terug

In de herfst van het leven

zondag 3 oktober 2021

In de herfst van het leven...

Zondagmorgen…het regent buiten.
Vannacht waaide het bij vlagen behoorlijk onstuimig buiten. De stevige wind liet sommige bomen een diepe buiging maken naar mij. Het heeft iets aantrekkelijks en ook weer een soort van beangstigend.
Van storm/stormachtige perioden in de nacht word ik altijd wakker en met wat pech lig ik dan ook een poos wakker.
Het heeft denk ik te maken met het feit dat ik met mijn hoofd onder een raam sliep als klein kind. Daar stond altijd de wind op. Een raam met van dat dunne glas, dat dan onheilspellend kraakte en heen en weer bewoog.
Op dat zelfde raam werden ook allerlei ijsbloemen getoverd in de winter. Die zag ik dan als ik wakker werd en ik kon daar dan een hele poos met bewondering naar kijken. Soms probeerde ik ze dan nog mooier te maken door met mijn vinger wat bij te willen tekenen, maar dat werkte dus niet zo.
Maar okay, dat gaat over een ander seizoen dan de herfst.
Nu is het dus op dit moment vooral herfstachtig weer buiten.
Later ga ik wel even er doorheen wandelen, want ik vind het vaak verfrissend.

“ Het is herfst...zorg dat je wilde haren niet wegwaaien “
Deze zin op een ansichtkaart bij mijn kapper trok ooit mijn aandacht.Ik nam er één van mee en had al een bepaald persoon in gedachten, die ik deze kaart zou toesturen.
Om hem te laten weten, dat ik m.n. hield van het jongetje in hem én... hij had ook toevallig nog een bos lange wilde haren. Daar hield ik ook van.
Waarvan hield ik niet van/aan hem?

Alle jaargetijden/seizoenen hebben zo zijn eigen charmes vind ik.
Alle seizoenen bij elkaar vormen een cyclus, maar elk onderdeel hiervan heeft zijn eigen invulling en geeft je de kans daarbij behorende specifieke dingen te doen (of te laten).

De herfst heb ik altijd één van de mooiste seizoenen gevonden. Als ik op dit moment door
de mij omringende bossen wandel kan ik elke keer weer de mooie, langzaam verkleurende bomen waarnemen. Wat een wisselende schakering aan kleurige bladeren, die sierlijk bij wat wind langzaam neerdwarrelend de bodem kleuren gelijk de verf op een pallet van een schilder. Prachtig, verstillend en een cadeau daarvan dagelijks te mogen genieten.
Overal door het bos neem ik de mooiste soorten en vormen paddenstoelen waar. Het lukt nog steeds om elk jaar weer een voor mij nieuw paddenstoelensoort te ontdekken.
Als ik geluk heb stuiven soms de liefste, mooiste eekhoorns, egels (deze doen dat dan wel op een onthaaste manier 😅) en konijnen voor mijn voeten langs.
Corona en wat minder begane paden door de meeste wandelaars maken die kans tegenwoordig steeds groter.
Ik kan daar eindeloos van genieten en ook al ga ik dgls wandelen toch is elke dag de omgeving weer wat veranderd.

De straks aankomende winter heeft weliswaar niet meer de uitstraling vanuit mijn jeugd,
maar blijft toch voor mij staan voor mooie de koude maanden.
De diepe laag sneeuw, de paar maanden van aaneensluitende bevroren sloten waar ik dgls uren schaatsend op doorbracht en daarna huilend kon rondspringen van de pijnlijke vingers als ze langzaam weer in huis op temperatuur kwamen.
De warme chocomelk en speculaas, die je dan heerlijk erin kon dopen.
De regelmatig gestaag naar beneden vallende sneeuw.
“ A white Christmas “ van Bing Crosby klonk niet alleen via de radio, maar speelde zich
ook vaak buiten af.

En dan die Lente! De ontluikende natuur. Het bloemetjes-en- de- bij seizoen 😉
De lente, waar ik steeds weer in verwondering en bewondering kan stil blijven staan als
de natuur naar buiten treedt en het nieuwe leven zich weer in al zijn pracht laat zien.
En wanneer ook de mensen hunkerend naar buiten treden op zoek naar weer/meer (menselijke) warmte.

De zomer, die het jaar in midden deelt. Waar de zon zich vaker laat zien (als het goed is).
De kleding wulps en luchtiger gedragen kan worden en de sfeer onder de mensen op straat zichtbaar en voelbaar een meer open houding uitstraalt.
We kunnen weer regelmatiger buiten en in de natuur vertoeven. Onze voorraad vitamine D
opslaan, terwijl we vanaf een terras het één en ander aan schoonheid kunnen gadeslaan 😉

Maar nu is het dus herfst, Op dit moment is het even windstil.
Het is dusdanig grijs buiten en daardoor wat donker in huis.
Vlgs mij wordt het echt: Zondag…Rustdag.
Een dag om kaarsen te ontsteken overdag, een heerlijk boek erbij.
Later in de middag het afwezige glas gaan opzoeken en vullen met het zoete elixer der dagdromen en heerlijk rustige muziek.
Laat mij me maar in de herfst van mijn leven bevinden…

Een fijne zondag voor iedereen gewenst!

https://www.youtube.com/watch?v=GRxofEmo3HA 4 seizoenen Vivaldi

Herfstblad

Neerdwarrelend blad
in luchtige vrije val…
Teder ontvangen
op het herfstbladeren bal.

Getekend door het leven,
generfd in eindigheid…
Fluistert hij de belofte
van onvergankelijkheid.
©

geplaatst door Hope - 1383 keer gelezen