Een flinke strandwandeling
zaterdag 27 november 2021
Met de auto ben ik in 12 minuten van mijn huis bij de parkeerplaats bovenop het strandplateau bij Castricum. Vanaf 01 november veranderen de helft van de invalide parkeerplaatsen daar in gratis kort parkeren, maximaal 3 uur. Het zijn maar een stuk of tien parkeerplaatsen, dus je moet net mazzel hebben dat er een plaats vrij is. Ik was er om 10.00 uur in de morgen en ik had het geluk dat er net iemand uit kort parkeren wegreed. Dus de parkeerschijf ingesteld en daarna kon ik vanaf de parkeerplaats zo naar het strand beneden lopen.
Het was eb, er was een breed stuk strand met hard zand, dus goed te belopen met goede wandelschoenen aan. Ik besloot die kant op te lopen waar ik nu lekker de zon in mijn gezicht had, dat was richting Heemskerk. Het was 2 weken terug dat ik daar was en er zwommen op dat tijdstip nog 8 mensen in zee, terwijl ik al een dikke jas aanhad. Er liepen veel mensen met honden, want de honden mogen na 1 november ook weer overdag uitgelaten worden op het strand. Ik zag zelfs een honden uitlaatservice. De dame had ongeveer 10 honden aan de lijn. Het uiteinde van de lijn die ze vasthield was zodanig kunstig in elkaar gevlochten, dat de afzonderlijke lijnen niet met elkaar in de knoop raakten. De honden liepen als het ware in het gelid met haar mee, leuk om te zien.
Af en toe stoof er een mountainbiker over het harde zand voorbij. Op een gegeven moment zag ik een hele groep mountainbikers tegelijk aankomen, goed zichtbaar, doordat ze allemaal een geel reflecterend hesje droegen. Ik ging voor de zekerheid maar even aan de kant. Het strand langs de vloedlijn was wonderbaarlijk schoon, het enige wat er lag waren schelpen en een soort fijnmazig wier, van een beige kleur. In dat wier liepen kleine drieteen strandlopertjes driftig heen en weer, zoekend naar eten. Het leek wel of die vogels op batterijen liepen, zo snel gingen die kleine pootjes. Het was koddig om te zien. Nadat ik een behoorlijk eind gelopen had, maakte het strand een bocht en daar lag bijna het hele strand bezaaid met dat ragfijne wier. Toen heb ik me omgedraaid om terug te gaan.
Teruggekomen bij de strandopgang ben ik nog een stuk de andere kant opgelopen, richting Egmond. Ik zag een eenzame vliegeraar die probeerde zijn vlieger in de lucht te houden, zonder veel succes overigens, want er stond weinig wind. Hier lag praktisch geen wier, maar wel veel schuim. Net iets voorbij het schuim zag ik een aantal blauw-grijze kwallen op het zandstrand liggen. Ze waren allemaal dood, want ze bewogen niet meer. Van dichtbij kon je hun ingewanden zien, best wel mooi eigenlijk. Omdat er weinig wier was, geen strandlopertjes hier. Daarna kwamen er twee strandvissers in mijn vizier, die pal aan de waterlijn stonden te vissen. Ze zagen er apart uit. Hun kaplaarzen zaten naadloos vast aan een waterdichte overbroek, die ophield ter hoogte van het kruis. Ik liep naar ze toe voor een praatje.
Ik vroeg : "waar vissen jullie op? Op platvissen", zeiden ze, maar ik zag nergens een emmer met hun vangst staan. "We gooien ze meteen terug in zee" riep de oudste van de twee, die me zoekend zag kijken. Vervolgens vroeg ik of die waterdichte overbroek apart aangetrokken moest worden. Hij begon te lachen : "nee hoor, die broek zit, inclusief de laarzen, vast het spijkerstof bovenstuk van deze broek. We moeten soms een stukje het water in lopen om de vis van de hengel te halen, vandaar dat we deze broek altijd aantrekken als we gaan vissen". Ik wenste ze een goede vangst en liep nog een stukje verder. Daar vond ik een mooie blauwe schelp met een witte, parelmoerachtige binnenkant. Die schelp besloot ik mee te nemen. Ik vond het toen mooi geweest en liep terug naar de auto. Ik had zeker 5 kwartier gewandeld.
Toen ik terugreed naar huis genoot ik nog van de mooie herfstkleuren van de bladeren aan de bomen, die aan beide kanten van de zeeweg stonden. De weg naar het strand loopt namelijk dwars door het duingebied en 2 weken terug stonden alle bomen nog volop in dat mooie gekleurde blad. Ik dacht, eigenlijk zou ik dit veel vaker moeten doen. Ik hield aan deze strandwandeling in ieder geval een voldaan en blij gevoel over...
geplaatst door sixty - 2267 keer gelezen
Vorige berichten
De wereld van de reclame
Overal is reclame, op radio, op tv, internet, in folders en op grote reclameborden langs de snelweg. Je kan er bijna niet omheen. Ik weer daarom het dikke pak folders in mijn brievenbus via de ja/nee sticker. Alleen weekbladen zijn welkom, de folders van de supermarkt haal ik zelf wel op bij de desbetreffende supermarkt, de rest hoef ik niet. Ik wil wel graag weten wat er deze week in de aanbieding is en in welke van de 3 supermarkten in mijn woonplaats. Helaas zijn veel aanbiedingen niet bedoeld voor kleine huishoudens.
Ik hoef geen 4 frisdrankflessen tegelijk, ook al mag ik verschillende smaken nemen voor die prijs. Ook aanbiedingen van 2 flacons wasmiddel en/of wasverzachter + 3 gratis sla ik over. Ik moet het allemaal maar bewaren, terrwijl ik er heel weinig van gebruik. Ook besef ik, dat als ik dan maar 1 van zo'n product in huis haal, ik altijd veel teveel betaal. Echte koopjes zijn vaak maar 1 dag geldig of alleen in het weekend. Op die koopjes zit meestal geen limiet per klant, dus moet ik er vroeg bij zijn, anders is de (soms) beperkte voorraad alweer op. Maar ja, alles went, dus als ik het echt wil hebben, ga ik er toch maar rond 10.00 uur heen, maar soms ben ik dan al te laat.
Wat me irriteert is de repeteerwekker van steeds dezelfde reclames op tv. Het volgende reclameblok is bijna identiek aan het vorige, het lijkt soms veel op hersenspoeling. Dan maar gauw even zappen naar een andere zender. Het lijkt er soms sterk op dat die commerciële zenders bijna tegelijkertijd hun reclames uitzenden, want daar beland ik vaak ook weer in een reclameblok. Sommige reclames zijn best wel leuk, maar veel spotjes zijn ver verwijderd van de werkelijkheid. Voorbeeld : waar rij je nog hele stukken op een compleet leeg wegdek op de snelweg, waar nu die mooie nieuwe hybride of elektrische auto van de reclame op rijdt?
De enige keer dat ik dat heb meegemaakt was enkele jaren terug, toen we rond 04.00 uur 's nachts in Amsterdam de A1 op reden op Hemelvaartsdag. Dat moest zo vroeg om rond 06.00 uur bij de ingang van park de hoge veluwe in Hoenderloo te zijn om daar te gaan dauwtrappen onder leiding van een boswachter. We zijn hooguit 6 auto's tegen gekomen op een verder lege weg. We waren dan ook ruim voor 06.00 uur daar. Waar ik niet meer in geloof is de reclame van alles in 1 tabletten voor in de wasmachine, pods genaamd. Een man gooit 1 zo'n tablet in een lege wastrommel of hij stopt er EEN kledingstuk in, wat weer als nieuw uit die wasmachine komt.
Ik zie hem nooit de hele wastrommel volstoppen met vuil wasgoed. Alleen al wat water en stroomverspilling betreft, is dat niet aan te raden. Wat betreft ondergoed en kledingreclames zie je altijd knappe jonge mensen met een bijna perfect figuur. Alles zit als gegoten. Ik denk dan weleens aan het blokje in onze eigen profieltekst : hoe zie ik eruit. Heel vaak staat daar bij kleding : casual. Behalve dat we meestal niet meer zo'n perfect lijf hebben als de modellen van dat merk op tv, zie ik ook niet voor me dat die makkelijk zittende kleding zo strak om het lijf zit. Misschien maar goed ook, kunnen we nog iets verhullen, indien nodig ...
Vrije tijd
Vrije tijd
Geniet van je pensioen! Dat waren de afsluitende woorden tijdens een telefoongesprek met mijn oudste zoon afgelopen zondag. Hij, nog volop bezig in het werkzame leven, kinderen, een volle agenda door werk en gezin. Minder vrije tijd dus! “Geniet van je pensioen”.
Met pensioen zijn betekent niet dat het leven stilstaat. Er begint juist een nieuw hoofdstuk met een nieuw ritme. Dan is daar die vrijheid. Dat vond ik tenminste nu alweer heel wat jaartjes geleden. Tijd om rustig wakker te worden, geen wekker, een wandeling te maken wanneer de zon schijnt, koffiedrinken zonder op de klok te hoeven kijken, maar vooral voldoende tijd hebben om dingen te doen die ik leuk vind. Genieten van de kleine dingen. Nieuwe mensen kan ontmoeten, misschien zijn er oude dromen om op te pakken en misschien is er ruimte om zelfs opnieuw verliefd te worden.
“Geniet van je pensioen”. Dit alles na dat gesprek over werk en vrije tijd met oudste zoon en over de ‘vakantie’ die ik had doorgebracht bij mijn jongste zoon afgelopen week. “AAAH ‘vakantieganger’ zo werd ik verwelkomd bij binnenkomst “. Nu ik voldoende vrije tijd heb klinkt voor mij het woord ‘vakantie’ maar vreemd in de oren. Vakantie betekent voor mij, een periode vrij zijn van werken. Maar zoonlief had een week echt vakantie en had mij uitgenodigd om te komen logeren, om samen de stad te doorkruisen en om mij mooie gebieden in de omgeving te laten ontdekken. Nou, dat heb ik geweten. Enkele dagen dertienduizend tot vijftienduizend stappen gemaakt en… het was heet! Maar genoten! Op een terras aan het water, heerlijk gegeten en ’s avonds fijne gesprekken in de tuin.
Hij single en ik single. We houden van elkaar, maar zijn beiden gewend aan onze vrijheid. Samenleven, al is het maar een paar dagen, betekent ook dat je ruimte moet maken voor de gewoontes van een ander. Je moet aanpassen.
Afspraken moet maken bijvoorbeeld over wat gaan we eten, wat gaan we morgen doen. Allemaal eenvoudige dingen die in een relatie de gewoonste zaken van de wereld zijn. Rekening moet houden met elkaar. Nou is dat bij ons geen probleem. Soms laten we de dingen komen zoals ze komen en maken er iets van.
Ik heb genoten van het samenzijn afgelopen week en moest bij thuiskomst toch even wennen aan het alleen-zijn. Maar ik heb ervaren dat onze verbinding met elkaar niet altijd betekent dat je constant bij elkaar moet zijn, maar juist dat we elkaar de ruimte hebben gegeven en rekening met elkaar hebben gehouden. En soms is een beetje aanpassen precies wat nodig is om samen een mooie tijd te hebben. Dat laatste geldt overigens voor alle relaties.
Liefs,
Monique
Even snuffelen ook bij het daten
Mijn vervoer gaat zo veel mogelijk per fiets, grote afstanden doe ik met het OV. Fietsen heeft als voordeel dat ik onderweg veel dingen zie die ik in een auto, trein of bus zou missen. Nadeel is wel de beperkte actieradius.
Door te wandelen kan ik veel kleinere afstanden overbruggen, maar ik zie nog meer dan op de fiets. Twee andere zintuigen, het gehoor en vooral de reuk worden dan optimaal benut.
Toen ik onlangs mijn fiets bij de fietsenmaker moest ophalen koos ik voor een wandeling in plaats voor de bus. Ik werd niet teleurgesteld. Langs de muren van verschillende huizen in mijn wijk stonden Buddleya’s oftewel vlinderstruiken volop in bloei. Bij de paarse en witte bloemen van zo’n struik stop ik altijd om even te ruiken. Kort daarna ontwaarde ik lavendelplanten die in een stukje grond bij een boom op het trottoir waren opgeschoten. Ik kon mij niet beheersen, ik moest snel even een paar bloemetjes of blaadjes fijn wrijven. In een eerdere blog vestigde ik al uw aandacht op Tihany, het dorp in Hongarije dat leeft van de lavendelteelt.
Ik had onlangs contact met een “gratis” lid van de datingsite, zij noemde zichzelf een snuffel-lid. Hoewel we in enkele essentiële onderdelen van onze levens veel verschilden hebben we elkaar toch ontmoet. Zij beschouwde het niet betalend lid zijn als een snuffeltijd, eigenlijk kan ik dat vertalen als een periode om het internetdaten uit te proberen.
Zonder uitproberen kom je nooit verder. Vraag is alleen of uitproberen genoeg is.
Als ik in een winkel kom en ik daar betoverd word door de geur van iets wat ik wil kopen, dan weet ik pas na aankoop van het geurige artikel of het datgene is, dat ik mij voor ogen heb gesteld. Velen kunnen lang voor een etalage voor of een schap in een winkel staan voordat ze beslissen iets te kopen. Vroeger, meer dan nu waren in veel winkels stalletjes waar je een kleine hoeveelheid van aangeprezen waar kon ruiken of proeven.
Bij het daten is de reuk naast het zien en het gehoor een niet te onderschatten zintuig. Wie bij een date “verrast” wordt door een onwelriekend contact zal al snel afhaken. Of er dan zelfs sprake is van een drankje samen drinken is de vraag. Een knuffel bij het afscheid zal er niet zijn. Voor een date kleed je je netjes, maar hygiëne is absoluut noodzakelijk.
Wie als roker een date heeft met iemand die nooit een sigaret opsteekt zal ook merken, dat zijn of haar afspraak zich terughoudend opstelt waar het gaat om fysiek contact. Ik hoorde ooit van een dame, dat ze geen man wil die rookt omdat ze geen schoorsteen wil kussen. De geur van tabak gaat zich trouwens ook aan kleding hechten.
Hetzelfde geldt voor drank in het algemeen en in het bijzonder voor bier. Iemand die dagelijks een paar gele rakkers soldaat maakt heeft ook een bepaald aroma om zich heen hangen.
Allerlei mondverfrissers kunnen daar maar ten dele een oplossing voor bieden.
Elke date is in wezen ook een snuffelactie naar wat de ander bezig houdt, hoe hij of zij is. Wederzijds vragen zonder dat het ontaardt in een sollicitatie is nodig.
Maar hoe lang duurt de snuffeltijd?
Ik wens iedereen veel aangename geuren op zijn of haar levens – en liefdespad! En ik hoop, dat de snuffeltijd na niet al te lange tijd toch overgaat in een serieus contact.