Er was eens...
dinsdag 4 januari 2022
In deze tijd waarin elkaar aanraken en we elkaar op afstand dienen te begroeten mis ik vooral het knuffelen, omhelzen, de kinderen kunnen zoenen. En ja het niet hebben van een partner versterkt misschien nog wel extra dat gevoel van iets missen. Huidhonger noemen ze dat met een mooi woord.
Daarom moest ik denken aan onderstaande beleving gevat in een gedicht.
Er was eens die eerste keer
dat ik zachte lippen voelen mocht.
Ze bewogen en dansten mee
op golven van die oneindige zee.
Ik haast verdronk in de adem van de wind
die mij meenam naar hogere sferen
waarin ik voor eeuwig verblijven kon.
Ik belandde weer op aarde in het vroege ochtendgloren.
Het muurtje waarop we zaten was hard
en de ladders in mijn panty
vroegen om weer te klimmen naar waar ik vandaan was gekomen.
De zon kwam op in het hartje van de zomer
Mensen op weg naar hun werk, reden en liepen ons voorbij
Maar wij, wij hadden ons niet bewogen.
Onze lippen tastten en zochten,
kusten de glans in onze ogen, voelden de warmte van elkaars huid
en ademden de liefde waarin we verdrinken mochten.
Liefs,
Monique
geplaatst door monique3 - 2734 keer gelezen
Vorige berichten
Sluipenderwijs
Sluipenderwijs. Dat woord had ik gebruikt in een mailwisseling - en zijn reactie erop was een bijna hoorbaar ‘hahaha.’ Maar toch. Het b
Het leven van een single
Heb ik het dan eindelijk geaccepteerd? Omarm ik mijn leven als alleenstaande? Die tweede vraag is wel een brug te ver… Alhoewel er beslist v
Met een beetje hulp van vrienden kom je een eind
Iedereen heeft wel iets waar hij of zij handig in is of waar hij of zij geen kaas gegeten heeft. Ouderen hebben vaak de extra handicap, dat zij bep