terug

Schril stemmetje

zondag 16 januari 2022

Ik wacht op de lente. Nou ja, op de ochtend. In een tweepersoonsbed, onder een tweepersoons wollen dekbed en twee tweepersoons wollen dekens. Het dekbed is dun en licht, de dekens zijn dik en zwaar en zo gedrieën houden ze mij zowel warm als koel genoeg. Maar. Zodra ik mij omdraai, glijden de dekens van het dekbed af en daarmee van het bed. Zo heel erg tweepersoons is het nou ook weer niet. Wanneer ik de dekens tussen matras en bedrand stop, kruipt het dekbed naar de rand. Naar de rand aan de kamerkant of naar de rand aan de raamkant, maar sowieso naar de rand. Ik snap het niet. Dit was vorig winter perfect. Dit werkte. Ik begon aan de nacht onder de driedelige stapel, en begon aan de dag van onder die driedelige stapel.
Zal ik het doen? Zo'n dik, wollen dekbed kopen? Een éénpersoons? Zo'n bijna twee kilo zware baal wol die niets anders doet dan mij warm houden, en mij geruststellen met zijn zwaarte? Een baal wol die geen plaats geeft aan illusies. Geen ruimte heeft voor een man naast mij, voor dé man naast mij. Een baal wol die mij nooit meer dat valse-hoop-duetje met mijzelf laat zingen. Nee, ik schud deze hoes om dit dekbed, helemaal alleen voor mij, helemaal voor mij alleen.
De mens is een meerstemmig wezen. Zo zat ik na mijn weloverwogen, brave 'booster' nog geen minuut in de trein naar huis, of ik las al over een vierde prik. Het schrille tegen-stemmetje in mij blies: Nou is het genoeg. Het is te gemakkelijk, steeds weer een beroep doen op de welwillenden. Ik wacht wel op de lente. Ik wacht wel tot ik slaap. Ik ben helemaal geen slechte slaper. Ik ben wel blogschrijfster op deze datingsite. Ik ben een foto bij een lapje tekst, een virtueel wezen waarover geroddeld mag worden, vooral als iemand het waagt om meer dan eens positief te reageren. Mijn begrip is diep en oneindig, mijn troost en bemoediging zijn vanzelfsprekend. Waren vanzelfsprekend. Ik ben ermee gestopt - en daarvoor moest ik een hoge berg beklimmen, over een giga drempel stappen. Mij inleven in de ander is, was immers mijn zelfgekozen opdracht op deze wereld - en hoe makkelijk is dat niet als ook die ander slechts bestaat uit een foto en een lapje tekst? Het bleek een valkuil. Maar wees gerust: Ik verleen virtueel nog wel troost bij calamiteiten, bij tegenvallende tv programma´s, lekkende wasmachines en bij te hete bekers chocolademelk ofzo. En als jij je daardoor tekort gedaan of zelfs beschadigd voelt, als het echt belangrijk voor je is dat ook ik jou schrijf wat jij graag wilt lezen: Stuur mij dan een bericht. Misschien kunnen we er samen toch iets goeds uit peuren.

geplaatst door RodeJas - 2899 keer gelezen