2. Hun verhaal: Ontmoeting Zij
woensdag 29 september 2021
Een man, een vrouw, beiden met een minder gangbaar profiel. De man kijkt naar haar gegevens, zij kijkt daarna op zijn beurt naar die van hem. Ze let vooral ook op de foto’s. Het lijkt een actieve man, gezien waar hij staat.
De tekst bij het profiel intrigeert. Juist omdat er staat dat hij zeker niet altijd lief is. Iemand die eerlijk aangeeft dat hij ook zo zijn buien heeft. Een verademing tussen alle empathische, vriendelijke, knuffelbare mannen. Geen mens is altijd gericht op de ander. Een chagrijnige dag heeft zij ook net als een zeker niet lieve kant.
Ze waagt de sprong en schrijft een eerste bericht. Er komt een reactie die net zo eerlijk is en met een hint van mysterie. Dit prikkelt haar om nog een bericht te schrijven. Uiteindelijk gaan er die eerste avond flink wat berichten heen en weer. Ze geniet en ziet het weer zitten, neuzen op de datingsite. Even was ze zo verloren en gekrenkt dat ze ermee wilde stoppen.
Een leuke man heeft haar geprobeerd geld af te troggelen. Het was al bijna te mooi om waar te zijn, maar toch geloofde ze hem. Hij was aardig, reageerde op haar berichten, liet ook dingen van zichzelf zien. Ze was de koning te rijk. Er kwam plotseling een einde aan op het moment dat hij de vraag stelt of zij hem 6 weken kan onderhouden terwijl hij aan zijn carrière werkt in het buitenland.
Ze voelde zich eenzaam, verraden en totaal hopeloos. Het idee dat haar dit overkomt, zij die altijd zo vertrouwt op haar instincten, haar gevoel. Ze kapt het contact, toch met pijn in haar hart want hij was écht leuk, af. En neemt het heft in eigen handen. Ze reageert naar de heren die naar haar profiel hebben gekeken en die haar ook aanspreken. Zo komt ze bij hem, deze man die van mysteries houdt maar niet om ze zelf op te lossen, die toegeeft dat het niet altijd mogelijk is om lief te zijn, die van zichzelf zegt buiten de gebaande paden te treden. Ze is nieuwsgierig.
Uiteindelijk volgt de eerste ontmoeting. Ze neemt weer een stukje meer afscheid van haar man. Ze gaat naar zijn laatste rustplaat, praat met hem en doet haar trouwring af. Het voelt niet goed een ander ontmoeten die zoveel gevoelens oproept met dit symbool nog om haar ringvinger. Ze huilt, daar op die plaats waar niemand vreemd opkijkt als je huilt. Ze laat hem weer een stukje los. Het doet pijn en tegelijkertijd weet ze dat ze mag; haar man vertelt haar dat ze weer een stapje verder mag zetten in haar leven zonder hem. Thuis legt ze de ring naast zijn exemplaar. Bij elkaar, waar ze horen.
Haar auto gooit ze vol benzine, de woonplaatsen van beiden liggen op een aardig aantal kilometers van elkaar. Ze wacht op de locatieaanduiding waar ze wordt verwacht. Als ze die kort voor de ontmoetingsdag hoort is ze blij verrast. Hij komt haar kant op, zij hoeft niet naar hem te rijden.
Vol verwachting rijdt ze naar de opgegeven locatie. Ze is te vroeg, zoals gewoonlijk. Dat geeft niet, kan ze het een beetje verkennen, uitkijken naar zijn komst. Ze krijgt een appje, hij weet niet waar hij kan parkeren. Ze wil het hem uitleggen, maar hij lost het zelf al op. Ze loopt terug naar de parkeerplaats, hem tegemoet.
Schrikt ze van de eerste aanblik? Nee, maar hij is lang! Ze voelt zich nu een dreumes. Het eerste contact verloopt verrassend soepel. Ze gaan een heerlijk eind wandelen door de bossen en over het strand. Later blijkt dat hij niet zo van het lopen is, zij kan het uren volhouden. Maar tijdens deze wandeling is er niets te merken van zijn aversie.
Het weer werkt niet helemaal mee. Terwijl ze koffiedrinken gaat het regenen. De parasol houdt hen droog, maar het wordt wel koeler. Verder staat er niets op het programma. Toch wil ze nog niet dat de ontmoeting eindigt. Ze vraagt hem mee naar haar huis. Ondanks waarschuwingen zet ze toch deze stap, het voelt goed. Er is geen angst voor deze nog niet helemaal bekende, hij is welkom en voelt vertrouwd.
’s Avonds neemt ze hem mee naar een restaurant. Ze genieten van het eten, elkaars gezelschap, hun samen zijn. Hoe kan het dat dit zo goed voelt? Zonder reserves? Ze stelt haar vragen, altijd weer die vragen. Er is er een die hem totaal dicht laat slaan. Heeft ze spijt van deze vraag? Nee, wel vindt ze het jammer dat de sfeer is veranderd. Ze probeert het op te lossen; het werkt. Hij geeft haar een geweldig compliment en de ontspannen sfeer is terug. De wetenschap dat de sfeer kan omslaan met haar vragen, weerhoudt haar er toch niet van om ze te stellen. Haar vragen zijn een groot onderdeel van haarzelf, haar interesse, haar manier om in het leven te staan. Ze is zo, ze zal altijd zo blijven.
===//===
geplaatst door RosaReis - 1594 keer gelezen
Vorige berichten
Vertrouwen
Gloednieuwe letters zijn dit - en zijn ze niet prachtig? Getypt op een spiksplinternieuw toetsenbord met toetsen die bij elke aanslag een klein geluidje maken, een blijmakend klein geluidje dat me aan een typemachine doet denken. Je weet wel, zo’n apparaat waarmee je de letters, zonder printer, direct op het papier drukt. Zo’n apparaat waarbij elke letter aan een apart stangetje zit, waardoor we nu nog steeds opgescheept zitten met een qwerty-toetsenbord. Het scherm is helder. Hm, veel te helder eigenlijk, dat kan wel wat minder. En met zo’n groot scherm kunnen de letters ook wel wat kleiner. Daar merk jij als lezer niets van. Ik als schrijver merk dat wel, ik moet dan opnieuw leren inschatten hoe lang mijn blog is - wat vergeleken bij het kiezen, bestellen, ophalen en installeren van een nieuw chromebook uiteraard een peulenschil is.
Achteraf was besluiten dat mijn bijna tien jaar oude makker nu echt vervangen moest worden het meeste werk. Werk van jaren. Geen updates meer? Ik hoef geen updates, dit ding doet het zonder updates goed genoeg. Nou ja, YouTube reageert wat langzaam maar ik heb immers alle tijd? En geldzaken regel ik allang via mijn wel geüpdate, dus veilige smartphone. Uiteindelijk was het één toets. Eén toets die mijn schrijfwerk telkens weer dermate irritant onderbrak, dat het nut van zo lang mogelijk met een al wat ouder apparaat werken mij plotseling ontging: Het was de shift- toets. Die hield zich niet aan de afspraak. Steeds wanneer ik hem gebruikte, voegde hij ook een teken toe, een ) of een #. Zeg nou zelf, zo kan een mens toch niet schrijven? En jawel, hij had beslist gerepareerd kunnen worden, die toets. Maar mijn vertrouwen in het apparaat was weg. Vertrouwen verdwijnt te paard en komt te voet terug. Of nooit. Gewoon zoals dat bij mensen soms ook gaat.
Al met al vind ik het de hoogste tijd worden dat ik minder type en meer praat; dat ik mij minder met mensen van letters en plaatjes bezighoud en meer met mensen van vlees en bloed. Kortom, ik wil weer serieus aan de wandel - en wat mij betreft is het al zover. Dacht ik op een mooie dag. Ik liep dus een ommetje Cronesteyn in mijn normale tempo - voor zover dat ‘normale tempo’ na een jaar nog in mijn spiergeheugen zit. De fysiotherapeut keek me effen aan, toen ik dat vertelde. Wat geen goed teken is. Hij vraagt applaus van de hele sportzaal wanneer ik mijn evenwichtsoefeningen doe, en hij noemde me laatst ‘wondergirl’ omdat ik al best veel kracht kan zetten met die tien weken oude nieuwe titanium heup. Hij vroeg of ik napijn had gehad van dat snelle ommetje. Ja dus. Als ik iets geleerd heb in mijn leven, dan is het dat ik beter wél kan uitkomen voor fysieke pijn. Met mentale pijn is dat nog lastig, maar wees gerust, ik boek vooruitgang. Ik kreeg dus een preek van de man met de effen ogen: Nog niet op snelheid gaan trainen, wel op afstand. Beter twee rustig gelopen ommetjes dan één snel ommetje. Ik knikte gehoorzaam. Hij is de ervaren man - en omdat hij zijn ervaring inzet voor mijn welzijn en ik hem vertrouw, zal ik naar hem luisteren. Wel heb ik mezelf beloond met nieuwe schoenen. Hardloopschoenen in een spetterend zwart-wit design, uitgezocht op de enigszins ronde zool. Ze lopen heerlijk, deze nieuwe schoenen. Maar er al wandelend snelheid mee maken is onmogelijk. Dat worden dus twee ommetjes Cronesteyn, ontspannen tempo, met halverwege een limonade stop op een bankje. Loop je mee?
De eerstse keer
Disclaimer (speciaal, voor RodeJas). Omdat ik weinig ervaring heb met daten is het volgende vooral gebaseerd op wat ik erover heb gelezen en gehoord, gekleurd door eigen opvattingen. Toch vond ik het wel een goed idee om te delen, ook omdat ik dit weekend toch niks beters heb te doen.
Seks is voor 50-plussers geen ontdekkingsreis meer zoals het eens is geweest. Toch kan het beslist nog wel een dingetje zijn. Bijvoorbeeld omdat het al een tijdje geleden is en daardoor er enige onzekerheid is ontstaan. Of ik daarover wel kan meepraten? Afijn, laten we maar snel verder gaan. De eerste keer met elkaar slapen als 50-plusser kan ook voor beide partners een heel andere betekenis hebben en dat is iets wat van groot belang is indien je op zoek bent naar een relatie voor langere tijd.
Er zijn geen regels wanneer de eerste keer aan de orde is. Voor het ene stel kan dat meteen na de eerste date gebeuren, voor een ander stel wellicht pas na 6 maanden of is het zelfs iets wat geen deel uit hoeft te maken van een relatie. Beide partners moeten het erover eens zijn en dat klinkt als een dooddoener. Ook op latere leeftijd kan een van beide echter toegeven aan wat wordt gevoeld als een dringende wens van de ander en uit angst dat anders de relatie zal worden beëindigd. Juist dat zou toch wel eens het gevolg kunnen zijn, als het ‘afgedwongen’ voelt.
De opvattingen over de eerste keer kunnen heel verschillend zijn:
Het is een voordeel van daten om wat tijd plezierig samen door te brengen zonder extra betekenis.
Het is een test om te zien of het ook op dat vlak klikt want het zou een belangrijk onderdeel kunnen worden van een langdurige relatie
Het is de bevestiging van het feit dat er een relatie is ontstaan of zelfs het startpunt van een ‘echte’ relatie.
Het is daarom van belang dat er vooraf eerlijk over gesproken wordt hoe beide partners tegen die eerste keer aankijken. Het voorkomt dat indien er toch geen relatie tot stand komt, een van beide zich ‘gebruikt’ zal voelen en bij volgende dates het wellicht echt een item wordt. Denken dat ‘het’ wel spontaan gebeurt als beiden er aan toe zijn, is bijna net zo onwaarschijnlijk als liefde op het eerste gezicht.
Als beiden dan toe zijn aan de eerste keer, wat kan je dan nog doen om daar een succes van te maken?
Kies een lokatie waar beiden zich op het gemak kunnen voelen. Eén hotelkamer is wellicht een betere keuze dan thuis bij een van de partners
Neem de spullen mee die je nodig denkt te hebben, zoals je tandenborstel, maar ook gewoon die nachtkleding waarin je lekker slaapt.
Durf te vertellen wat je wilt en waar voor jou grenzen liggen. Ook ouderen hebben nog wel eens de neiging te overdrijven omdat ze denken dat het anders geen goede indruk maakt.
Maak je geen zorgen over de morning after. Niemand ziet er op het best uit na een nacht slapen.
En natuurlijk wist iedereen dit al…
Fietsen langs het verleden naar de toekomst
Ik ben een paar dagen wezen fietsen. Niet ver weg, gewoon in Nederland, langs plekken waar ik vaker geweest ben.Een vertrouwde route is ook een tijdlijn. Bij een nieuwe bocht dook vaak een herinnering op. Voor ik het wist fietste ik niet alleen door het landschap, maar ook door mijn eigen leven.
Soms voelde dat licht en gelukkig. Soms ook niet. Je denkt ook aan mensen die er niet meer zijn.
Niet zo lang geleden maakte ik een lijstje. Vrienden, klanten, collega's, familie, mijn echtgenote natuurlijk, bandleden met wie ik ooit op een podium stond, klas- en studiegenoten, buren, jongens van het voetbal. Ik noteerde uiteindelijk vijfennegentig namen. Vijfennegentig mensen die ik goed gekend heb en die er niet meer zijn. Allemaal jonger gestorven dan ik nu ben.
Allemaal met hun eigen dromen en hun eigen zoektocht naar geluk. Dat geeft een gevoel dat ik niet in één woord kan vangen. Dankbaarheid en verdriet zitten er allebei in, dicht tegen elkaar aan. Zij hebben hun rustige, mooie levensavond niet mogen meemaken. Ik, bijna eenenzeventig, ben nog helemaal gezond en actief en fiets door datzelfde Nederland dat zij te vroeg moesten achterlaten.
Als je zo alleen op je fiets zit, dringt dat soort dingen pas echt door. Je beseft hoeveel leven je eigenlijk al achter de rug hebt. De meeste mensen om me heen zijn inmiddels jonger dan ik en hebben nooit gezien wat ik gezien heb, nooit meegemaakt wat ik meegemaakt heb. Dat maakt je soms eenzaam. Niet dramatisch, maar op een stille manier waarbij je merkt hoezeer je iemand mist om gevoelens en herinneringen te delen. Iemand om naar te luisteren, of die naar jou luistert.
En toch, en dat is misschien het rare van ouder worden, geeft al dat gemis me ook iets anders: moed. Energie, zelfs. Het besef dat je nog leeft, is een reden om er ook echt iets van te blijven maken. Ik geloof nog steeds dat ergens een lieve vrouw op me wacht, dat we samen nog een fijne tijd tegemoet gaan.
Eigenlijk kan en mag je ook niet anders, dan genieten van het leven. Ik zie het als een verplichting aan al die mensen van wie ik afscheid heb moeten nemen. Zij hebben die kans niet gekregen. Ik wel en dus moet ik er iets van maken ook. Dus morgen weer op de fiets. Niet om te vluchten voor het verleden, maar om het mee te nemen naar de toekomst.
Machiel van der Schoot