In de herfst van het leven

Ik heb de kerstweek doorgebracht in Italië, om precies te zijn in Gabicce Mare, aan de Adriatische kust. Het is voor mij zo onderhand een traditie geworden om elk jaar met de kerst niet thuis te zijn, maar een voor mij nieuwe omgeving te verkennen.
Omdat ik een groepsreis had geboekt en met de touringcar naar mijn bestemming reed kostte de heen – en terugrit twee dagen; geen verloren tijd, ook onderweg heb ik genoeg gezien.

De eerste volledige dag, 24 december, welke mijn gezelschap in Italië doorbracht reed onze chauffeur naar het ministaatje San Marino, dat in Italië ligt, als het ware omhuld door hun grote broer. Een gids heeft ons de hoogtepunten van de stad getoond.
Door fiscale voordelen is veel daar erg goedkoop. Ook de consumpties. Ergens zag ik drie flessen wijn voor slechts zes euro. Ik wilde niet te veel meezeulen, maar ik heb daar achteraf spijt van. Dus geen San Marino-wijn.
Vol trots vertelde de gids hoe vooruitstrevend San Marino is geweest voor vrouwen, die al in een vroeg stadium ook al hadden ze nooit gewerkt in financieel opzicht niet hoefden te klagen. Helaas dames, je kunt maar heel moeilijk San Marinese worden..

De volgende dag konden we twee stadjes bekijken van Italië zelve, Gradara, daar viel mijn oog op een bordje : Kiss Me oftewel Bachiami. Ik heb dit bordje een paar dagen geleden al met de lezers gedeeld. Apart dat deze aanbeveling en plein public werd gedaan. Kennelijk is de Me Too discussie aan de Italiaanse overheid voorbij gegaan. In een kerk aldaar lagen op een tafeltje allerlei halssnoeren en kruisjes met het bordje: Gezegende objecten, gratis, maar denk wel aan het 7e gebod: Gij zult niet stelen.. Kennelijk werd wel een gift verwacht. Een paar uur later werd ik in Urbino, ook een mooie middeleeuwse stad opnieuw verrast door een bordje, waarvan de tekst mij prikkelde. Segui la stella - girando a sinistra - la vita e bella - auguri - maestro Luciano Biagiotti. De vertaling is bijzonder: Volg de ster - linksaf - het leven is mooi - de beste wensen - Maestro Luciano Biagiotti

Hoewel ik die volledige vertaling later (thuis) heb gecheckt was ook ter plekke de intentie al helder: ik volgde de route en ik werd blij verrast door wat ik achter Luciano’s raam zag. Een prachtige miniatuur uitwerking van zijn hand van het stadje Urbino. Luciano zag mij en wenkte mij, ik mocht binnen komen en zijn meesterwerk bewonderen. Zijn schilderijen zijn ook mooi, zijn miniaturen (schaal naar schatting 1: 10) konden een vergelijking met ons Madurodam glansrijk doorstaan. Ik heb nog vier andere reisgenoten hierop geattendeerd, een van hen noemde het een pareltje van de reis.

Tweede kerstdag werd ik weer getroffen door iets heel miniems. Ik wandelde langs station Cesenatico en zag twee keer een rupsje kruipen op het voetpad. Het was wel eind december.
’s Avonds werden we aan tafel verrast door een sextet, vijf zangers / zangeressen en een pianist die kerstliederen ten gehore brachten. Niks spectaculairs, maar weer een heel fijne invulling. Zaterdag, derde kerstdag bezochten we Loreto, met een prachtige basiliek, bizar groot, opnieuw zonder gids. Weer werd ik door een bordje getrickkerd: (vertaald) Monumentale Siciliaanse kerststal van Ramacca door maestro Ivano Vecchio. Ik heb al heel wat kerststallen gezien, maar deze kunstenaar had er een hele miniatuurstad in de sfeer van het oude Palestina om heen gebouwd.

Ooit heb ik de quote gelezen : Bei uns ist alles gross (grammaticaal klopt dat niet). Ik schrok toen enkele reisgenoten in het overnachtingshotel bij luchthaven München ’s avonds nog een wijntje bestelden, en daarvoor € 10,50 per glas moesten aftikken. Het winkeltje in San Marino rekende omgerekend maar € 0,40 per glas. Aan dat absurde verschil ligt vermoedelijk een fors kwaliteitsverschil ten grondslag. Thuisgekomen trof ik tussen de kranten een Nieuwjaarsgroet van de bezorger, met een briefje, dat hij mij niet thuis had aantroffen en helemaal onderaan zijn bankrekeningnummer. Hij wilde een (kleine?) donatie… Overigens wil ik door deze blog niet de indruk wekken, dat ik vooral gefocusseerd op prijzen ben. Toch Pecunia non olet.

In mijn reis heb ik ontdekt, dat je ook intens kunt genieten van kleine dingen. Uiteraard, een verre reis naar een bijzondere plek kan heel inspirerend zijn, wie verre reizen doet kan veel verhalen. Wat je van ver haalt is lekker. Voor een date gaat die oneliner maar zelden op.…..

Geef je gedachten vleugels.
Laat ze vliegen, laat ze gaan,
voordat je de tijd hebt om ze uit te spreken.
Laat ze de vlinders van je verbeelding worden.
Geef je verlangen vleugels.
Laat het vliegen naar je hart en alleen dat spreken.
Laat het landen op bloemen die bloeien,
zodat het kan groeien,
je hoofd niet langer vermoeien
met denken dat je vleugellam maakt.
Laat het dartelen in de wind,
probeer het niet te vangen,
want zelfs een eendagsvlinder is een leven waard.
Leef het zolang het duurt en leef het vrij.
Vrij van angst voor wat dan ook.
Vertrouw naar waar de vlinders je leiden.
Ook een vlinder verdwaalt, maar vindt uiteindelijk zijn bloem.
Geef je verlangen vleugels, laat het gaan, laat het los.
Voor altijd is voorbij, voor je het weet.

(Anonymous)

Ik kwam dit tegen. De moeite waard om te delen, vond ik. Mooie nieuwjaarswens.

Bestaat ridderlijkheid nog?
Ik was altijd geneigd te antwoorden met ‘absoluut!’ maar ik weet het niet zeker meer. Volgens mij wordt het steeds minder.
Toevallig las ik elders op het net een vrouw die schreef “Wen er maar aan ladies! Mannen gaan niet meer achter een meisje aan. Ze maken een vrouw niet meer het hof. Ze kunnen makkelijk een ander krijgen.” Het gaat dan meestal om seks. Als jij niet snel genoeg bereid bent seks te hebben dan heeft ie het weekend erop een andere vrouw die dat wel doet.

Mijn eerste reactie was, ‘Nah, misschien is dat in Amerika dan zo erg? Maar hier toch niet!”
Maar bij nader beschouwing twijfel ik daaraan. In quizzen vragen mannen vaak “Seks op een eerste date?” en “Zoenen op een eerste date?”
Als je negatief antwoordt, val je af.
Dus veel Nederlandse mannen verwachten ook snel seksuele interactie.

Wat betreft die hoffelijkheid eigenlijk een beetje hetzelfde verhaal. Ik kom zelden een man tegen die in zijn verhaal lekker ouwerwets hoffelijk overkomt. En dan bedoel ik niet truttig. Ik doel meer erop dat de man het mannelijke op zich neemt. Initiatief neemt, doorpakt etc.
Wat ik wel heel veel zie zijn dingen als “Waarmee zou je mij verrassen?” en “Wat voor romantisch iets zou je voor mij doen?”
En eerlijk is eerlijk, da’s allemaal slappe watjes gezwam. Daar zit je als vrouw toch niet op te wachten.
Als vrouw wil ik voelen dat hij moeite voor mij wil doen. Niet andersom.

Wat ik in dat blog ook las, was dat vrouwen het zelf om zeep helpen. Door te snel intiem te worden. En zover ik weet is dat inderdaad een dingetje.
Maar het is meer dan alleen dat. Heel veel vrouwen nemen tegenwoordig het voortouw, en daarmee kan de man achterover gaan zitten. Lekker makkelijk.
Of beide partijen er dan blij van worden, is een ander verhaal.

Tis een beetje te verlijken met een groep jagers die de wildernis in gaan om te jagen. Ze moeten moeite doen, focussen, tijd en energie investeren. En gedreven zijn.
Anno nu zouden ze niets hoeven doen, behalve hun tent opzetten, krat bier erbij en wachten tot de herten naar hen toekomen.
De interesse in de herten neemt af. Wat zal het die jagers immers boeien? Die herten gaan toch nergens heen, dus ze kunnen hun tijd nemen, de herten zelfs finaal negeren.
Het is te makkelijk, men heeft er geen moeite voor hoeven doen. Buiten dat is het tegen-natuurlijk.

Alles waar je geen moeite voor hoeft te doen, wat je op een presenteerblaadje wordt aangeboden, zakt in waardering tot het 0-punt.
Denk bijvoorbeeld aan je droom auto winnen in de loterij of 5 jaar hard moeten werken en sparen om daarna eindelijk je droomauto te kunnen kopen.
Wanneer zou je die auto meer waarderen, er zuiniger op zijn? Als ie je in de schoot valt of als je er serieus voor hebt moeten ploeteren?

Schijnbaar weten mannen anno nu vaak niet wat en hoe ze moeten doen om een vrouw te versieren. Omdat er vrouwen zijn die bij wijze van spreken op de man afgaan met “Wat doet een leuke man als jij op een plek als dit?”
Velen voelen zich daardoor overweldigd.

Toevallig moest ik gister aan een oude vlam denken.
Ik was hem tegengekomen in de kroeg. Hij begon tegen mij te praten, maar ik vond hem niets. Hij liet zich daar totaal niet door uit het veld slaan. Maar buiten die korte interactie zag ik hem niet meer.
Hoe bizar was het dat ik hem een hele tijd later én 500 kilometer verderop wéér tegenkwam!?
Hij kwam werken in the community waar ik in Australia woonden en zou er een aantal weken blijven. Gedurende die tijd zagen we elkaar geregeld en hadden we veel plezier samen. Maar ik wilde verder alsnog niets met hem.
Mijn continu afwijzing deerde hem niet, hij hield gewoon vol. Hij bleef mij het hof maken –wat klinkt dat truttig, haha- en moeite doen mij te veroveren.
En het werkte. Onze band ontwikkelde en ja, we kregen iets moois samen.
Het voelde ook echt fantastisch. Ik voelde me gezien, gekoesterd, geliefd, op en top vrouw, doordat hij ongelofelijk veel moeite voor me had gedaan. Dan krijg je ook een heel andere band en interactie.

Een man die dat doet voor een meisje, maakt zeker veel meer kans op iets moois en authentieks dan dat halfwas gebeuren wat je nu veel tegenkomt.
Ik ben het wel ermee eens dat hoe het is geworden ook deels te wijten is aan het gedrag van vrouwen. Er is altijd een wisselwerking.

Ik weet dat er nog wel mannen zijn die wél echt mannelijk zijn. Maar dan heb je weer dat heel veel vrouwen die man leuk vinden. En ben je weer terug naar het scenario dat hij op zich geen moeite hoeft te doen. Plenty of fish in the sea!
Een uitspraak die mijn pap vroeger maakte als ik liefdesverdriet had, “De lucht ziet er blauw van.” Oftewel, er zijn er nog veel meer dan alleen die ene!
Is het dan tegenwoordig echt de omgekeerde wereld geworden in die zin?