terug

Ik open als ik dicht

donderdag 12 augustus 2021

Ik open als ik dicht…

Nieuwsgierig loop ik de ruimte binnen van een nieuw geopend cultuurhuis.
Een totaal nieuw gebouw, weliswaar opgezet in de oude bouwstijl van de omgeving,
trekt iedere voorbijganger’s aandacht. Ook die van mij.
En als het past in mijn gevoel, dan moet ik de binnenkant ook gaan “proeven”.
Pas dan weet ik of het me past om er in de toekomst vaker een kijkje te willen gaan nemen.

Ik kom binnen in een grote, hoge ruimte waar het dak gedragen wordt door enorme houten knoestige balken.
Kijk, dat is de 1e positieve score voor mij. Deze aanblik past geheel bij het buitenaanzicht
en geeft voor mij daardoor rust.
Ik land ter plekke in mezelf, in de ruimte en voel de behoefte om in alle rust alle verder aanwezige ruimten en kunstenaars te gaan verkennen.
Mijn geplande wandeling mag even gaan wachten.

Ik bekijk rustig, aandachtig alle diverse kunstwerken.
Van glasblaas werk, schilderijen, metalen kunstwerken tot wat alledaagse kunstboeken.
Ik kan veel interessant, bijzonder vinden. Ik vind beslist niet alles mooi, maar dat hoeft ook niet van mezelf.

Op het moment dat ik weer de trap afdaal naar de benedenruimte, de ingang/uitgang, kijk ik om wat voor reden nog even om naar boven en zie een zin geplakt op een rand die me acuut midden op de trap stil laat staan:
“ Ik open als ik dicht…”

“ Weet je? Jij doet me denken aan een oester “
Ik kijk de man tegenover me verbijsterd aan. Doe ik mijn best hem het één en ander te vertellen over mijn verleden en dan vergelijkt hij mij met een oester??
“ Je gedraagt je zo tenminste. Je bent zo gesloten als een oester. Je vertelt me slechts feiten. Ik moet alle betekenisvolle informatie uit je trekken, terwijl ik waarneem dat er een wereld aan doorleefde verhalen in je voorbijgaat. Ga schrijven. Ik denk dat dan anderen/ik zo de kans gaan krijgen je te leren kennen “.
Ik kijk in de ogen van mijn therapeut en zie zijn oprechte zoektocht naar hoe hij me gaat bereiken op dieper niveau, zodat hij me kan gaan bijstaan in mijn proces.

Dit moment uit het verleden schoot door me heen toen ik daar midden op die trap stond te staren naar die zin.
Ik zou die zin hebben geschreven kunnen hebben.
Immers mijn gedichten hebben mij mijn leven lang me laten openen. Naar mezelf toe en later naar anderen. Schrijven/reflecteren is iets wat veel later ook een plek kreeg in mijn openingsproces.

Ik liep terug naar boven, naar de ruimte waaronder deze zin stond en ging écht in gesprek met de daarbij horende kunstenaar.
Ik ervoer direct een soort van thuiskomen bij deze man en ervoer dat dat ook wederzijds was.
Zó apart, maar vooral zó mooi zo’n ervaring.
Voor mij was de boodschap duidelijk: Het wordt weer tijd om bewust naar binnen te gaan, zodat ik weer kan gaan dichten en schrijven en mezelf kan laten zien en ervaren.

Waarom ik dit alles schrijf?
Omdat ik in ieder geval mezelf pas echt kan laten zien als ik écht van binnenuit open.
Er wordt hier vaker gesproken over wat en hoeveel je van jezelf zou moeten laten zien.
Dat is uiteraard voor ieder persoonlijk om in te vullen, maar ik ben iig zelf pas bereid te investeren in een relatie als de ander minimaal de intentie heeft zich te willen openen.

Soms…

Soms doet een mens z’n jasje uit.
Neemt plotseling een spontaan besluit,
zichzelf te willen laten zien.
Aan wie wil kijken en bovendien…
wil voelen naar die ander.

Zo’n mens doet met vereende krachten,
waarnaar velen van ons smachten.
Hij toont de wereld wat in ons allen schuilt,
terwijl hij Schoonheid voor zijn jas verruilt.
©

geplaatst door Hope - 1712 keer gelezen