terug

Is Liefde voorbehouden aan één persoon

zondag 9 januari 2022

Is Liefde voorbehouden aan één persoon? 

In deze tijd van afgeschermd leven mis ik mijn vrijwilligerscontacten. Mijn leven lang heb
ik met liefde een deel van mijn tijd willen geven aan zij, die het nodig hadden.

Mijn alarmbellen hadden al moeten gaan rinkelen toen ik het tuinpad opliep en hem niet
in de bekende houding zag zitten. De laatste weken was hij zijn geheugen testprogramma
op t.v. aan het afronden als ik kwam en dus opende ik voorzichtig de deur om hem niet te
laten schrikken.
Mijn reflex was om te vragen of hij de test al gedaan had, maar met één blik op zijn gezicht wist ik het antwoord al: Nee…
Ik keek in een afgevlakt gezicht, matte ogen en een deken van zwaarte viel over me heen.
Ik aarzelde kort of ik vrolijk GOEDESMORGENS uit mijn mond zou laten huppelen,
maar mijn geest (or whatever) had al de beslissing genomen: “ GOEDESMORGENS… ”

Hij keek me nog even uitdrukkingsloos aan als toen ik binnenstapte, maar werd door
mijn stralend gezicht ws herinnerd aan het feit dat hij terug moest groeten.
“ Euhhh…..ja natuurlijk: Goedemorgen ”
Ik voelde hoe het in mijn onderbuik samentrok vanuit compassie en liep naar hem toe.
Iets in me deed me niet de gebruikelijke begroetingskus geven, maar in plaats daarvan
legde ik mijn hand op zijn arm en bleef zo even stil staan.
Nam vervolgens wat afstand, zodat ik hem goed in zijn ogen kon aankijken.
Nog steeds die matte blik…gelardeerd door een korte flauwe glimlach.

Ik kreeg het benauwd, deed m’n jas uit, ging naar hem toe en gaf hem nu een knuffel.
YESS! Daar kwam even de zon door in zijn ogen.
Zijn hand pakte mijn hand en ik bleef even zo staan.
Ik ging recht tegenover hem zitten, keek hem aan, ademde diep door en wachtte….
Ik ervoer zijn aanwezigheid voor mij, maar als je zelf niet aanwezig bent kan er geen wezenlijk contact zijn.

“ Ik had je al gezegd, dat ik vond dat je er moe uitzag de laatste tijd. Dat bevestigde je ook.
Je gaf zelfs aan dat er geen oorzaak aan te wijzen was daarvoor en dat het dus zo was. Vervolgens kijk je me nu met een quasi-onverschillige blik aan en ik moet het hierbij dan
ook laten?
Sorry hoor! Je bent niet zomaar moe. Ik ervaar het als zwaar, diep zwaar zelfs. Dit gaat verder dan je lichamelijke ziekte. Wat zit hier onder? Zullen we het daar over gaan hebben? ”

Ik keek in een stel diepbedroefde lege ogen, maar ik had mijn beslissing al genomen.
Tegenover mij zat de man, waar ik een intense band mee had opgebouwd de afgelopen 2 jaren. Die al eerder periodieke verdrieten met me had gedeeld.
Die als een kind zo blij me in de armen was gevallen, toen ik hem zei dat ik hem niet in de steek liet.
Ook al mocht ik zijn rolstoel niet meer duwen wilde ik wel zijn buitenwereld blijven door wekelijks zijn klankbord te zijn. Te verhalen over die buitenwereld, maar ook om zijn binnenwereld naar buiten te laten blijven komen.
Dacht hij nou werkelijk dat ik zomaar opgaf?? NO WAY…..

“ Sorry hoor, maar ik ga niet zomaar met je mee hierin. Ik ga hier zitten en luister naar wat je te vertellen hebt. Ik luister! Wat is er zo zwaar? ”
Ik leunde achterover en speelde af en toe de advocaat van de duivel als hij zich weer terugtrok.
Zo verstreek 1 ½ uur in verbinding. Zelfs als ik even moest gaan lopen voor mijn rug.
Toen ik koffie ging zetten volgde hij me. Dat had hij nog nooit gedaan.
Zó’n eenzaamheid, verlatenheid, machteloosheid en intens verdriet vulde de ruimte om
ons heen. It broke my heart…. "

geplaatst door Hope - 1674 keer gelezen