terug

3. Hun verhaal: Gevoelens Zij

dinsdag 12 oktober 2021

Hun contact zet door. De mailwisselingen zijn lang, vol vragen, antwoorden en ongevraagde informatie. Ze geniet van deze correspondentie. Ze veert op, straalt en heeft de hele dag een grijns op haar gezicht. Het leven voelt weer een stukje lichter.

Op haar werk valt het ook op. Er worden vragen gesteld, ze beantwoordt ze naar waarheid. Er is een man, haar hoofd is gevuld met zijn aanwezigheid. Iedereen gunt het haar van harte, ze hebben haar allemaal kapot zien gaan en ook weer zien opkrabbelen. Haar eerdere vrolijkheid, voordat het noodlot toesloeg, komt weer een beetje terug. Ze zijn blij voor haar en willen alles weten. Ze houdt zich op de vlakte, weet zelf niet goed wat ze met deze gevoelens aan moet.

Want ze voelt wel. Ze voelt heel veel. Een spanning, een opwinding die al jaren weg is geweest. Als ze aan hem denkt stroomt de elektriciteit door haar lijf die alleen ontladen kan worden door eraan toe te geven. Niet tegenhouden, maar het volledig laten komen en ondergaan. Ze is verbaasd dat dit kan. Dat er een verlangen is waarvan ze altijd dacht dat die nooit meer terug zou komen. Voorgoed verloren met het verdwijnen van haar grote liefde. Is ze angstig? Nee, ze heeft voldoende liefde te geven. De ene man zit de andere niet in de weg. Het kan en mag naast elkaar bestaan.

Ze vindt het heel bijzonder dat ze toch min of meer verliefd wordt op basis van het geschreven woord. Ze denkt vaak aan de mannen en vrouwen die met de handschoen zijn getrouwd; ook zonder elkaar goed te kennen. Ze kan zich identificeren met deze mensen, want zij voelt eigenlijk dezelfde spanning, dezelfde gevoelens, emoties die leuk, spannend en vol verwachting zijn.

De rollen zijn omgedraaid, ze bezoekt hem thuis. Ze had al eens aangegeven spontaan naar hem toe te willen rijden. Praktisch onuitvoerbaar, ze kende zijn adres niet. En nu is ze op weg naar hem. De afslag komt eerder dan ze denkt. Een kleine plaats, een buitengebied met akkers, boerderijen en dieren. Ze vindt het huis gemakkelijk. Rijdt de oprit op en weet dan niet goed of ze de voor- of achterdeur moet nemen. Ze kiest voor de eerste. Belt aan en daar staat hij, wachtend op haar. Ze is wat lacherig, beetje zenuwachtig. Maar na een kus is het weg. Het voelt weer vertrouwd. Ze kijkt naar de inrichting, krijgt een toer over het terrein. Een groot terrein, veel grond en een wijds uitzicht.

Ze doet er alles aan om gezien te worden, geeft signalen af om aangeraakt te worden door deze man, die haar in vuur en vlam zet. Er gebeurt niets. Kan ze het niet meer, zijn haar signalen onduidelijk, doet ze wat fout? Ze weet het niet, maar voelt zich wat onzeker. De oplossing om dit te boven te komen is aangeven wat er in haar omgaat. Ze stelt haar vragen. Hij geeft haar de antwoorden. Ook bij hem is het aftasten, tot hoever kan hij gaan? Ze kennen elkaar niet echt, alleen maar van geschreven woorden. Bij hem leeft angst dat hij met een aanraking het tegengestelde bereikt dan wat hij beoogt. Zij wil juist aangeraakt worden, voelen dat ze leeft, voelen dat hij ervoor haar is op dit moment.

De enige manier om dit voor elkaar te krijgen is ernaar vragen. Ze vraagt hem op te staan opdat ze hem kan omhelzen, zijn lichaam kan voelen tegen dat van haar, zijn geur opsnuiven om het in haar geheugen te griffen. Hij staat het toe. Zij geniet van het moment.

Samen gaan ze eten. Ze praten, genieten en raken elkaar aan. Zij is erg fysiek, hij is wat gereserveerder. Ze vraagt of het oké is, hij stemt toe. Een nieuw stel dat zich nog moet vormen naar een gezamenlijke werkelijkheid waarin ze beiden gedijen.

===//===

geplaatst door RosaReis - 1544 keer gelezen