Er was eens...
dinsdag 4 januari 2022
In deze tijd waarin elkaar aanraken en we elkaar op afstand dienen te begroeten mis ik vooral het knuffelen, omhelzen, de kinderen kunnen zoenen. En ja het niet hebben van een partner versterkt misschien nog wel extra dat gevoel van iets missen. Huidhonger noemen ze dat met een mooi woord.
Daarom moest ik denken aan onderstaande beleving gevat in een gedicht.
Er was eens die eerste keer
dat ik zachte lippen voelen mocht.
Ze bewogen en dansten mee
op golven van die oneindige zee.
Ik haast verdronk in de adem van de wind
die mij meenam naar hogere sferen
waarin ik voor eeuwig verblijven kon.
Ik belandde weer op aarde in het vroege ochtendgloren.
Het muurtje waarop we zaten was hard
en de ladders in mijn panty
vroegen om weer te klimmen naar waar ik vandaan was gekomen.
De zon kwam op in het hartje van de zomer
Mensen op weg naar hun werk, reden en liepen ons voorbij
Maar wij, wij hadden ons niet bewogen.
Onze lippen tastten en zochten,
kusten de glans in onze ogen, voelden de warmte van elkaars huid
en ademden de liefde waarin we verdrinken mochten.
Liefs,
Monique
geplaatst door monique3 - 2763 keer gelezen
Vorige berichten
Banden
In het laatste weekend van oktober raak ik al een paar jaar ernstig in de war.
De chocoladeletters, peper- en kruidnoten liggen al vanaf eind se
Alles en een blauwe bult
We mochten weer alles doen, mijn wandelvriend en ik. Hij had een kleine ingreep aan zijn hart ondergaan, en mijn linker heupgewricht was vervangen
Incomplete love
Laatst werd ik getroffen door een prachtige, gefingeerde dialoog tussen twee geliefden.
Omdat het in onze blogs niet zal misstaan post ik het hi