Bloemen houden van mensen
maandag 13 september 2021
Bloemen zijn iets extra’s, ze horen niet tot de eerste levensbehoeften. Ook als er geen bloemen te koop zouden zijn gaat het leven gewoon door. Als ik in een huis kom zonder dat er een bloemetje of een bloemdragende plant op tafel staat lijkt het een beetje kaal.
Ik vind de reclameslogan, die voor de titel van deze blog is gekozen eigenlijk niet juist. Hij is zelfs paradoxaal, zouden bloemen als ze konden spreken het leuk vinden om afgesneden te worden en in een vaas te belanden? Waar ze één week en bij een goede verzorging nog twee weken blijven staan voordat ze in de groenbak terechtkomen. Beter zou zijn: Mensen houden van bloemen.
In de muziek wordt aandacht geschonken aan de functie die bloemen hebben voor mensen. Tulpen uit Amsterdam, ik geef je een roosje, ach Margrietje, om er maar een paar te noemen. Er zijn veel gelegenheden waarin bloemen naar voren treden. Verjaardagen, Valentijnsdag, ziekenbezoek. En een bezoekje aan een date. Mannen worden geacht regelmatig voor hun partner een bosje mee te nemen. Bekend is de reactie van degene, die de bloemen ontvangt: “Ach, dat had je niet hoeven doen”. Terwijl de geste wel degelijk op prijs wordt gesteld. Ik heb nog nooit gehoord dat de gever reageerde met “Nu, dan neem ik ze weer mee terug!”
Ik heb toen ik nog op school zat en voordat ik met mijn echte werkzame leven startte in de zomervakantie (veel) vakantiewerk gedaan. Ik woon nu en woonde ook pakweg 72 jaar geleden in Haarlem, aan de rand van de Bollenstreek. Veel leerlingen van middelbare scholen deden vakantiewerk in een bloembollenbedrijf. Daar leer je op een andere manier om liefde te hebben voor bloemen, of eigenlijk voor de bloembol als beginsel voor bloemen. De opzichters in die bedrijven proberen hun tijdelijke medewerkers bij te brengen, hoe ze zorgvuldig met bloemen horen om te gaan. Sommige scholieren pakken die boodschap goed op, maar anderen lappen dat verzoek aan hun laars.
Graag vergelijk ik de omgang met bloemen en ook met planten met een relatie. Veel mensen zien bloemen toch een beetje als een weggooiproduct, als de bloemblaadjes vallen zijn ze niet meer interessant. In mijn vensterbank staat een vetplant, die het al heel wat jaren heeft uitgehouden. Okay, het is geen schoonheid, maar ik kan mij zelf er niet toe bewegen dit levende stukje groen te vervangen door een nieuw exemplaar.
Net als aan planten en bloemen komt aan elke relatie ook als ik dat niet wil toch een einde. Het leven is eindig. Alleen is het levenseinde van een plant of van bloemen oneindig minder ingrijpend voor de verzorgers dan het einde van een huwelijk, samenwoon – relatie of vriendschap. Het grote verschil schuilt ‘m ook in de oorzaken van het einde van de relatie tussen twee mensen en ook de reden, waarom bloemen of planten het niet zo lang uithouden. Mensen besluiten soms zelf een relatie stop te zetten, al dan niet in goed overleg. Of ze moeten accepteren dat een van beide partners overlijdt. Bijzonder vind ik dat bij een uitvaart dan heel vaak bloemen komen kijken. Terwijl die bloemen in zekere zin zelf niet meer levend zijn, ze missen hun wortels, waarmee ze door hun steel verbonden zijn.
Hebben vrouwen een ander gevoel bij bloemen dan mannen? Met een mooi boeket maakt een man een positieve indruk bij een dame, geen enkele vrouw wordt blij als een man haar een verlept bosje geeft, dat hij net heeft gescoord bij de aanbiedingen uit de supermarkt..
De onderliggende gedachte bij het aanreiken van een boeket is ook regelmatig, dat de gever met dat gebaar iets goed wil maken. Of dat echt werkt? Ik heb er zo mijn twijfels over… Wel hoor ik de klacht van vrouwen in een al wat gevorderde relatie, dat haar partner nooit een bosje bloemen meeneemt. Zou hij bang zijn, dat ze iets gaat zoeken achter het bosje bloemen dat haar partner meegenomen heeft?
Ik wens iedereen een fleurige date, hopelijk met een bloemrijk gesprek.
geplaatst door Aktivo1 - 2803 keer gelezen
Vorige berichten
En dan ben je ineens alleen
In de Angelsksische wereld is die belofte om trouw te zijn tot de dood je scheidt heel standaard en iedereen kent die wel uit films of tv-series. Maar als je in de 20 bent, is de dood iets wat oude mensen overkomt en op jou en je partner niet van toepassing als je trouwt. Heb je het geluk de juiste te treffen dan gaat de tijd veel sneller dan je denkt en als je om je heen kijkt, word je zelf niet langer als jong gezien terwijl je je nog zo wel degelijk voelt. Mijn echtgenote was 54 toen ze stierf aan de ziekte met de grote K. Zomaar zonder veel waarschuwing en gelukkig met een kort ziekbed en weinig lijden. We hadden geen kinderen en uitsluitend een kat die waarschijnlijk net zoveel verdriet had als ik.
Hoe ga je dan verder als ineens niets meer belangrijk lijkt? Een tijdje was ik volledig van de kaart en werd ik gesteund door familie en kennissen, maar dat is ook maar een tijdelijke troost hoe dankbaar je ook moet zijn als je het geluk hebt dergelijke hulp te krijgen. Na enige tijd dringt het pas echt door: je bent nu alleen. Voor mij voelde dat alsof ineens weinig zin meer had.
Het bedrijf dat je grotendeels samen hebt opgebouwd is plotseling niet meer boeiend. De plannen voor de toekomst na een vroeg pensioen gaan in rook op. En ineens is dat anker weg. Tegen wie moet je nu de dingen vertellen die je overdag meemaakt. Wie is er thuis of komt binnenkort binnen als jij er bent. De kat was een troost omdat deze ook echt van mijn vrouw was geweest. Maar wie hier denkt dat een huisdier ook maar enigszins een relatie kan vervangen vergist zich deerlijk.
Toen duidelijk werd dat mijn echtgenote zou overlijden heeft ze gezegd dat ik iemand anders moest zoeken, Jij bent geen type om alleen te blijven. Maar dat zegt iedereen waarschijnlijk die van iemand houdt en weet dat het afscheid nadert. Dat heb ik beloofd, evenzeer weer zoals iedereen dat waarschijnlijk doet op zo'n moment. De eerste jaren had ik echter geen enkele interesse in een nieuwe relatie. Maar nu heb ik dan na 5 jaar die stap gezet. Inschrijven op een dating-site, Dat was niet eenvoudig, maar daar kom ik eventueel op terug in volgende blogs. Indien dat mogelijk wordt gemaakt.
Relatie stuk: repareren of berusten?
In maart 2026 heb ik een blog geschreven over niet snoepen tussen de scherven. Er gaat ongemerkt veel stuk om mij heen, en dat zullen anderen met mij kunnen beamen.
Ik had gewinkeld in de supermarkt en toen ik wilde afrekenen bleken twee van de vier gewone kassa’s defect en de ruimte met zelfscankassa’s was afgesloten wegens een verbouwing. Een paar dagen later stapte ik in de bus naar Amsterdam, van de incheckapparaten waren twee niet in werking, ik moest net als iedereen naar achteren lopen om bij de uitgang in te checken. Dit zijn natuurlijk geen wereldschokkende gebeurtenissen.
Mijn buurvrouw is een week met vakantie. De overbuurvrouw en ik letten op haar kat; toen ik het beestje naar buiten liet op onze afgesloten patio begon ze in een onbewaakt ogenblik te drinken uit een emmertje, waarin buuf een paar verfkwasten had laten weken. Uiteraard heb ik zo snel mogelijk die emmer weggehaald en met de andere buurvrouw overlegd wat te doen.
Gelukkig liep de kat na een paar dagen weer relaxt door haar huis, alsof er niets gebeurd is..
In mijn eigen woning gaat gelukkig zelden iets stuk. Maar, zeg nooit nooit. Voorkomen is beter dan genezen, een ongelukje zit in een klein hoekje.
Elke relatie eindigt ooit, hetzij door overlijden van een van beiden, of door een uit elkaar gaan op initiatief van een van beide of van beide partners. Hoe dan ook, dan gaat er ook wat stuk. Als jouw relatie eindigt anders dan door overlijden en je voelt dit al in een vroeg stadium aan, moet je dan repareren of berusten in de komende breuk?
Op aandringen van mijn partner heb ik een poging gedaan tot repareren, maar die is na enkele weken gestrand. Ik denk, dat er meer stellen niet slagen in hun reparatiepoging.
Een loodgieter, die een lek in een leiding moet repareren heeft het wat gemakkelijker.
Omdat ook nu nog veel stellen hun relatie niet officieel bezegelen met een samenlevingscontract of een huwelijk zullen er veel relatiebreuken zijn, die behalve in de kring van naaste verwanten en bekenden niet in de openbaarheid komen.
Moet je er voor schamen, dat je relatie op de klippen liep? Of moet je al bij het begin van het contact heel nuchter incalculeren, dat die kans altijd bestaat?
Iets dat in huis stuk gaat is een bron van irritatie. Een relatiebreuk ligt toch gevoeliger. Dan is het zo belangrijk om goede vrienden en fijne familieleden te hebben, die je steunen.
Ik heb er nooit aan gedacht in latere jaren de relatie met mijn ex te (laten) repareren. Misschien zijn er lezers die dit wel geprobeerd hebben. En wie weet heeft het succes gehad.
Probleem bij deze reparaties is de positie van degene, die de reparatie in gang zet. Hij of zij is dan heel afhankelijk van de reactie van zijn of haar ex. Die kan dan bijvoorbeeld voorwaarden stellen aan het opnieuw aangaan van een relatie.
Wel heb ik ooit overwogen te proberen de relatie met mijn vriendin, die na drie en een half jaar latten stopte nieuw leven in te blazen. Maar toen ik hoorde dat zij een andere vriend had gevonden heb ik die reparatie uit mijn hoofd gezet.
Het slagen van een reparatie bij een relatiebreuk hangt mijns inziens af van de wil, die beide partners hebben om de onmin bij te leggen. En van de intensiteit van de schade, die ontstaan is door de relatiebreuk.
Ik besef mij terdege, dat dit bij sommigen kil kan overkomen. Het is evenwel de realiteit!
Succes hangt af van je eigen inzet
Succes hangt af van je eigen inzet
Ik ben blij en trots op mijzelf. Ik was al een paar dagen aan het proberen om op mijn nieuwe laptop de printer te installeren. Het is mij vanmorgen gelukt, evenals de Wifi verbinding. Ik weet nog wanneer ik tijdens mijn werk een probleem niet tijdig opgelost zou kunnen krijgen, ik het een poosje liet rusten. Het gekke was, dat het daarna wel lukte. Zo ook met het installeren van de printer. De volgende dag, of het latere moment kijk je er vaak met een frisse en andere blik naar. En… ik geef niet gauw op.
Ik vind het ook leuk om op een computer iets te proberen, iets uit te vinden. En ben niet bang om fouten te maken. Ik heb dat altijd gedaan. Bovendien van je fouten kun je leren. Op mijn werk hing een bordje met de spreuk: “Wie werkt maakt fouten, wie niet werkt maakt geen fouten”.
Er was een tijd dat alles vanzelfsprekend ‘wij’ was. Iemand in de buurt waaraan je iets kon vragen. Dat was weleens makkelijk, hoewel ik het zelf altijd eerst probeerde. Na tweeënveertig jaar Huwelijk hield het tweezijn ineens op. Niemand naast je om iets aan te vertellen. Dat was wennen. Het ‘wij ‘werd ‘ik’. Alles alleen doen. De (zware) container buiten zetten bijvoorbeeld. Ik noem dit vaak als eerste, omdat ik er een hekel aan heb. Oliepeil van de auto controleren, de banden ervan oppompen, mijn fiets nakijken en een band plakken. Allemaal klusjes die voor mij werden gedaan, omdat bij tweezijn ongemerkt de taken zijn verdeeld.
Hoewel er wel meer taken zijn die ik nu als single moet doen, is elk proces een gewenning. En problemen, of lastige dingen worden nu ook opgelost. Single zijn betekent ook het heft in eigen handen nemen. Het alleen-zijn beleven kost tijd. Inmiddels ervaar ik ruimte. Vooral ruimte om gelukkig te zijn in mijn alleen-zijn. Met alle mogelijkheden om die ruimte in te vullen. Er is geen stilte meer.
“Wie leert lopen op eigen voeten, kan verder komen dan hij dacht”
Liefs,
Monique