Who believes in fairytails

**Maandag geschreven**
Vandaag had ik mijn eerste powervrouw training.
En jemig, wat heb ik ervan genoten en wat was het leuk!
En dat terwijl ik vanochtend in eerste instantie in frisse weerstand zat om te gaan. Niet zozeer dat ik serieus overwoog niet te gaan. Dat dan weer niet. Maar de weerstand was er wel.
Echter, hoe later het werd, hoe meer zin ik er in begon te krijgen.
Dat was al een eerste nieuwe ervaring voor me. Een stukje groei.

Deze bijeenkomst was vooral kennismaken door je kort voor te stellen en dan met elkaar wat leuke oefeningen te doen. Hierdoor leerden we elkaar ook echt al een beetje beter kennen en kwam er ontspanning en voor mij een gevoel van saamhorigheid.
Dat laatste had ik eigenlijk al bijna meteen omdat op één na alle vrouwen ook single zijn. Dat had ik eigenlijk niet verwacht.
Met de oefeningen merkte je meteen ook wie onzeker was, gevoelig, en wie ook soortgelijke interesses heeft als ik.
Van één had ik dat finaal niet verwacht, dus dat was een hele mooie ervaring.
Ik had me voorgenomen heel open de groep in te stappen. Geen oordeel over niemand, want oordeel komt alleen uit onzekerheid en gebrek aan zelfliefde. En gezien ik toch zeven jaar pestverleden achter me heb, kunnen zulke dingen soms nog een beetje de kop opsteken.

Met één oefening moesten we achter een streep op de vloer gaan staan. We kregen dan vragen en als het antwoord erop voor jou “ja” was, stapte je over die streep.
Er waren simpele vragen als, “wie heeft er huisdieren?” maar ook “ben je een powervrouw?”
Met die laatste vraag stapte ik zonder enige twijfel, en als eerste, naar voren over de streep. Ik moet zeggen dat ik wel verbaasd stond over mezelf. Maar het kwam echt uit mijn tenen. Ik hoefde er niet over na te denken, voelde me niet onzeker erover, het was echt een “Ja, dat ben ik!”
Nog niet zo heel lang geleden zou ik eerst afwachtend zijn blijven staan. Even kijken of iemand anders naar voren durfde te stappen op die vraag. Nu niet meer.

Weer zo’n gevoel van “wauw!” met lichte verbazing. Zoals gezegd steekt zeven jaar pestverleden soms nog de kop op. Ik heb daar door de decennia al veel aan gewerkt. Blijkbaar heb ik er wéér een grote stap in gezet.
En ik voel me buiten dat ook echt gewoon een powervrouw. Geen harde bikkel. Dat is geen powervrouw. Maar een vrouw met zachte kracht, wetend wie ik ben en waar ik voor sta. Rechtop, in mijn kracht en mijn licht uitstralend.
Dan vang je ook veel “wind” en dat is me ook niet vreemd. Maar ondanks dat verrek ik het mezelf klein te maken uit angst daarvoor. Ik sta!

Daarmee zie en voel ik ook de groei die ik doorgemaakt heb als vrouw en op gebied van vrouwelijkheid, vrouwelijke kracht.
Daar ben ik ook al héél lang mee bezig. Al bijna twintig jaar. Sinds me ooit verteld is dat ik een zielentaak heb op het gebied van het vrouwelijke.
Ik kon daar toen alleen nog niets mee. Het resoneerde absoluut, maar wat en hoe, daar kon ik mij geen helder beeld van vormen. Dat is door de jaren heen gegroeid.
Daar zat dan een flink stuk persoonlijke groei in, wat ik ironisch genoeg voor een deel te danken heb aan een hele nare relatie met een narcist. Omdat met hem niets werkte, ben ik na gaan denken. Zo van, “waar zit het hem nou in?” Dat heeft me achteraf gezien op het juiste pad voor mij gezet.

Later groeide dat stuk vrouwelijkheid uit tot me enthousiast verdiepen in het vrouwelijke & het mannelijke. Dat stuk is nog altijd in ontwikkeling. Ik ben daar de laatste tijd ook weer actief zoet mee, dagelijks.
Een aantal jaren terug heb ik er een aantal coaching cursussen in gegeven aan vrouwen, met heel mooi resultaat.
Toch is alleen dat doen ook niet mijn roeping en dus niet vervullend. Eén aspect ervan kan het wel zijn.

Maar effe terug naar die training. Waar ik me realiseerde, en ook uitgesproken heb, was dat het zo goed voelde. Normaliter werd ik met het voorstelrondje in een groep tijdens een workshop toch altijd verlegen. Ik kreeg dan altijd ook een kleur wat ik erg vervelend vind omdat het me herinnert aan de dagen van mijn pestverleden.
Maar dit keer met het voorstellen, had ik dat helemaal niet?
Normaal hou ik me in groep ook altijd op de achtergrond. Ook dat gebeurde dit keer niet. Ik was gewoon mezelf. Een aantal keren heb ik bewust niet meteen mezelf geuit. Het is duidelijk dat velen toch wat aarzelend zijn daarmee, terwijl ik daar zelf helemaal geen moeite mee heb, mits ik mezelf veilig voel.
En ik heb denk ik zo’n flink stuk groei doorgemaakt dat ik me eerder veilig voel dan vroeger. Hoe lang geleden “vroeger” dan was, weet ik niet.
Maar voor mij echt een eye-opener, een opsteker.
Ik ging dan ook met een heel goed gevoel weg. Buiten nog even met één mede-cursiste gekletst tot zij naar haar werk moest. Ze zei, “leuk je te hebben leren kennen!”
Wauw!

Er gaat een soort wereld voor me open. Hoe leuk het kan zijn om onder de mensen te komen, ook in een groepje vrouwen wat toch niet altijd even vriendschappelijk eraan toe gaat.
Hoe anders dingen gaan als je zelf goed in je vel zit en niet onzeker bent.
Ik ben tot ver in mijn volwassen jaren altijd heel onzeker en verlegen geweest. Voor mij is dit echt geheel nieuw.

Ik hoop dat deze training me nog veel meer mooie ervaringen gaat geven.
Dat neem ik mee mijn leven in, en met daten!

Op een vrijdagmiddag was ik twee uur onder de pannen in Flevopoort in Amsterdam-Zeeburg voor een editie van het Danspaleis. Er waren veel bekenden en met een van de vrijwilligers mocht ik een perfecte rumba dansen.
Na een paar uur dansen repte ik mij naar de uitgang omdat ik ditmaal met tram, bus en een stukje fietsen op tijd in Haarlem wilde zijn, waar ik voor het eten met een groepje had afgesproken. Opeens viel mijn oog in de straat naar de tramhalte op een bijzonder tafereeltje.

Ik zag op de stoep een glazen weckpot, of eigenlijk wat er nog van over was, overal lagen scherven, maar ik zag ook de inhoud van de pot overal op straat liggen. Snoepjes ingepakt in glimmende papiertjes met alle kleuren van de regenboog. Ik had op de heenweg dezelfde route gelopen en deze verspilling van snoeperij toen niet gezien, daarom moest de teloorgang van de pot met snoep niet zo lang geleden gebeurd zijn.

Zou een kindje, dat de pot met inhoud uit zijn knuistjes liet vallen in tranen uitgebarsten zijn? Of was de pot uit een overvolle fietstas gevallen zonder dat de fietser / fietsster het gemerkt heeft? Ik heb een foto van het stilleven gemaakt, zoveel snoep op de stoep… Ik moest mijzelf inhouden om geen snoepjes op te rapen en mee te nemen of zelfs uit te proberen.

Ik was terughoudend, omdat er een zij het geringe kans was dat er “iets” met de snoepjes niet in de haak zou zijn. En, wie weet zou de echte eigenaar van het lekkers toch nog langs komen om de inhoud van de pot die in scherven lag op te halen. Toch raakte dit alles mij wel.

In Haarlem schoof ik keurig op tijd aan tafel. Ditmaal stond er goed gevulde Chinese kippensoep met mie en stokbrood met kruidenboter op het menu. Toen ik eenmaal aan tafel zat viel mijn oog op een schaaltje waarin – je raadt het al – in kleurige papiertjes gewikkelde snoepjes lagen. Toeval? Ik heb toen maar zo’n zuurtje geconsumeerd als compensatie van de gemiste Amsterdamse lekkernijen en als voorafje voor het eigenlijke eten. Ik legde in gedachten een linkje met de snoepjes in Amsterdam (afblijven!) en de zuurtjes op het schaaltje op de eettafel (snoepen toegestaan) enerzijds en aan de andere kant een ontmoeting met iemand, die bezet is en waar ik geen persoonlijke interesse voor mag tonen en iemand, die vrij is. Hoewel die vergelijking vergezocht is kon ik ‘m niet uit mijn hoofd krijgen.

Hoe vaak komen u en ik in ons leven dingen en situaties en ja, ik kan er niet omheen draaien, relaties tegen die in scherven liggen. Tussen die scherven liggen ook mooie dingen. Soms hebben we de breuk, die de oorzaak was van die scherven live meegemaakt. In het ergste geval zijn we bij die breuk betrokken geweest. Het is al heel wat, dat we van die breuk getuige waren. Maar verder?

Het is heel begrijpelijk om empathie te tonen en contact proberen te leggen met iemand, wiens relatie nog niet zo lang in scherven ligt of wiens partner vrij kort geleden overleden is. Het zijn geen verboden vruchten. Dan doe je dat om de ander te troosten, maar die ander is wel heel kwetsbaar. Hoe ligt dat gevoelsmatig? Moet je geduld hebben, moet je een tijdje afstand nemen? Voor alle duidelijkheid, contact zoeken in dit geval en iemand benaderen, die nog in een relatie zit zijn twee verschillende situaties! Soms weet je bij een eerste afspraak niet veel van de voorgeschiedenis van de ander. Verder kunnen sommigen hun verleden gemakkelijker achter zich laten. Is dat misschien iets om bij die eerste date aan elkaar duidelijk te maken? Kun je beter daten met iemand, die geen recente relatiebreuk had?

Ik vond het achteraf goed dat ik in Amsterdam geen hand heb uitgestoken naar de snoepjes. Trouwens, ik ben geen “hoarder” (Engels voor verzamelaar van gevonden voorwerpen). Maar ik raakte mijn nieuwsgierigheid naar het verhaal achter dit kleine drama niet kwijt.
Wanneer in mijn omgeving een relatie stopt moet ik heel goed nadenken, hoe ik hier op reageer en ook of ik er op reageer. Mijn reactie is niet altijd welkom…
Kortom: de zegswijze “Scherven brengen geluk” is een zoethoudertje, voor mij heeft die spreuk geen waarheid in zich..

Ik ben enige tijd geleden lid geworden van 2 gespreksgroepen. Op maandagmiddag ontmoet ik iedere week een groepje van 12 personen, die samen iets bedenken of doen. Dat kan van alles zijn : een quiz, een leuk spelletje, een creatieve middag, of een lezing. De groep op dinsdagmorgen bestaat uit 8 personen, we komen eens in de 14 dagen bij elkaar en de gesprekken zijn wat meer op H.B.O-niveau 

De leidster van de dinsdag groep heeft een lijst samengesteld van 26 serieuze onderwerpen, die we 1 voor 1 gedurende het cursusjaar met de groep gaan bespreken. Eenzaamheid, de natuur, het milieu, politiek, of een actueel onderwerp uit de krant. Het gespreksniveau is niet alleen anders dan in de maandaggroep, maar de leden van de dinsdaggroep zijn ook vele malen kritischer, zowel in de gesprekken als de discussies over het onderwerp.

Op maandagmiddag is het lekker ontspannen, er wordt gelachen, maar we zijn ook hecht, we leven mee met elkaar. We vieren uitgebreid Sinterklaas, hebben samen een kerstlunch gehad, maar sturen elkaar ook een beterschapkaart, indien nodig. De dinsdaggroep is veel afstandelijker. Dat werd mij goed duidelijk toen ik door ziekte 4 bijeenkomsten had gemist. Oh, je bent er weer, was de lauwe reactie. Niemand vroeg hoe het met me was. Toen iedereen zat, gingen we gelijk van start met het onderwerp. Er werden meteen A4-tjes uitgedeeld.

Iemand die op me overkomt als een hartelijk, belangstellend persoon voelt comfortabel als een warm bad. Om weerstand op te bouwen voor een goede gezondheid is een ijsbad, of zwemmen in koud buitenwater, zoals Wim Hof (de ijsman), ons enkele jaren geleden heeft voorgedaan, misschien veel beter. Het is in ieder geval goed voor je immuunsysteem. Maar is het ook fijn om te doen? Voelt vast prima achteraf, maar ik vind het net zo radicaal als die emmer koud water over je hoofd uitstorten, na afloop van die weldadige vochtige warmte in de saunahut. Dat deel van het programma sla ik liever over.

Eigenlijk beleef ik het date-gebeuren net zo. De sfeer van het gesprek is voor mij bepalend voor een succesvolle ontmoeting. Iemand kan zeer intelligent of welbespraakt zijn, als hij overkomt als een ijskonijn, haak ik af. Dan kies ik toch liever voor die eenvoudige, gezelligere man. Misschien mis ik wat, maar als ik dan in een heerlijk warm bad terecht kom, heb ik dat er graag voor over...