terug

Overwegingen bij een jaarwisseling

donderdag 6 januari 2022

Een droom. Ik word wakker van een stem die mij vanuit de verte bij de naam noemt, de stem van een kalme, dwingende vrouw. Ze duwt een wit briefje door de brievenbus, een briefje dat is vol gekriebeld met belangrijke woorden. De vrouw zelf is een witte schim; ze zweeft weg - terwijl mijn voordeur afgeplakt blijkt met bruin plastic. Het waait omhoog. Ik moet naar buiten, ik moet mijn zus van de trein halen. De Hubo-boxjes in m'n werkkamer liggen leeg op de vloer, overal dikke strengen versnipperd plastic en papier. De mannen in de gang leggen het me uit: Vanwege de tweevoudige moord in de flat was dit onderzoek noodzakelijk. Mijn te grote witte t-shirt en de klodders witte zalf op mijn bovenlip voelen aan als het bewijs van mijn schuld; het briefje van de roepende vrouw steekt uit een versleten dossier en alleen het woord 'vervolgen' is leesbaar. De mannen nemen me mee in hun jeep, de heide op. Ze strooien met gebaartjes en sussende woordjes om mijn vertrouwen te wekken. Ik wil terug, ik moet immers mijn zus van de trein halen, ik wil haar bellen. Mijn telefoon is van hout: blank gelakte plaatjes triplex die over elkaar kunnen schuiven. Ik zie haar naam, hoor haar stem. Ze loopt naast me over het zandpad, over het lege terrein vol geluidsapparatuur. Een openluchtconcert? Alleen voor de mannen - en voor het meisje in haar te grote bomberjack en haar te strakke spijkerbroek. Ze danst. Ze danst de stilte terwijl wij oplossen in de jeep.

Ach, hoe lang is het al geleden dat ik gezellig over bijna seks heb gedroomd? Al veel te lang; dromen hebben immers voeding nodig. Ik wist trouwens niet dat die Hubo-boxjes nog rondspookten in mijn brein. Kamerbewoners-rijkdom. De ontvankelijkheid voor schuld herken ik wel. En sinds ik bij een spelletje canasta feilloos alle rode drieën uit een stapel kaarten heb gepakt, besef ik dat er ook zoiets moet zijn als ontvankelijkheid voor occulte zaken. Ongelovig zijn is niet altijd een optie.

Vraag mij naar de toekomst - en ik vraag mij af hoe lang de toekomst nog duurt. Vraag mij naar jouw toekomst, naar de mijne, naar die van jou en mij - en ik heb geen flauw idee. Zo werkt het niet. Het is geruststellend om te lezen dat mensen die wel meenden zicht te hebben op de toekomst, slechts een betere versie van hun eigen heden zagen: In een krantenartikeltje uit 1924 (De Vrije Socialist) geven mensen antwoord op de vraag, hoe de wereld er in het jaar 2022 uit zal zien. Afhankelijk van hun vakgebied, verwachten zij (als de wereld niet is vergaan) een leven in broederschap, zonder oorlog of misdaad; een wereld waarin alle boeken zijn vervangen door filmbeelden; een wereld waarin de alcohol 'haar kracht en beteekenis' verloren zal hebben; een wereld waarin toestellen motorloos hun energie uit aantrekkingskracht halen; en een wereld waarin 'de vrouw in alle opzichten gelijkgesteld zal zijn met den man. Zij zal het beroep bekleeden, waarvoor zij de beste eigenschappen bezit, want de zorgen, die zij thans besteedt aan haar huisgezin, zullen voor het grootste gedeelte vereenigd zijn door de uitvindingen en de hulp van den man.'

Wie heeft er een idee voor het jaar 2120?

geplaatst door RodeJas - 2825 keer gelezen