terug

Omdat het zo voelt

woensdag 13 oktober 2021

Omdat het zo voelt...

Toen ik onderstaande reflectie weer las van een samenzijn met mijn kleindochter van een
poos geleden (ze was bijna 6jr.) gleed het beeld en de voelbare herinnering voorbij in mij
van mijn beste date ever.
Het is ms niet zo chique om dit laatste hier zo neer te schrijven, maar de waarheid mag
verteld worden. Zonder andere dates tekort te doen. Elke date heeft me wat gebracht en gegeven en daarmee mijn leven verrijkt. Ongeacht de afloop ervan.

“ Omdat het zo voelt…

Het voordeel van een (noodzakelijke) rustdag voor m’n lichaam is dat ik de tijd neem voor alles. En vooral de rust vind in m’n hoofd blijkbaar om van alles wat er toe doet naar boven
te kunnen laten komen.

Toen ik net onder de douche stond te genieten van het warme stromende water kwam het beeld van mijn kleindochter naar boven: We waren samen aan tafel bezig. Ieder met ons
eigen ding en ondertussen de zaken besprekend die er toedoen in elkaars leven.
Ineens legde ze haar tekenpotlood neer, sprong op van haar stoel en liep naar me toe.
“ Ik wil je graag even een knuffel geven. Mag dat? “
Ik keek in een paar geëmotioneerde, stralende ogen waarin alles besloten lag en ik ervoer
de intensiteit van haar wezen.
Even stond alles stil in mij en de warmte van haar lichaam op mijn schoot vulde de ruimte
in mij op…en onze omhelzing werd één.
“ Natuurlijk mag jij dat!” zei ik terwijl ik haar Liefde in mij opnam en voelde wat dit met
mij deed.
“ Wat gebeurde er dat je ineens bij mij op schoot wilde komen?” vroeg ik haar omdat ik
haar emotie probeerde te begrijpen.
Ze keek me aan, nam me even in haar op, dacht na en zei toen nog stralender:
“ Nou dat weet ik niet hoor. Het vóelde ineens zo en dan moet ik dat even doen ” en ze
drukte zich nog steviger tegen me aan.

Dit kind raakt een deel in mij aan, dat blijkbaar aangeraakt moet worden om tot bloei te kunnen komen. Vanaf het moment dat ik haar in mijn armen had, een paar uur na haar geboorte, heeft zij iets in mij in werking gezet waarbij woorden tekort schieten.
Het was, is en zal altijd zijn…
Zij voert uit waar ik nog veel van kan leren.
God bless this child “.

Waarom ik bovenstaande hier zo schrijf?
Die nu weer opgeroepen emotie (van mijn kleinkind) door deze reflectie te herlezen had ik dus ook bij mijn best date ever.
Ik weet (omdat het hier wordt verteld door anderen) dat het voor sommigen een no go is
om je te snel (wat is te snel?) in een lichamelijke/intieme situatie te begeven aan het begin
met een date.
Nou, dat het in de praktijk niet zo hoeft te werken heb ik wel ervaren.
We hadden ongeveer dag en nacht aan de telefoon gezeten en deelden al heel persoonlijke zaken, waarop we elkaar dan ook doorvroegen. Het voelde vertrouwd, veilig en ozo welkom.
Op een gegevn moment waren we zover dat we elkaar face-to-face wilden ontmoeten.
We hadden samen geconcludeerd dat op een afstand, van achter een veilige eigen omgeving alles wel zo mooi kon aanvoelen, maar dat het gevaar erin zat dat we elkaar zo op een troon zouden neerzetten.
Zou ons gevoel nog steeds kloppen als we elkaar in het echie zouden ont-moeten?
Elkaar konden ervaren in het contact van bewegen, mimiek e.d. gedurende een bepaalde tijd in een bepaalde omgeving?
Die omgeving werd zijn huis. Fout? Niet voor mij. Dom? Ook niet voor mij, maar soms ben ik wel een beetje dom ja :-))
In dit geval had ik geen bedenkingen en voor hem gold hetzelfde.
Hij wilde me graag in zijn omgeving ontvangen en me zo welkom heten in zijn leven.
Aldus geschiedde…

En tot vandaag aan de dag ben ik zelf nog verbijsterd over wat er toen volgde.
Wat er volgde was wat er dus was ontstaan tussen ons en gebeurde, omdat het zo vóelde…

geplaatst door Hope - 1605 keer gelezen