terug

Loslaten of toelaten

dinsdag 21 september 2021

Loslaten of toelaten?
Bij tijd en wijle wil ik niet relativeren en ben ik wars van uitdrukkingen als:
“het gaat in het leven om loslaten” of
“ Een van verleden zwangere geest heeft het altijd zwaar “
Vandaag is zo’n dag 😏

Volgende week maandag is het 65 jaar geleden, dat mijn moeder losliet wat ze niet vasthouden kon 😉 en daarmee begon dus direct voor mij (en ieder mensenkind) het toewerken naar het grote loslaten gedurende mijn leven.
Gelukkig zijn de meeste mensen vooral bezig met het Leven.
Ik in ieder geval wel, hoewel ik helemaal geen probleem heb om me bezig te houden
met de dood als zich dat voordoet.

Tijdens het leven vieren velen het leven in een soort van afgebakende perioden merk ik: Jubileumjaren…
Ik heb persoonlijk niets met jubileumjaren, maar als ik nu terugkijk zijn de jubileumjaren voor mijn naasten de aanleiding geweest om het/mijn Leven te vieren juist door erop terug te blikken. Vaak n.a.v. een recent (ingrijpende) plaatsgevonden gebeurtenis.
Met name mijn zonen spoorden mij dan aan om het wel te gaan vieren met allen, die me dierbaar zijn. En alhoewel dat laatste onmogelijk is, omdat het er teveel zijn en sommigen in andere werelddelen wonen, blijven hier in Nederland er nog héél veel over.
Mijn zonen namen de totale organisatie dan op zich en ik mocht, nee: móest 😛, gaan (zitten) genieten!!

Mijn 1e jubileumjaar, dat werd gevierd, was toen ik 40 jr. werd. Ik was net gescheiden gaan wonen en na de intense zorg van ook een heftige ziekteperiode van de oudste zoon vonden mijn zussen dat het tijd was voor een groot dansfeest.
Ik huurde een ruimte, kookte het eten en zij zorgden met behulp van mijn nog kleine zonen (die de ruimte mee hielpen versieren) voor het feestgebeuren.
Het werd een feest om nooit meer te vergeten!

Mijn 2e jubileumjaar, toen ik 50 jr werd, heb ik gepoogd te ontvluchten door een rondreis door Ghana te gaan maken. Dat wilde ik voor mezelf, maar wilde ik juist toen ook plaatsvervangend gaan doen voor een deel van mijn familie, die het nooit zouden kunnen doen. Mijn voorland is daar gelegen. Mijn voorouders zijn naar Suriname verscheept als slaven. Ik ben hun reis gaan maken over land (deels ook te voet) richting de zee via Elmina Castle.  En ik ben toen via inwoners in delen van Ghana geweest, waar toeristen niet (mogen) komen.

Bij terugkomst in Nederland wachtte mij een groot feest van familie en vrienden.
Uiteraard wederom door mijn zonen georganiseerd.
Woorden schieten tekort om te omschrijven wat dit met me gedaan heeft.

Mijn 3e jubileumjaar viering vond plaats toen ik 60 jr. werd.
Na de intensieve zorg voor mijn moeder, haar overlijden, haar as terug te gaan brengen naar haar land waar haar navelstreng begraven was (Suriname) was deze sterke vrouw even niet zo sterk meer.
Dusss...tijd voor een feest vonden mijn zonen en ze nodigden 60 dierbare mensen uit om het Leven te vieren.
Ik werd op een versierde stoel gezet. Familie nam de zorg over van alles. Ik mocht nog net wèl opstaan om naar het toilet te gaan😅 
Met dans, muziek, herinneringen ophalen via schrijven van deze en gene werd m.n. dat afgelopen jaar omgezet in een nieuw levensjaar van Liefde in verbondenheid.

En nu...nu zit ik binnenkort in de overgangsfase 😁 In between een 10-jaren cyclus: 65 jaar.
Ik had geen plannen om het te vieren, gezien alle mogelijke Corona gerelateerde toestanden.
En ineens had ik 3 mnd geleden zelfs geen zicht op het te kunnen gaan vieren door mijn plotselinge, ernstige ziekte.
Maar vorige week was er ineens die dag, dat moment, dat ik dit alles overdacht en wist wat me te doen staat: Ik ga alle shit uit het verleden en van de laatste maanden even loslaten en al mijn nabije dierbaren toelaten om samen met mij ons Leven te vieren!
Een gezamenlijk opgebouwd leven, waarin alles er mag zijn van elkaar.
For better and for worse…
Zeker nu...juist nu...

geplaatst door Hope - 1484 keer gelezen