terug

In Leiden

vrijdag 10 september 2021

Ik woon in Leiden, dicht bij mijn geliefde duinen en de zee - en ik had dan ook op regen gehoopt. Op heel veel regen. Maar nee, het was een schitterende dag, een schitterend weekend. Laat ik het er dan maar op houden dat een massa andere mensen wél blij zijn geweest met dat evenement, en dat mijn gevoel voor wat goed is en wat niet er domweg niet toe doet. Mijn argumenten al helemaal niet: De mens zoekt nu eenmaal rationele argumenten bij zijn gevoel, en beschouwt die als de universele waarheid. Ik kan trouwens ´Waar de blanke top der duinen´zingen op de wijs van hét duet uit de Parelvissers - maar ik doe dat meestal niet. Als dat geen goed argument is om mij als jouw uitverkorene te beschouwen, weet ik het ook niet meer

Oké, dit is een serieuze datingsite dus dat argument doet er niet toe. Geen enkel argument doet er toe. Verbeeldingskracht, voorstellingsvermogen, dat is wat ik hier nodig heb. (En een slecht geheugen, graag.) De oude Einstein vond verbeeldingskracht zelfs belangrijker dan kennis: ¨...want kennis is beperkt, terwijl verbeelding de hele wereld omvat.¨ Einstein was ooit te gast in Leiden. Wat ik beslist bijzonder vind - al is in mijn wereld het prettige terras dat zijn naam draagt de enige verwijzing naar hem. Trouwens, de tijd die ik op terrassen doorbreng is relatief kort. Ik ben liever aan de wandel!

¨Ik voel mij te gast in Leiden, ook al woon ik er graag¨. Dat was, tot mijn eigen verrassing, mijn antwoord op een vraag van de medewandelaar naast mij. Waarop de Leidenaar die voor mij liep vragend achterom keek. Ik wilde hem geruststellen, iets positiefs zeggen, maar de vrouw naast hem begon hard en snel tegen hem te praten, nog dertig kilometers lang. Ik zou zijn rug blijven zien, ook nog dertig kilometers lang. Nou ja, zijn rugzak. Terug in de trein, in een stiltecoupe, vertelde ik hem zachtjes, heel dicht bij zijn oren, over mijn ergernis. Hij was verbaasd. Hij hield er juist van om samen met mij te lopen, om tijdens een wandeling met iedereen in de groep te praten. (Mij hoor je niet zeggen dat mannen best onnozel kunnen doen…) Mijn antwoord aan hem hangt dus nog in de lucht: Hoe Leiden zowel een mooie, fijne stad kan zijn om in te wonen, als de stad waarin ik rondloop als een toerist. Hoe de welvarende wijk waarin ik woon zowel een wijk kan zijn waar ik mij op mijn gemak voel, als de wijk die toevallig tussen het station en mijn huis ligt. Hoe de kleine flat achter de lindebomen mijn huis is geworden, mijn thuis, en hoe welkom hij er is. Hoe welkom hij er zou kunnen zijn.

Het was misschien te laat op de middag, hij zat misschien al aan zijn quotum wat ingenomen artikelen betreft, misschien was ik te moe en daardoor niet overtuigend genoeg - maar de winkelmedewerker vond het mijn eigen schuld dat mijn wandelschoenen er na een half jaar al zo gehavend uitzagen: Veel te veel op gelopen, niet goed onderhouden, en mijn kleine tenen moesten wel heel ver uitsteken om zulke scheuren te kunnen veroorzaken. Dat laatste nam hij mij overigens niet kwalijk: "...sommige mensen hebben nu eenmaal ver uitstekende kleine tenen." Ik moest dit even verwerken. Hoorde achter mijn rug een man zwaar ademhalen. Ik schoof de schoenen weer in mijn tas, zei dank je wel en goedemiddag en leverde ze de volgende ochtend in bij een ander filiaal, in een andere stad, de grote stad vlakbij het kleine stadje waar ik ben opgegroeid. Vraag me niet waarom ik daar niet woon. Ik woon nu eenmaal in Leiden.

geplaatst door RodeJas - 2935 keer gelezen