terug

2. Hun verhaal: Ontmoeting Zij

woensdag 29 september 2021

Een man, een vrouw, beiden met een minder gangbaar profiel. De man kijkt naar haar gegevens, zij kijkt daarna op zijn beurt naar die van hem. Ze let vooral ook op de foto’s. Het lijkt een actieve man, gezien waar hij staat.

De tekst bij het profiel intrigeert. Juist omdat er staat dat hij zeker niet altijd lief is. Iemand die eerlijk aangeeft dat hij ook zo zijn buien heeft. Een verademing tussen alle empathische, vriendelijke, knuffelbare mannen. Geen mens is altijd gericht op de ander. Een chagrijnige dag heeft zij ook net als een zeker niet lieve kant.

Ze waagt de sprong en schrijft een eerste bericht. Er komt een reactie die net zo eerlijk is en met een hint van mysterie. Dit prikkelt haar om nog een bericht te schrijven. Uiteindelijk gaan er die eerste avond flink wat berichten heen en weer. Ze geniet en ziet het weer zitten, neuzen op de datingsite. Even was ze zo verloren en gekrenkt dat ze ermee wilde stoppen.

Een leuke man heeft haar geprobeerd geld af te troggelen. Het was al bijna te mooi om waar te zijn, maar toch geloofde ze hem. Hij was aardig, reageerde op haar berichten, liet ook dingen van zichzelf zien. Ze was de koning te rijk. Er kwam plotseling een einde aan op het moment dat hij de vraag stelt of zij hem 6 weken kan onderhouden terwijl hij aan zijn carrière werkt in het buitenland.

Ze voelde zich eenzaam, verraden en totaal hopeloos. Het idee dat haar dit overkomt, zij die altijd zo vertrouwt op haar instincten, haar gevoel. Ze kapt het contact, toch met pijn in haar hart want hij was écht leuk, af. En neemt het heft in eigen handen. Ze reageert naar de heren die naar haar profiel hebben gekeken en die haar ook aanspreken. Zo komt ze bij hem, deze man die van mysteries houdt maar niet om ze zelf op te lossen, die toegeeft dat het niet altijd mogelijk is om lief te zijn, die van zichzelf zegt buiten de gebaande paden te treden. Ze is nieuwsgierig.

Uiteindelijk volgt de eerste ontmoeting. Ze neemt weer een stukje meer afscheid van haar man. Ze gaat naar zijn laatste rustplaat, praat met hem en doet haar trouwring af. Het voelt niet goed een ander ontmoeten die zoveel gevoelens oproept met dit symbool nog om haar ringvinger. Ze huilt, daar op die plaats waar niemand vreemd opkijkt als je huilt. Ze laat hem weer een stukje los. Het doet pijn en tegelijkertijd weet ze dat ze mag; haar man vertelt haar dat ze weer een stapje verder mag zetten in haar leven zonder hem. Thuis legt ze de ring naast zijn exemplaar. Bij elkaar, waar ze horen.

Haar auto gooit ze vol benzine, de woonplaatsen van beiden liggen op een aardig aantal kilometers van elkaar. Ze wacht op de locatieaanduiding waar ze wordt verwacht. Als ze die kort voor de ontmoetingsdag hoort is ze blij verrast. Hij komt haar kant op, zij hoeft niet naar hem te rijden.

Vol verwachting rijdt ze naar de opgegeven locatie. Ze is te vroeg, zoals gewoonlijk. Dat geeft niet, kan ze het een beetje verkennen, uitkijken naar zijn komst. Ze krijgt een appje, hij weet niet waar hij kan parkeren. Ze wil het hem uitleggen, maar hij lost het zelf al op. Ze loopt terug naar de parkeerplaats, hem tegemoet.

Schrikt ze van de eerste aanblik? Nee, maar hij is lang! Ze voelt zich nu een dreumes. Het eerste contact verloopt verrassend soepel. Ze gaan een heerlijk eind wandelen door de bossen en over het strand. Later blijkt dat hij niet zo van het lopen is, zij kan het uren volhouden. Maar tijdens deze wandeling is er niets te merken van zijn aversie.

Het weer werkt niet helemaal mee. Terwijl ze koffiedrinken gaat het regenen. De parasol houdt hen droog, maar het wordt wel koeler. Verder staat er niets op het programma. Toch wil ze nog niet dat de ontmoeting eindigt. Ze vraagt hem mee naar haar huis. Ondanks waarschuwingen zet ze toch deze stap, het voelt goed. Er is geen angst voor deze nog niet helemaal bekende, hij is welkom en voelt vertrouwd.

’s Avonds neemt ze hem mee naar een restaurant. Ze genieten van het eten, elkaars gezelschap, hun samen zijn. Hoe kan het dat dit zo goed voelt? Zonder reserves? Ze stelt haar vragen, altijd weer die vragen. Er is er een die hem totaal dicht laat slaan. Heeft ze spijt van deze vraag? Nee, wel vindt ze het jammer dat de sfeer is veranderd. Ze probeert het op te lossen; het werkt. Hij geeft haar een geweldig compliment en de ontspannen sfeer is terug. De wetenschap dat de sfeer kan omslaan met haar vragen, weerhoudt haar er toch niet van om ze te stellen. Haar vragen zijn een groot onderdeel van haarzelf, haar interesse, haar manier om in het leven te staan. Ze is zo, ze zal altijd zo blijven.

===//===

geplaatst door RosaReis - 1619 keer gelezen