terug

Blokkade

woensdag 15 december 2021

Sinds ik een blog schrijf, plaats ik deze op woensdag, enkele uitzonderingen daargelaten. Afgelopen week heb ik niets geplaatst. Dat is vreemd, want ik heb altijd genoeg stof om over te schrijven. Heb ik een blokkade?

De blogs van de anderen lees ik met plezier. De bijbehorende reacties lees ik ook, al erger ik me soms aan het geschrevene. Niet elk commentaar doet ertoe. Soms gaat het een kant op waarvan ik denk dat de schrijver* dat niet bedoelde.

Aan de andere kant; hoe interpreteer je de tekst? Elke lezer heeft een eigen kleur en gevoel en zal de tekst ook op die manier lezen. Soms ontstaat er dan een spraakverwarring die vermakelijk is. Soms pakt de lezer grof geschut en geeft stevig commentaar. Van verschillende kanten is me al eens verteld dat: wie de balt kaatst etc. Toen en nog steeds ben ik het daar niet helemaal mee eens. De schrijver stelt zich altijd min of meer kwetsbaar op; onderuithalen is dan heel makkelijk. Maar ook in deze heeft iedereen zijn eigen kleur en gevoel.

Inmiddels heb ik met diverse mannen contact. Soms in levende lijven, soms alleen via geschreven tekst. Met sommigen komt een vorm van vriendschap tot stand. Anderen verdwijnen op de achtergrond omdat het contact toch niet datgene brengt wat we dachten. Ik zie het als leuke ontmoetingen, stap er onbevangen op af en geniet in en van het moment.

Er zijn er die vragen of het verlies van mijn echtgenoot een blokkade is om een relatie aan te gaan. Naar mijn bescheiden mening niet. Alles wat ik onderneem gaat op gevoel; als ik me ergens niet goed bij voel, doe ik het niet of stop ik ermee. Mijn grenzen zijn me bekend. Ondanks mijn natuurlijke interesse in anderen, weet ik ook wanneer het van mijn kant niet oprecht is. Zodra ik alleen al denk dat het niet goed zit, is het einde verhaal. Dat is geen blokkade, dat is weten tot hoever ik voor mezelf kan gaan.

Hoewel ik een bloedhekel aan het woord weduwe heb, ben ik dat natuurlijk wel, een jonge weduwe zelfs. Zou ik het niet zijn, dan was mijn profiel nooit publiekelijk bekend gemaakt. Iemand vroeg eens wat voor mij een struikelblok is in een relatie. Zonder veel nadenken kon ik dat meteen benoemen: ik heb af en toe ruimte nodig om te rouwen om wat ooit was. Deze ruimte is essentieel om een nieuwe relatie aan te gaan. Mijn verliezen (ik heb ook een kind verloren) hebben mij gemaakt wie ik ben. Dat betekent meteen dat dat onderdelen zijn van mijn leven. Onderdelen die aandacht behoeven, sterker nog, aandacht eisen. Door aandacht aan deze verloren mannen te schenken, blokkeer ik niet in het dagelijkse leven.

Verdriet in rouw gaat diep, heel diep. Het laat littekens achter, wonden die helen maar opeens weer heel rauw zijn en openrijten. Ik heb geleerd dat voor mij de open wonden weer ondergaan het beste werkt. Ervoor wegduiken zorgt niet voor herstel, het doorleven wel. Dat betekent dat ik me soms terugtrek van de bewegende wereld en stilsta bij mijn verdriet. Dat uit zich in enorm huilen, heel hard gillen (bijvoorbeeld in de woestijn maar die is nou niet altijd voor handen) of wandelen langs de vloedlijn met bulderende wind en slagregen. En daarna is de blokkade weg, kan ik weer ademhalen en keer ik weer terug naar de bewegende, levende wereld.

Rouw blokkeert, zeker in het begin. De wereld stopt, er is niets dat er nog toedoet. Rouw komt in fases. De duur, intensiteit en volgorde is voor ieder anders. Sommige fases blokkeren, andere zorgen voor actie. Ik heb ze volgens mij allemaal doorlopen al heb ik er nooit over gelezen. Ik onderga alles zonder hierin passief te zijn. Ik voel intens, trek er lering uit en markeer mijn grens. Geen beredeneringen, alles op mijn eigen persoonlijke gevoelskompas.

De grauwe alles overheersende sluier van verdriet is verdwenen, de blokkades kom ik nog tegen, maar steeds minder frequent en steeds minder heftig. Ik heb geleerd hoe ermee te leven, hoe ze beet te pakken en hoe ze te ondergaan. Ik hoop dat een eventuele partner dit stukje van mij accepteert. Anders blokkeer ik hem gewoon :-)

*Voor schrijver kan uiteraard ook schrijfster gelezen worden.

geplaatst door RosaReis - 1231 keer gelezen