In de herfst van het leven
zondag 3 oktober 2021
In de herfst van het leven...
Zondagmorgen…het regent buiten.
Vannacht waaide het bij vlagen behoorlijk onstuimig buiten. De stevige wind liet sommige bomen een diepe buiging maken naar mij. Het heeft iets aantrekkelijks en ook weer een soort van beangstigend.
Van storm/stormachtige perioden in de nacht word ik altijd wakker en met wat pech lig ik dan ook een poos wakker.
Het heeft denk ik te maken met het feit dat ik met mijn hoofd onder een raam sliep als klein kind. Daar stond altijd de wind op. Een raam met van dat dunne glas, dat dan onheilspellend kraakte en heen en weer bewoog.
Op dat zelfde raam werden ook allerlei ijsbloemen getoverd in de winter. Die zag ik dan als ik wakker werd en ik kon daar dan een hele poos met bewondering naar kijken. Soms probeerde ik ze dan nog mooier te maken door met mijn vinger wat bij te willen tekenen, maar dat werkte dus niet zo.
Maar okay, dat gaat over een ander seizoen dan de herfst.
Nu is het dus op dit moment vooral herfstachtig weer buiten.
Later ga ik wel even er doorheen wandelen, want ik vind het vaak verfrissend.
“ Het is herfst...zorg dat je wilde haren niet wegwaaien “
Deze zin op een ansichtkaart bij mijn kapper trok ooit mijn aandacht.Ik nam er één van mee en had al een bepaald persoon in gedachten, die ik deze kaart zou toesturen.
Om hem te laten weten, dat ik m.n. hield van het jongetje in hem én... hij had ook toevallig nog een bos lange wilde haren. Daar hield ik ook van.
Waarvan hield ik niet van/aan hem?
Alle jaargetijden/seizoenen hebben zo zijn eigen charmes vind ik.
Alle seizoenen bij elkaar vormen een cyclus, maar elk onderdeel hiervan heeft zijn eigen invulling en geeft je de kans daarbij behorende specifieke dingen te doen (of te laten).
De herfst heb ik altijd één van de mooiste seizoenen gevonden. Als ik op dit moment door
de mij omringende bossen wandel kan ik elke keer weer de mooie, langzaam verkleurende bomen waarnemen. Wat een wisselende schakering aan kleurige bladeren, die sierlijk bij wat wind langzaam neerdwarrelend de bodem kleuren gelijk de verf op een pallet van een schilder. Prachtig, verstillend en een cadeau daarvan dagelijks te mogen genieten.
Overal door het bos neem ik de mooiste soorten en vormen paddenstoelen waar. Het lukt nog steeds om elk jaar weer een voor mij nieuw paddenstoelensoort te ontdekken.
Als ik geluk heb stuiven soms de liefste, mooiste eekhoorns, egels (deze doen dat dan wel op een onthaaste manier 😅) en konijnen voor mijn voeten langs.
Corona en wat minder begane paden door de meeste wandelaars maken die kans tegenwoordig steeds groter.
Ik kan daar eindeloos van genieten en ook al ga ik dgls wandelen toch is elke dag de omgeving weer wat veranderd.
De straks aankomende winter heeft weliswaar niet meer de uitstraling vanuit mijn jeugd,
maar blijft toch voor mij staan voor mooie de koude maanden.
De diepe laag sneeuw, de paar maanden van aaneensluitende bevroren sloten waar ik dgls uren schaatsend op doorbracht en daarna huilend kon rondspringen van de pijnlijke vingers als ze langzaam weer in huis op temperatuur kwamen.
De warme chocomelk en speculaas, die je dan heerlijk erin kon dopen.
De regelmatig gestaag naar beneden vallende sneeuw.
“ A white Christmas “ van Bing Crosby klonk niet alleen via de radio, maar speelde zich
ook vaak buiten af.
En dan die Lente! De ontluikende natuur. Het bloemetjes-en- de- bij seizoen 😉
De lente, waar ik steeds weer in verwondering en bewondering kan stil blijven staan als
de natuur naar buiten treedt en het nieuwe leven zich weer in al zijn pracht laat zien.
En wanneer ook de mensen hunkerend naar buiten treden op zoek naar weer/meer (menselijke) warmte.
De zomer, die het jaar in midden deelt. Waar de zon zich vaker laat zien (als het goed is).
De kleding wulps en luchtiger gedragen kan worden en de sfeer onder de mensen op straat zichtbaar en voelbaar een meer open houding uitstraalt.
We kunnen weer regelmatiger buiten en in de natuur vertoeven. Onze voorraad vitamine D
opslaan, terwijl we vanaf een terras het één en ander aan schoonheid kunnen gadeslaan 😉
Maar nu is het dus herfst, Op dit moment is het even windstil.
Het is dusdanig grijs buiten en daardoor wat donker in huis.
Vlgs mij wordt het echt: Zondag…Rustdag.
Een dag om kaarsen te ontsteken overdag, een heerlijk boek erbij.
Later in de middag het afwezige glas gaan opzoeken en vullen met het zoete elixer der dagdromen en heerlijk rustige muziek.
Laat mij me maar in de herfst van mijn leven bevinden…
Een fijne zondag voor iedereen gewenst!
https://www.youtube.com/watch?v=GRxofEmo3HA 4 seizoenen Vivaldi
Herfstblad
Neerdwarrelend blad
in luchtige vrije val…
Teder ontvangen
op het herfstbladeren bal.
Getekend door het leven,
generfd in eindigheid…
Fluistert hij de belofte
van onvergankelijkheid.
©
geplaatst door Hope - 1327 keer gelezen
Vorige berichten
Slecht nieuws
De al wat oudere man is vaker het onderwerp van slecht nieuws in de vorm van een overlijdensbericht dan de al wat oudere vrouw, las ik. Wat ook slecht nieuws is voor die al wat oudere vrouw - in het bijzonder als ze single is, en op zoek naar een man om van te houden, een man om haar leven mee te delen. Zo blijven er immers steeds minder goede mannen over die een mogelijk toekomstige geliefde zouden kunnen zijn? Egoïstisch? Joh, het zijn maar woorden. En alleen iemand die mij niet kent, zal mij hier helemaal in herkennen.
Dit is al de achtste week van de steigers rond mijn flat. Naar buiten kijkend door de opening tussen mijn bolletjes gordijnen, zie ik niet de lindeboom die naar binnen kijkt, maar een steigerpaal. En mijn tuintje heeft het moeilijk. De mahonia’s bij het muurtje kunnen mij niet zoveel schelen; die stonden hier al, en zelf zou ik nooit voor een haag van mahonia's kiezen. De aardbeitjes, de primula’s, het daslook, en de jonge krentenbomen, taxussen en zwarte vlieren gaan mij wel aan het hart. Maar ja, waar moeten de werkmannen anders hun voeten neerzetten, onderweg naar een nieuw karwei? Ik vroeg hen wanneer het door de hogedrukspuit ontstane gat schuin boven mijn kamerraam gerepareerd zou worden. Het voegwerk aan de gevel leek immers afgerond te zijn? Ze kwamen een kijkje nemen, de twee mannen. Maar nee, mevrouw, dat is betonrot, en reparatie van betonrot staat niet in onze opdracht. Hè, betonrot, alarm, onmiddellijk repareren! Toch? Ik dacht aan de lijdensweg met de lekkende asbestleiding in mijn badkamer, een paar jaar geleden. Het laten repareren van betonrot zou weleens evenmin simpel kunnen zijn. Ze snapten het, geloof ik, die werkmannen. Eentje maakte een foto; hij ging contact opnemen met de beheerder.
Die al wat oudere mannen en het slechte nieuws: In de nieuwsbrief van het CBS las ik, dat het aantal in het verkeer omgekomen mannen het afgelopen jaar is gestegen, terwijl het aantal omgekomen vrouwen is gedaald. Het betreft vooral fietsende mannen, en vrijwel alleen fietsende mannen van zeventig jaar en ouder. Gevalletje vergrijzing, en van mannen die meer fietskilometers blijken te maken dan vrouwen? Of is het gecompliceerder? Zijn mannen, ook de al wat oudere, competitiever dan vrouwen, en zijn vrouwen meer risicomijdend? Deze vrouw in ieder geval wel: Vanwege de vele (door auto’s!) omver gereden fietsers in mijn nieuwe, oude woonplaats Leiden, verplaats ik mij daar te voet of per step. En ik vraag jullie, al wat oudere mannen… Nee, ik vraag jullie niks, helemaal niks. Wees vooral gelukkig, op die veel te snelle fiets!
Bron: CBS nieuwsbrief, cbs@nieuwsbrief.cbs.nl
Bakfiets
Er dendert weer zo'n fiets voorbij.
Dat hij, toen ik nog kroost had, niet bestond,
stemt me trouwens blij.
Ik geef toe, het was in mijn tijd meer gesjor,
een stoeltje achter en een stoeltje voor,
maar de mise-en-scène
smeedde een verbond,
dat ons vormde tot drieëenheid,
Vader, zoon en dochter.
Nu ik mijn driewielertijdperk met rasse schreden voel naderen,
kan ik me niet meer heugen,
is er iets dat dat geluk nog kan benaderen?
Niet direct, maar mocht er
iets in mij opkomen, dan zeg ik het geheid.
Ik weet, geheugen is een leugen,
en betekent voor de toekomst niets.
Wie weet, rijden wij hem ooit samen tegemoet
in wat dan ook, desnoods zo'n bakfiets.
Zit ik dan achter en jij voor?
Maakt mij niet uit, ik ga ervoor.
Eind goed, al goed.
Een steuntje in de rug of voor de benen
De ouderdom komt met gebreken. Hoewel het verouderingsproces bij iedereen verschillend verloopt, zal een 80-jarige( let wel gemiddeld) minder fit zijn dan een twintiger. Uitzonderingen daar gelaten, ik hoorde onlangs van een man van 25, met wie ik zowel door zijn sociale situatie als zijn conditie niet zou willen ruilen.
Om de gevolgen van het ouder worden de baas te kunnen zijn bestaan hulpmiddelen, hulppersonen en aanwijzingen voor betere gedragspatronen. Die drie soorten hulpjes zijn vaak met elkaar verweven. Naast de reguliere eerste - en tweedelijns gezondheidszorg kent ons land een ratjetoe van organisaties, die allen beweren het beste met ons welzijn voor te hebben.
Die organisaties zijn bedoeld om iedereen een steuntje in de rug te bieden en hen te helpen zo mobiel mogelijk te blijven. Er zijn organisaties, die dit beroepsmatig doen, met betaalde krachten, en organisaties waarvan de bezetting voor (een deel) uit vrijwilligers bestaat. Denk hierbij aan de mantelzorg, die ook en misschien wel grotendeels onbetaald door vrienden of familieleden wordt verstrekt.
Het proces dat vooraf gaat aan het verkrijgen van zo’n steuntje is heel verschillend. Er is een tekort aan kwalitatief goede mantelzorg. Niet iedere goedwillende vrijwilliger is opgewassen tegen de problemen, waarmee hij of zij in de praktijk mee te maken krijgt. De cursussen kunnen hem of haar maar deels op het goede been zetten. Waar er een kostenplaatje bij komt kijken is het goed, dat er financiële tegemoetkomingen zijn.
Wie een steuntje in de rug of voor de benen krijgt blijft hoe dan ook kwetsbaar. Ik vind het niet alleen jammer, maar zelfs schandalig dat sommige mensen misbruik maken van dat kwetsbaar zijn. Verder hebben mensen met zo’n steuntje vaak dezelfde wensen voor de invulling van hun leven als fysiek en geestelijk gezonde mensen.
Er zijn onder de steunverkrijgers (als ik zo mag noemen) personen die een relatie hebben. Ik zie regelmatig op een dansmiddag een vrouw, die haar eega rondrijdt op de dansvloer, hij is meervoudig gehandicapt. Aan de blijheid die uit zijn ogen straalt merk ik hoe zeer hij die middagen op prijs stelt. En zij doet dit vol vreugde voor haar echtgenoot.
Veel singles die minder valide zijn of dat na een tijd geworden zijn missen een partner, zij verlangen wel degelijk naar een maatje om zich heen. Voor de gezelligheid, het contact, en uiteraard als hun steuntje. Er bestaan sites speciaal bedoeld voor deze groep. Sommigen van hen zullen niettemin ook proberen een vriendschap te krijgen door iemand “in het wild” te ontmoeten of door zich op een reguliere site aan te melden.
Het dilemma dat zich dan voordoet is gelijkwaardigheid. Waar de een volop kan meedoen aan allerlei activiteiten is zijn of haar wederhelft beperkt. Er kan sowieso een mooie spirituele band ontstaan. Maar is dat genoeg? En het gevaar is levensgroot aanwezig, dat er een andere, potentiële partner tussenbeide komt, een die nog wel “recht van lijf en leden “ is.
Wie heeft in zo’n situatie verkeerd of kent mensen, die er in verkeren? Die ongelijkheid kan natuurlijk ook tijdens de relatie ontstaan. Als het steuntje dan weg is valt de steunverkrijger in een diep gat… Soms krijgt een contact tussen een hulpverlener en een ontvanger een update naar een liefdesrelatie. Dan blijkt er meer te zijn dan aanvankelijk bedoeld was. Mogelijk heeft een van de lezers ook zo’n ontwikkeling meegemaakt..