vieren, lering trekken uit de ruzies, geuite gevoelens en vertoond gedrag. Een harde maar noodzakelijke les om gezond lief en vertrouwen te hebben in elkaar.

Waar ik werk wordt gesproken over “Leven Lang Ontwikkelen”. In dit verband meer gericht op het volgen van scholing om te blijven groeien en kennis te verbreden. Ik denk dat het hele leven bestaat uit scholing. Want door interactie met mensen, leer je steeds meer over hen en jezelf. Ik vind het boeiend maar soms ook heel vermoeiend.

geplaatst door RosaReis - 1598 keer gelezen