terug

Who believes in fairytails

zaterdag 11 september 2021

Who believes in fairytails?

Op dit moment heb ik door de omstandigheden de tijd om mijn compu te gaan schonen.
Sommige zaken zijn zo verdwenen met mijn delete knop.
Andere zaken nemen tijd, heel veel tijd. Maar dat had ik dus in overvloed op dit moment, dus hoef ik me niet schuldig te voelen dat ik kan genieten van allerlei schrijven van mij uit het verleden.
Of het een doel dient?
Tja, moet alles een doel dienen? Nuttig zijn? Heb jij daar al een antwoord op gevonden?
Ik nog steeds niet. Wel weet ik dat mij met de paplepel is ingegoten dat je je nuttig moest maken, ledigheid des duivels oorkussen is enz
Het is daar waar die schuldgevoelens geboren zijn en nog steeds af en toe de kop opsteken.
Alleen nu mag ik legaal van mezelf dus mijn tijd verlummelen, zodat ik me toch nog nuttig maak en me dus niet schuldig voel.

Onderstaand schrijven van mij trok mijn aandacht nadat ik de blog “ zoenetiquette “ had gelezen van Monique3.
Ik krijg het nog warm ervan als ik de herinnering ophaal aan de 1e keer zoenen met deze man. Geen haar op mijn hoofd of waar dan ook, geen hersencel die eraan heeft gedacht of ik hem wel of niet zou moeten/mogen zoenen.
Ik kan je vertellen als de chemie er is (en zeker van 2 kanten) verstand nergens te vinden is.
Zou je op oudere leeftijd niet meer mogen dromen, hopen, wensen enz??
Hmmm...dan zou ik me pas echt oud voelen!
En aangezien ik dat niet doe geniet ik gewoon nog even lekker van de zoete herinneringen van onderstaand schrijven, zittend op mijn bank…
Helaas nu wel zonder een deurbel, die klingelt…

“ Heb jij ooit wel eens zó ontzettend veel van iemand gehouden, dat je àlles voor die persoon zou willen doen? Echt àlles, gewoon omdat je van diegene houdt?”
Ik kijk in de ogen van een diep treurige jongeman, die duidelijk zielsongelukkig is omdat hij even niet weet wat hij moet voelen, doen.
“ Yep! “ zeg ik “en andersom was het gevoel nog erger “ zeg ik hem met een vette knipoog.
“ Echt? “ vraagt hij met grote, vragende ogen op mij gericht.
“ Echt! “

Het stormde buiten, maar binnen in mijn huis brandden de lonten van de kaarsen de serene stilte van rust. Fier rechtop staande lonten, rustgevende muziek op de achtergrond, een mooi boek…waarop ik me niet kon concentreren, omdat mijn verlangen nog feller brandde dan het vuur van de kaarsen.
“ Lieve schat, het gaat hem niet worden vanavond met die storm. Ik heb geen auto ter beschikking vanavond en de afstand om naar jou te fietsen zou een “death ride” worden.
We zullen elkaar een andere keer moeten gaan ontmoeten Sorry! ”
Ook al was ik dieperdandiep teleurgesteld, ik begreep het wel (najah, soms kan je tegelijkertijd iets begrijpen en ook weer niet)
Halve bomen bedekten de weg in mijn straat en bij de gratie van mijn dubbele beglazing zat ik nog droog en stil op de bank.
Shit happens all the time, maar ik zou het dit keer moeten ophouden.

De deurbel deed mijn kat verstoord opkijken vanuit zijn rustmodus op mijn schoot, want wie waagde het op dit tijdstip in deze situatie zijn baasje te laten opstaan en daarmee zijn warme plekje op te eisen?
Ik liep in een soort van not in the mood modus naar de deur, want ja idd wie durfde mijn diep treurige bui nog meer te verstoren?

Ik opende de deur en bevroor ter plekke in een vrees ik niet echt charmante houding van verbijstering en ongeloof: open mond… meer was er niet.
Vóór mij stond een geheel verzopen, mooiste, lieflijkste, mannelijkste stoere man van het hele universum met de liefste smile door zijn beslagen brillenglazen mij aan te kijken.
En ik? Het enige wat ik kon doen was vóelen!
Voelen wat er door elke vezel van mijn lichaam stroomde, een voelend ervaren en versmelten met die ander.
Dat verlangen wat er is om bij/ in/ één geheel met die ander te zijn was het enige wat ik waarnam. Op een plek waar gedachten niet wonen, waar alleen Liefde kan binnenstromen en kan diffunderen in elke cel.
Geen idee hoe lang ik zo daar heb gestaan en alleen maar heb gekeken naar hem!
De enige waarnaar ik met hart en ziel naar verlangde en die dus blijkbaar hetzelfde kon ervaren, dat hij weer en wind wilde trotseren om bij degene te zijn waar hij bij wilde zijn.

Ik keek in de ogen van een jongeman, die zijn hoop vestigde op mij...mijn verhaal, dat beslist geen fairytail was.
Sometimes life sucks, maar ik blijf geloven in fairytales.

https://www.youtube.com/watch?v=D1ZYhVpdXbQ

geplaatst door Hope - 2021 keer gelezen