terug

Treinontmoetingen

maandag 22 november 2021

Leuk aan het vervoer per trein zijn de mensen, die in dezelfde coupé plaatsnemen, en zelfs op de banken voor of naast je, Het lijkt een beetje op een terrasje, het primaire doel van iedereen is alleen anders, men wil van A naar B vervoerd worden. De tijd die daarmee gepaard gaat wordt tegenwoordig vaak ingevuld door de sociale media, velen hebben geen oog voor wat er om hen heen gebeurt. Dat schept voor mij weer een unieke kans om in alle rust mijn reisgenoten te observeren. Ik voel nu hoe Simon Carmiggelt aan al zijn weergaloze verhalen kwam. Mensen niet alleen zien maar ook naar ze luisteren.

De interactie tussen Simon en de personen uit zijn boeken was door het gemis aan smartphones en mobieltjes in zijn tijd geheel anders. Maar met een beetje fantasie en durf kan ik er ook nu wat van maken. En ik kan pogen iets van mijn ontmoetingen op te schrijven. Ik kan evenwel niet tippen aan de kwaliteit van het proza, waarmee hij de Nederlandse literatuur heeft verrijkt.

Afgelopen week had ik mijzelf getrakteerd op een dagje Maastricht. Mijn trein was net op zijn eindstation Maastricht gearriveerd, veel te vroeg nestelde ik me aan het eind van de dag op een ideaal plekje voor mijn terugrit, rechts van het gangpad, bij het raam met het gezicht in de richting waar de trein zou gaan rijden. Tegenover mij kwam een niet onaardige jongedame te zitten, die gewapend met haar laptop druk aan de slag ging. In de bank links van het gangpad wurmden zich drie jongens met een immense hoeveelheid bagage. Wellicht op de thuisreis van een bootcamp.

Het meest apart was de man, die een bank verder ging zitten. Een vijftiger, zo schatte ik hem in, vrijwel geheel kaal, en heel druk. Tot Sittard ging er niemand bij hem zitten. Hij begon een bijzonder gesprek op zijn smartphone, zich excuserend naar een broer voor, ja, voor wat? “Nee, het ligt niet aan jou, alles is mijn schuld. Ik ben nu al anderhalf jaar clean, ik drink niet meer”. Ik gluurde tussen de spleet naast mijn medepassagiere op de bank voor mij en zag tot mijn stomme verbazing, dat de inhoud van het ene blikje pilsener na het andere tussen neus en lippen van de kale man gleed. Liegen alsof het gedrukt staat… De jongens van de andere bank hielden zich in, evenals mijn overbuurvrouw. Ik kon hun gedachten raden.

Bij Sittard nam een man die duidelijk roots in een Aziatisch land had tegenover de drinker plaats. Nu gooide meneer het over een andere boeg. Bent u een Chinees? Zachtjes vertelde de Aziaat, dat hij uit Indonesië kwam. Hij: Waarom komen al die mensen uit warme landen zo nodig naar ons kouwe kikkerlandje? Bij hen is het toch veel lekkerder weer! Opnieuw moesten mijn omstanders en ikzelf ons bedwingen zich niet in het gesprek te participeren. ‘t Riekte al naar discriminatie… De voorvechter van Kick off Zwarte Piet zou tegenover meneer Kaalmans moeten zitten. Van schrik liet de dame tegenover mij haar tas voor mijn voeten vallen.

In Utrecht verliet de kale man de trein, hij moest een andere trein halen. Niet nadat hij omstandig had geïnformeerd of dit nu wel Utrecht was. Ik miste de regelmatige rondgang van de conducteur. Niet voor de treininformatie, maar wel voor een correctie van het tafereel. In Amsterdam CS stapten de jongedame en ik na een rit van ruim twee uur uit de intercity. We hadden nauwelijks wat tegen elkaar gezegd, maar ik voelde een zeker contact. Zij haastte zich bepakt, bezakt en beladen naar de uitgang, ik snelde naar mijn aansluitende trein. Weer een bijzondere treinreis…

Vind u het ook moeilijk om in zo’n geval niet in te grijpen? Of bent u – terecht – bang voor wat er dan gaat gebeuren? Ingrijpen in een situatie die niet bedreigend maar tegelijk ook niet passend is, doen we dat, en zo ja, hoe? Wie werpt de eerste steen? Ik bemerk dat ik me steeds meer voorzichtig opstel. Ik ben ook hier heel terughoudend als ik iets lees, wat feitelijk niet correct is. Waar ligt de grens?

geplaatst door Aktivo1 - 2455 keer gelezen