In de herfst van het leven
zondag 3 oktober 2021
In de herfst van het leven...
Zondagmorgen…het regent buiten.
Vannacht waaide het bij vlagen behoorlijk onstuimig buiten. De stevige wind liet sommige bomen een diepe buiging maken naar mij. Het heeft iets aantrekkelijks en ook weer een soort van beangstigend.
Van storm/stormachtige perioden in de nacht word ik altijd wakker en met wat pech lig ik dan ook een poos wakker.
Het heeft denk ik te maken met het feit dat ik met mijn hoofd onder een raam sliep als klein kind. Daar stond altijd de wind op. Een raam met van dat dunne glas, dat dan onheilspellend kraakte en heen en weer bewoog.
Op dat zelfde raam werden ook allerlei ijsbloemen getoverd in de winter. Die zag ik dan als ik wakker werd en ik kon daar dan een hele poos met bewondering naar kijken. Soms probeerde ik ze dan nog mooier te maken door met mijn vinger wat bij te willen tekenen, maar dat werkte dus niet zo.
Maar okay, dat gaat over een ander seizoen dan de herfst.
Nu is het dus op dit moment vooral herfstachtig weer buiten.
Later ga ik wel even er doorheen wandelen, want ik vind het vaak verfrissend.
“ Het is herfst...zorg dat je wilde haren niet wegwaaien “
Deze zin op een ansichtkaart bij mijn kapper trok ooit mijn aandacht.Ik nam er één van mee en had al een bepaald persoon in gedachten, die ik deze kaart zou toesturen.
Om hem te laten weten, dat ik m.n. hield van het jongetje in hem én... hij had ook toevallig nog een bos lange wilde haren. Daar hield ik ook van.
Waarvan hield ik niet van/aan hem?
Alle jaargetijden/seizoenen hebben zo zijn eigen charmes vind ik.
Alle seizoenen bij elkaar vormen een cyclus, maar elk onderdeel hiervan heeft zijn eigen invulling en geeft je de kans daarbij behorende specifieke dingen te doen (of te laten).
De herfst heb ik altijd één van de mooiste seizoenen gevonden. Als ik op dit moment door
de mij omringende bossen wandel kan ik elke keer weer de mooie, langzaam verkleurende bomen waarnemen. Wat een wisselende schakering aan kleurige bladeren, die sierlijk bij wat wind langzaam neerdwarrelend de bodem kleuren gelijk de verf op een pallet van een schilder. Prachtig, verstillend en een cadeau daarvan dagelijks te mogen genieten.
Overal door het bos neem ik de mooiste soorten en vormen paddenstoelen waar. Het lukt nog steeds om elk jaar weer een voor mij nieuw paddenstoelensoort te ontdekken.
Als ik geluk heb stuiven soms de liefste, mooiste eekhoorns, egels (deze doen dat dan wel op een onthaaste manier 😅) en konijnen voor mijn voeten langs.
Corona en wat minder begane paden door de meeste wandelaars maken die kans tegenwoordig steeds groter.
Ik kan daar eindeloos van genieten en ook al ga ik dgls wandelen toch is elke dag de omgeving weer wat veranderd.
De straks aankomende winter heeft weliswaar niet meer de uitstraling vanuit mijn jeugd,
maar blijft toch voor mij staan voor mooie de koude maanden.
De diepe laag sneeuw, de paar maanden van aaneensluitende bevroren sloten waar ik dgls uren schaatsend op doorbracht en daarna huilend kon rondspringen van de pijnlijke vingers als ze langzaam weer in huis op temperatuur kwamen.
De warme chocomelk en speculaas, die je dan heerlijk erin kon dopen.
De regelmatig gestaag naar beneden vallende sneeuw.
“ A white Christmas “ van Bing Crosby klonk niet alleen via de radio, maar speelde zich
ook vaak buiten af.
En dan die Lente! De ontluikende natuur. Het bloemetjes-en- de- bij seizoen 😉
De lente, waar ik steeds weer in verwondering en bewondering kan stil blijven staan als
de natuur naar buiten treedt en het nieuwe leven zich weer in al zijn pracht laat zien.
En wanneer ook de mensen hunkerend naar buiten treden op zoek naar weer/meer (menselijke) warmte.
De zomer, die het jaar in midden deelt. Waar de zon zich vaker laat zien (als het goed is).
De kleding wulps en luchtiger gedragen kan worden en de sfeer onder de mensen op straat zichtbaar en voelbaar een meer open houding uitstraalt.
We kunnen weer regelmatiger buiten en in de natuur vertoeven. Onze voorraad vitamine D
opslaan, terwijl we vanaf een terras het één en ander aan schoonheid kunnen gadeslaan 😉
Maar nu is het dus herfst, Op dit moment is het even windstil.
Het is dusdanig grijs buiten en daardoor wat donker in huis.
Vlgs mij wordt het echt: Zondag…Rustdag.
Een dag om kaarsen te ontsteken overdag, een heerlijk boek erbij.
Later in de middag het afwezige glas gaan opzoeken en vullen met het zoete elixer der dagdromen en heerlijk rustige muziek.
Laat mij me maar in de herfst van mijn leven bevinden…
Een fijne zondag voor iedereen gewenst!
https://www.youtube.com/watch?v=GRxofEmo3HA 4 seizoenen Vivaldi
Herfstblad
Neerdwarrelend blad
in luchtige vrije val…
Teder ontvangen
op het herfstbladeren bal.
Getekend door het leven,
generfd in eindigheid…
Fluistert hij de belofte
van onvergankelijkheid.
©
geplaatst door Hope - 1298 keer gelezen
Vorige berichten
Vallen op een foute partner?
Het gebeurt vaker dan je zou denken. Ik heb meerdere verhalen gehoord van hele aardige mannen op leeftijd, die zich maar wat graag lieten inpakken door een veel te jonge, mooie vrouw. Is het de spanning van : wie weet heb ik dit keer geluk? Is het de zucht naar avontuur?
Als reden om erop in te gaan, wordt soms gezegd, ik kan het toch proberen? Om vervolgens te ontdekken dat de dame in kwestie een suikeroom blijkt te zoeken. Aan de andere kant heb ik ook verhalen gehoord van vrouwen die iedere keer opnieuw vallen voor een knappe, innemende man. De fysieke aantrekkingskracht van deze man, zijn charme, winnen het van het gezonde verstand.
Pas als zij later ontdekt dat de man er meerdere liefjes op na houdt, of haar vrij snel dumpt na haar veroverd te hebben, valt eindelijk het kwartje. De reden om hier op in te gaan is vaak dat zij van die heerlijke, gezonde kriebels van hem krijgt. Een saaie Piet wil ze liever niet, ondanks dat die "brave" Hendrik een lieve, trouwe partner voor haar zou kunnen zijn. De tegenvaller dat hij er vervolgens niet echt voor haar is, kan hard aankomen.
Natuurlijk moet iedereen zelf weten om met vuur te willen spelen, maar neem dan je verlies en pas de volgende keer beter op. Verliefdheid is een heerlijk gevoel, maar laat je niet teveel meeslepen. Het is verstandig om rustig de tijd te nemen om elkaar eerst goed te leren kennen, alvorens meteen door die roze bril te kijken. Niet voor niets geven veel datingsite coaches dit advies, als iets te mooi is om waar te zijn, is dat vaak ook zo...
Radiostilte tijdens het datinggebeuren
Er vinden in de wereld om ons heen ontwikkelingen plaats, waarover in de media weliswaar uitvoerig over bericht wordt; niettemin blijft er ondanks de inspanningen van de nieuwsgaarders nog veel nieuws onder de pet wat pas in een later stadium onthuld wordt. Wie wel van de hoed en de rand weet zal om persoonlijke redenen of vanwege het algemeen belang niet direct geheel en al opening van zaken geven, Ook in datingland komt dit voor. Daarnaast gebeurt het regelmatig, dat er onverwacht een pauze ontstaat. He lijkt een beetje op radiostilte. Dit is actueel, bij de regeringsplannen was er ook een zekere radiostilte, hoewel er gaandeweg dit proces al veel (bewust?) openbaar gemaakt werd.
Wie via een datingsite met iemand in contact is gekomen zal als er op grond van de mailwisseling aanleiding toe is na niet al te lange tijd een afspraak willen maken voor een ontmoeting. Daarna volgt, als er een eerste klik was vaak weer een ontmoeting. Ook wie “in het wild” buiten de sociale media om een leuk contact krijgt zal mits er na die ontmoeting van weerszijden een positief gevoel is een tweede, derde en volgende afspraak willen maken. Als een van beiden een nieuwe afspraak niet zit zitten is het einde oefening.
Radiostilte kan zelfs nog voor dat er sprake is van een date ontstaan. Hoe vaak merk ik niet dat iemand die mij wel leuk lijkt op mijn persoonlijke berichtje niet reageert. In het slechtste geval wordt het bericht niet eens gelezen. Wanneer ik zie, dat mijn oproep wel gelezen is maar er geen reactie komt terwijl de ander wel online geweest (is) neig ik er toe te stoppen met mijn pogingen de ander voor mij te interesseren.
In wezen veroorzaakt radiostilte net zo’n ongemakkelijk gevoel als een afwijzing.
Uit contacten met leden van de datingsite krijg ik de indruk, dat zij, die “goed in de markt liggen” er nog al eens een handje van hebben een reactie op de lange baan te schuiven.
Toen ik nog maar kort in het datingcircus meedraaide was ik hier verontwaardigd over. Omdat ik in de tijd, dat ik betaald werk verrichtte juist bepaald werd bij de voortgang van de correspondentie in het bedrijf verwonderde ik mij over de vrij lakse manier, waarop met berichten van potentiële daters wordt omgesprongen.
Ik heb wel meer begrip voor het verschil in reactie op een standaard ( interesse-) bericht en een leuk persoonlijk berichtje; als iemand een standaard interessebericht zendt kan dat ook wijzen op gemakzucht, zeker als diegene een volledig abonnement heeft.
Bij radiostilte, als ik na een paar dagen niets verneem op mijn bericht, kunnen er allerlei oorzaken zijn. Een vakantie van de geadresseerde, ziekte, drukke werkzaamheden.
Het kan ook dat er meer kapers op de kust zijn en dat mijn uitnodiging in reserve wordt gehouden. Ik vraag me af, is het beter dat de ontvanger van mijn uitnodiging dat toch meldt, zodat ik weet waar ik aan toe ben? Dat biedt mij ruimte om alsnog iemand anders te benaderen. Hoe lang wachten jullie na het verzenden van een bericht op antwoord?
Communicatie valt niet mee, in deze digitale wereld lijkt het allemaal vlotter en eenvoudiger, maar dat is schijn. Zouden er tegenwoordig wat lichtvaardiger benaderingen gedaan worden dan in de tijd, waarin liefdesbrieven en reacties op advertenties in kranten nog hét middel waren om contact te leggen?
Keuken
Wat zeg jij nou, zegt ze.
Ik zeg gewoon, ja hoor eens, als ik dat niet mag zeggen, daar zeg ik toch niks geks mee als ik dat zeg, dus ik wil dat gewoon kunnen zeggen, zonder dat jij zegt wat zeg jij nou en als ik dat niet kan zeggen dan hebben we elkaar niets meer te zeggen, denk ik. Ik denk, ik zeg het gewoon.
Nou sorry, dat kun je echt niet zomaar zeggen, zegt ze.
Wat kan ik niet zeggen, zeg ik, dat eerste of dat tweede?
Ik zeg niks meer, zegt ze.
Ik zei alleen maar neuken in de keuken, zeg ik.
Dat bedoel ik, zegt ze, dat kun je niet zomaar zeggen.
Ja maar ik wilde nog iets anders zeggen, zeg ik.
Had je toch gelijk kunnen zeggen, zegt ze.
Nee want jij zei gelijk wat zeg jij nou.
Sorry hoor, ik weet ook niet altijd wat ik moet zeggen, maar zeg maar wat je nog meer wilde zeggen dan, zegt ze.
Nou, zeg ik, ik was vandaag in de les bezig met de tweeklanken en de tweetekenklanten, zegt een van de cursisten ineens noiken in de koiken. Wat zeg jij nou, zeg ik.
Nou, zegt hij, ik werk in een restaurant en daar heb ik dat geleerd. Wat heb je daar geleerd, zeg ik, neuken in de keuken? Nee, zegt hij, oefenen met de eu-klank. Ze maken altijd grapjes om onze uitspraak van die moeilijke klanken, zegt hij. Ja, zeg ik, dat klopt, want je zegt noiken in de koiken, probeer het nog eens. Nuiken in de kuiken, zegt hij. Ga maar door met oefenen, zeg ik. Met noiken in de koiken, zegt hij.
Lekker boeiend, zegt ze. Dus je wilt helemaal niet met me neuken in de keuken?
Nou, dat zeg ik niet, zeg ik.
Ja, doei, zegt ze, ik ga koken.