terug

Vlinders

woensdag 4 augustus 2021

Regelmatig krijg ik de vraag van de heren waarmee ik contact heb, of ik al vlinders voel. Kan dat, vlinders krijgen, verliefd worden zonder iemand ook maar ooit gehoord of gezien te hebben?

De mannen zeggen dat ze het wel zijn. Helemaal hotel de botel, dromend van een leven met mij, niet kunnen wachten en enorm smachten. Ik verbaas me altijd over dit verbale liefdesgeweld. Eerlijk gezegd geloof ik er geen sikkenpit van. Hoe kun je nou zeggen dat je helemaal voor iemand gaat gebaseerd op een foto, profielbeschrijving en wat berichtjes heen en weer.

Zijn deze mannen eerder verliefd op het verliefd zijn? Zijn ze zo ontzettend op zoek dat ongeacht wie reageert dat de liefdeskandidaat is? Hoe hoog is dan de nood? Wat is er aan eigenwaarde in huis, wat is het zelfvertrouwen en misschien nog wel het belangrijkste, staan ze stil bij hoe het bij de ander binnenkomt?

Er wordt gesproken in clichés, in quasi erotische toespelingen, romantische benaderingen en meer van die, in mijn ogen, flauwekul. Het klinkt allemaal zeer gekunsteld en daardoor zo onoprecht dat het eerder lachwekkend is dan dat mijn hart sneller gaat kloppen.

In mijn hele leven ben ik nog nooit verliefd geworden via een schriftelijke kennismaking. Natuurlijk, er moet ergens een aantrekkingskracht zijn, anders reageer ik noch de ander niet. Maar vlinders in mijn buik, stapeldol op een foto met begeleidende tekst? Echt niet. Is dit nuchterheid, zelfbescherming of te veel realiteitszin?

Mijn vlinders komen pas als ik wat meer van de man in kwestie weet, als ik hem heb gesproken en gezien. Belangrijk onderdeel hierin is hoe het met zijn en mijn humor is gesteld. Komt dat overeen? Voor mij is er niets zo opwindend als samen lachen om dezelfde situatie. Het gaat hier niet om moppen, schuin of niet. Het gaat me juist om de zelfspot, de humoristische situaties die ontstaan door het leven zelf. Eigenlijk gewoon de ontspannen kijk op het leven.

Hoe is zijn stem? Ik ben gek op een wat hese stem. Niets is aantrekkelijker dan zwoel te worden toegesproken. Op piepstemmen knap ik totaal af. Grote man, kleine stem. Het past gewoon niet in mijn hoofd. Een zware, sonore stem, ook zo ontzettend mooi en aantrekkelijk. Dat komt schriftelijk nooit naar voren, dus er zal toch echt fysiek contact nodig zijn. En wat te denken van taalgebruik? Bij mij hoor je meteen dat mijn wieg in Brabant heeft gestaan. Dat mag als het maar wel gewoon ABN is. Spreken in een dialect dat ik niet versta is een totale afknapper. Hoe begrijpen we elkaar dan?

Aantrekkingskracht is ook heel belangrijk. Kan en durf ik me ooit volledig te geven aan de man in kwestie? Kortom, word ik opgewonden van de mens in het echt? Pas dan en alleen dan kunnen de vlinders zich ontpoppen in mijn buik. Dat heerlijke allesomvattende gevoel. Dat is pas verliefdheid. Dan zijn de vlinders echt en mogen ze uiteindelijk naar buiten vliegen en zal ik heel eerlijk aangeven wat hij met me doet, met mijn eigen hese, smachtende stem omringt door kaarsjes in een uitdagend pakje.

Via het geschreven woord dit allemaal ontdekken? Nee, voor mij geen vlinders vanaf een beeldscherm, maar in het echt, kom maar op!

PS: Inmiddels ben ik wat wijzer geworden. Mijn blogs schrijf ik vooraf, als ik inspiratie heb, soms achterhaalt de tijd me. Nee, ik word niet verliefd via het geschreven woord, maar ja, ik voel een enorme aantrekkingskracht, een vibratie en een enorme lust tot leven. Stiekem denk ik dat dit toch ook onder de noemer vlinders valt. Tegelijkertijd vraag ik me af wat er dan met me gebeurt als er een bezoekje aan elkaar wordt gebracht. Wow, vuurwerk?

geplaatst door RosaReis - 1780 keer gelezen