Dagboek vol herinneringen
zondag 10 oktober 2021
Wat ben ik zonder herinneringen. Ik weet wel, dat er verschillend over herinneren wordt gedacht. Dat in een reactie op een eerdere blog het beter is om kalverliefdes in de sloot te laten, omdat het nu oude koeien zijn. Maar herinneringen zijn niet altijd vervelend, zeker niet naar de betekenis van dit spreekwoord luidt: het opvissen van kadavers en verdronken koeien. Er zijn talloze vervelende, droevige, maar ook liefdevolle herinneringen. En ik zou ze om wat voor reden, of ziekte dan ook ze niet graag kwijtraken.
Onlangs heb ik na vijftig jaar de buurkinderen van het gezin wat naast ons woonde weer ontmoet. Acht meisjes en één jongen. De oudste tweeëntachtig en de jongste negenenvijftig. Het was bijzonder iedereen weer te ontmoeten na zo’n lange tijd. Toch voelde het als vanouds, al moest ik wel even diep graven voordat ik iedereen weer herkende in dat beeld van vroeger. En natuurlijk werden er herinneringen opgehaald. Het is ook het enige wat ons bindt na vijftig jaar.
Niet alleen in persoonlijke zin, maar ook in de diverse media worden herinneringen opgehaald. Onlangs de NPO laat beelden zien van 70 jaar televisie. Op facebook worden er van diverse steden foto’s van vroeger getoond. O.a. ‘Ook al weun je d’r niet meer’. ‘Uit een ver verleden’.
Door al de ontwikkelde techniek in de loop der jaren is het mogelijk geweest om alles wat we leuk, of belangrijk vonden vast te leggen. Het is niet enkel meer het geheugen waar herinneringen in liggen opgeslagen. Foto’s uit het verleden, de eerste films die we zelf konden maken. En alles kan nu digitaal verwerkt worden. Massaal maken we dan ook gebruik van die mogelijkheden.
Er zijn eigenlijk twee kanten in mij vertegenwoordigd. Hoewel ik word aangetrokken door het onbekende, word ik aan de andere kant ook aangetrokken door het avontuur. Natuurlijk spelen herinneringen voor nieuwe ontdekkingen daarbij een rol. Fouten gemaakt in het verleden zal ik niet zo snel meer maken. Maar iedere ervaring is telkens weer een andere beleving. Dat houdt het spannend. Maar of ik daten nu nog zo spannend vind. Die bijzondere spanning ligt al een tijdje achter mij. Het nieuwe is er vanaf. En dat is maar goed ook. Nu is iedere nieuwe ontmoeting een mogelijkheid om iemand te leren kennen zonder bijwerkingen van spanningen, van hoopvolle verwachtingen. Ik lees enkele slogans van 50plusmatch in een advertentie: ‘Vindt de liefde van je leven’ en ‘50plusmatch brengt jou weer samen’. Dat laatste klinkt ietwat vreemd. Het woord ‘weer’ zou moeten ontbreken. Maar wie weet vind ik opnieuw nog eens de liefde van mijn leven.
Op mijn eigen website ben ik in opvolgbare blogs het verhaal aan het schrijven over de droom van mijn man: een huis in Frankrijk. Een droom die gerealiseerd is, maar nu alleen nog maar herinneringen zijn, omdat hij er niet meer is. Herinneringen aan hem, herinneringen aan ons beiden. Vanaf het begin heb ik een dagboek bijgehouden van al onze belevenissen tijdens de speurtocht naar een huis, het realiseren ervan en ons leven in Frankrijk. Het is een dik boekwerk geworden. Ik lees en kijk er regelmatig in en ben dan weer helemaal terug op de plek van onze mooie jaren samen. Het verhaal gaat over dit dagboek.
Hieronder een passage uit ‘Ons huis in de Provence’
We zitten op een drempel aan de voorkant van ons in aanbouw zijnde huis. Niks geen aanblik van nostalgie, of romantiek van een typisch Frans oud huis. De buiten kant is grijs evenals de binnenkant, allemaal nog grijze muren en op de vloeren betonkorrels die knerpen onder onze voeten. Er staat in de hal op het noorden een ladder naar de bovenverdieping en uiteraard kunnen we het niet laten die te beklimmen en boven een kijkje te nemen. In mijn hoofd ben ik de twee slaapkamers al aan het inrichten. Hoe de inloopkast naast onze slaapkamer er uit zal gaan zien. Ik zie de ruimte waar de badkamer zal komen en het toilet. Beneden is een L-vormige ruimte en aan de uitstekende leidingen zien we al waar de keukenruimte zal worden gesitueerd. De mistral giert door de nog open ramen en deuren, maar hier op de drempel waar de terrasdeuren zullen komen, zitten we op het Zuiden enigszins uit de wind. Op de weg voor ons komt een tractor aangereden, bestuurd door een man met openstaand hemd, gebruinde huid en een grote glimlach op zijn gezicht. Hij parkeert zijn tractor in de berm, stapt uit, kijkt eens rond en komt dan op ons toegelopen. Hij vraagt of we hier gaan wonen. Hij zegt de omgeving hier goed te kennen. Dat hij aan de overkant van het riviertje een terrein heeft met druivenstruiken. “La Gardette” heet het hier. De weg voor ons heeft eigenlijk geen naam. De aanduiding op de kaart wordt genoemd “Route de Buis les Baronnies”. De D147. Hij vertelt over hoe het riviertje in september 1992 veranderde in een woest kolkende massa en tot een catastrofe leidde. Rivieren in de naaste omgeving overstroomden door het noodweer. In de vijftien kilometer verder gelegen plaats Vaisson la Romaine vernielde de watermassa de historische brug. Hij legt uit waarom grote betonblokken omringd met gaas van staal op de helling van het riviertje liggen. Om de weg tegen overstroming te beschermen. Hij vertrekt en we zien hem een eindje verder naar beneden rijden. Hij steekt de nu droge rivier over en vervolgt rustig zijn weg naar boven, op weg naar zijn druivenranken.
“Wie van zijn herinneringen kan genieten leeft tweemaal” Martialis
Liefs,
Monique
geplaatst door monique3 - 2391 keer gelezen
Vorige berichten
Single Story: de klusser
"Koffie. Goed heet. Dat is de basis. Net als een fundering. Als de fundering niet deugt, verzakt de hele boel. Simpel."
"Dat is het nou met die datingsites. De fundering deugt vaak niet. Je ziet een foto, je leest een tekst. 'Houdt van lange gesprekken.' Wat is een lang gesprek? Is dat een gesprek over de vraag of je beter 10mm- of 12mm-pluggen moet gebruiken voor een gipswand? Want daar kan ik uren over praten. Dan heb je een nuttig gesprek. Dan kom je ergens."
"Maar meestal bedoelen ze dat niet. Ze bedoelen... gevoelens. Alsof dat een onderwerp is. Een gevoel is geen onderwerp. Een gevoel is een gevolg. Je voelt je voldaan als die nieuwe schutting perfect waterpas staat. Je voelt je gefrustreerd als je een schroef doldraait. Dat is toch logisch? Daar hoef je toch niet over te praten?"
"Profieltekst... wat moet je daar nou in zetten? 'Man, 62, twee rechterhanden.' Dat dekt de lading. Kan een dak repareren, een lekkende kraan fiksen en een complete keuken installeren. Zegt toch meer dan 'Ik houd van de herfstzon'? Wat moet je met de herfstzon als je dak lekt? Dan word je nat."
"Laatst een date gehad. Leuke vrouw, niks mis mee. We zaten hier. Ze vroeg: 'Wat doet het met je, zo alleen zijn na al die jaren?' Ik zeg: 'Niks. Ik verveel me niet. Er is altijd wel wat te doen in huis.' Ze keek me aan alsof ze water zag branden. Ik snapte er niks van. Ik heb de week ervoor nog de hele badkamer opnieuw gevoegd. Perfect gedaan, kan zo in een folder. Ik was trots. Dat is toch een gevoel?"
"Ze zoeken een man die 'zijn zachte kant durft te tonen'. Wat is dat, een zachte kant? Is dat die verweerde huid op mijn knokkels na een dag straten? Nee, die is hard. En dat is maar goed ook."
"Ze willen een man die 'zich kwetsbaar opstelt'. Kwetsbaar. Een synoniem voor 'slecht voorbereid'. Als ik een project begin, zorg ik dat ik al het materiaal heb. Dat ik een plan heb. Ik ga toch niet halverwege met mijn handen in het haar zitten omdat ik de handleiding niet heb gelezen? Dat is kwetsbaar. En vooral ook heel dom."
"Mijn profiel is eerlijk. Foto van mij naast de veranda die ik zelf heb gebouwd. Trots als een aap. Dat ben ik. Wat je ziet, is wat je krijgt. Geen verborgen gebreken. Alles is degelijk. Gebouwd om lang mee te gaan. Maar ze gaan liever voor een man die een gedicht kan voordragen. Succes daarmee als je warmtepomp het begeeft in de winter."
"Iemand vroeg me laatst: 'Heb je eigenlijk een vaste openingszin als je een eerste bericht stuurt op die datingsite van jou?'"
"Zeker. 'Leuk profiel. Je staat alleen niet helemaal waterpas op de foto.”
Deze Single Story is fictief. Het verhaal is 'opgetekend' in Grand Café 'De Nieuwe Kans', dat alleen op digitaal papier bestaat. Dat het allemaal verdacht veel op de werkelijkheid lijkt, is puur toeval. Maar misschien ook niet... ?
Zijn armen spreken!
Er zijn verschillende omhelzingen die een man je kan geven en ze betekenen wat anders.
Meestal hebben vrouwen niet door wat voor omhelzing ze krijgen of het wordt verkeerd uitgelegd.
Wat niet helpt, is dat vrouwen meer aandacht geven aan berichtjes, telefoontjes, complimentjes. Dat is een risico want mooie woorden kan iedereen spuien.
Wat een man voor je voelt, spreekt hij uit door acties, en met zijn armen!
De vriendschappelijke omhelzing heeft niet veel om het lijf. Amper meer dan één arm om je schouders waarbij hij erop let dat zijn lichaam het jouwe niet raakt. Het duurt heel kort en je dan krijg je een klopje op de rug ten teken dat het genoeg is.
Het geeft aan dat hij geen romantische interesse heeft in je.
Bij de voorzichtige omhelzing komen wel allebei zijn armen om je heen maar het is ook kort en voelt een beetje vreemd.
Zo’n omhelzing waarbij je later denkt, “Wat was dit?”
Dit is van een man die nog niet zeker is over je. Hij wil ervaren hoe het is om je vast te houden, te ruiken, je warmte te voelen.
Er is wel aantrekkingskracht, maar die is pril en zit meer in zijn hoofd dan in zijn lijf.
Zijn handen blijven ook op een veilige plek: in je taille of bovenrug, maar niet lager. De onderrug is intiem, persoonlijk, en daar komt dit nog niet.
Het belangrijkste is wat er hierna gebeurt. Kijkt hij je aan of kijkt hij weg? Hoe kijkt hij? En ook, blijf je erna aandacht krijgen, samen praten? Dan kan het meer worden. Een man investeert namelijk niet als hij voelt dat er niets in zit.
De volgende is een langer durende omhelzing.
Als hij met de andere nog de kat uit de boom keek, dan laat hij dat hier gaan. De aantrekkingskracht komt niet meer uit zijn hoofd maar uit zijn hart. Iets in hem trekt hem naar jou toe.
Wederom beide armen om je heen, je voelt zijn borstkas tegen je aan en geen ongemakkelijke afstand tussen jullie lichamen.
Hij laat je niet meteen weer los en als hij dat uiteindelijk doet, is er een momentje van oogcontact. Je voelt de spanning in de lucht!
Dit is de omhelzing van een man die jou echt leuk vindt. Hij is in je geïnteresseerd en voelt hij aangetrokken tot je op een manier die een heel stuk verder gaat dan bij de vorige.
Ook fysiek is dit anders. Zijn hartslag is snel, feel-good hormonen gieren door zijn brein, en hij denkt nergens meer aan. Alleen aan jou.
Hij laat je nu in zijn ‘bubbel’. Mannen omhelzen je niet -of niet langer dan nodig- als je voor hem niet belangrijk bent.
Zijn armen zijn nu ook wat strakker om je. Als zijn handen dan ook nog op je onderrug liggen, dan zegt dat echt heel veel. Dat is persoonlijk territorium en intiem. Het is niet seksueel, wel romantisch.
Als zijn handen wat hoger blijven, is hij misschien nog wat twijfelend.
Maar als ze maar iets lager gaan, als hij je net nog wat dichter naar zich toetrekt, zegt het zonder woorden dat hij je dichtbij wil hebben.
Dit is de omhelzing waar een man later aan denkt. Je bent in zijn hoofd en zijn wereld.
Er zit wel wat controle op. Hij laat je binnen, maar tot bepaalde hoogte. Het is aantrekkingskracht met grenzen. Er is nog een veiligheidsnet.
Bij de wanhopige omhelzing is de controle weg. Hij denkt niet meer, hij voelt! Dit is een emotionele investering.
Hij wil je vasthouden, dichtbij zich hebben, alsof ie bang is je kwijt te raken. Dit is de omhelzing van een man die jou echt wil. Hij voelt zich niet slechts aangetrokken of geïnteresseerd. Hij gaat helemaal voor je!
Inwendig woedt er een storm in hem. Zijn hart gaat tekeer, zijn armen zijn strak om je heen, mogelijk legt hij zijn gezicht in je haar.
Nu laat hij je op een nog dieper emotioneel niveau binnen waardoor hij ook kwetsbaarder is.
Hij laat je een stuk van zichzelf zien wat de meeste mensen nooit zullen zien. Omdat hij je vertrouwt. Als je hem op dit moment afwijst, is de kans groot dat dit nooit meer gebeurt.
Deze omhelzing zul je niet altijd krijgen, maar wel op bijzondere momenten.
Nog dieper is de beschermers omhelzing. Dit is heel persoonlijk, kwetsbaar en emotioneel naakt.
Hij laat je niet zien wat hij voelt, maar wie hij is. Dat hij ervoor zorgt dat niets jou kan kwetsen. Hij beschermt je, maakt dat je veilig bent. Hij creëert een veilige ruimte voor je waar jij kunt ‘zijn’. Dat is magisch, want om dat te doen moet hij écht van je houden en je helemaal vertrouwen. Hij is niet langer een man, hij is jouw man. En hij ziet jou als zijn vrouw.
Emotioneel is dit zo diep dat zijn zenuwstelsel kalmeert. Zijn ademhaling wordt rustig, zijn hartslag stabiliseert.
Zijn armen helemaal om je heen, stevig maar zacht, sterk maar veilig. Eén hand op je onderrug en één op je hoofd of nek. Dit is het meest intieme, beschermende wat een man je kan geven.
Zijn kin rust hij op je hoofd of hij legt zijn gezicht in je haar. Dat is belangrijk, het geeft aan dat hij je claimt. Niet op een enge manier, maar op een manier die zegt dat hij helemaal voor je gaat, je vertrouwt, beschermt, voor je vecht als het moet. Dat hij van je houdt.
Als je dit als vrouw kunt ontvangen, is dat fantastisch!
Je bent niet langer twee mensen die een moment delen, maar twee mensen die één worden.
Vallen op een foute partner?
Het gebeurt vaker dan je zou denken. Ik heb meerdere verhalen gehoord van hele aardige mannen op leeftijd, die zich maar wat graag lieten inpakken door een veel te jonge, mooie vrouw. Is het de spanning van : wie weet heb ik dit keer geluk? Is het de zucht naar avontuur?
Als reden om erop in te gaan, wordt soms gezegd, ik kan het toch proberen? Om vervolgens te ontdekken dat de dame in kwestie een suikeroom blijkt te zoeken. Aan de andere kant heb ik ook verhalen gehoord van vrouwen die iedere keer opnieuw vallen voor een knappe, innemende man. De fysieke aantrekkingskracht van deze man, zijn charme, winnen het van het gezonde verstand.
Pas als zij later ontdekt dat de man er meerdere liefjes op na houdt, of haar vrij snel dumpt na haar veroverd te hebben, valt eindelijk het kwartje. De reden om hier op in te gaan is vaak dat zij van die heerlijke, gezonde kriebels van hem krijgt. Een saaie Piet wil ze liever niet, ondanks dat die "brave" Hendrik een lieve, trouwe partner voor haar zou kunnen zijn. De tegenvaller dat hij er vervolgens niet echt voor haar is, kan hard aankomen.
Natuurlijk moet iedereen zelf weten om met vuur te willen spelen, maar neem dan je verlies en pas de volgende keer beter op. Verliefdheid is een heerlijk gevoel, maar laat je niet teveel meeslepen. Het is verstandig om rustig de tijd te nemen om elkaar eerst goed te leren kennen, alvorens meteen door die roze bril te kijken. Niet voor niets geven veel datingsite coaches dit advies, als iets te mooi is om waar te zijn, is dat vaak ook zo...