terug

Volg mij niet

maandag 10 januari 2022

Ik fietste een paar weken geleden langs een rij geparkeerde personenauto’s. Een van die vehikels had op de achterzijde een sticker met een opmerkelijk opschrift: “Volg mij niet, ik ben de weg ook kwijt”. Natuurlijk was dit een alternatieve manier om het achterliggende verkeer ertoe te bewegen voldoende afstand te houden.

Of die aanbeveling slaagt is maar de vraag. Sommige mensen vertonen kuddegedrag. In een groep is één leider of soms zijn er meer die het voortouw nemen. Volgers heb je in elke kudde te over. Daarnaast zijn bij een kudde aan de zijkant en achterzijde mensen, die de kudde een bepaalde richting op zenden, zonder dat ze zelf de leiding nemen. Ze letten op wat de leider doet, en ze sturen de kudde die richting uit.

Ook al sluit je jezelf niet klakkeloos aan bij een kudde, je kunt wel (hopelijk de goede) gebruiken van een groep overnemen, en die je eigen maken. Dan ben je een navolger. Daar is niet mis mee. Anders wordt het, wanneer je je op een persoon richt, terwijl hij of zij daar niet van gediend is. Goed geraden, dan behoor je tot de achtervolgers, het is een vorm van volgen, die maar in bepaalde omstandigheden gerechtvaardigd is. De politie behoort tot de professionele achtervolgers, anderen ervaren dit soort volgen als stalken.

Er zijn velen volgzaam. In bepaalde culturen zie je dat in het verschil tussen de seksen, waar de vrouw meters ver achter haar man aanloopt. Minstens even erg zijn dictaturen; hele kolonnes marcheren achter een aanvoerder, elke kolonne maakt weer deel uit van het leger dat klakkeloos de bevelen van de Grote Leider uitvoert. In landen waar dit speelt is democratie ver te zoeken.

Er is dus sprake van leiders en lijders, enkele mensen die leiden en veel mensen die lijden. Hoe kan die ongelijkheid opgeheven worden? Het is al vaak geprobeerd door een revolutie. Maar gek genoeg ontstaat in veel landen na verloop van tijd toch weer een situatie waarin een kleine kliek de macht naar zich toe trekt. En één persoon uit die kliek ontpopt zich als de leider. Tenzij de democratie echt wortel schiet in zo’n land.

Volgers heb je ook op internet. Het is een ware competitie om zoveel mogelijk mensen achter je aan te krijgen, die je liken of alleen maar jouw pagina op Facebook bezoeken. Het ego vraagt duidelijk om gestreeld te worden…

Hoe gaat dat in een relatie? Los van het eerder genoemde voorbeeld, vaak is het toch een van beiden die sowieso het initiatief neemt om iets te gaan doen, die de knoop doorhakt bij belangrijke beslissingen. Tenminste, zo lang de volger akkoord gaat met zijn of haar positie, dat kan levenslang zijn of voor de tijd dat de relatie duurt.
De volger kan op een gegeven ogenblik genoeg krijgen van de ondergeschikte positie, of de leider kan het spuugzat zijn, dat zij / hij altijd de leidsels van de relatiekoets moet vasthouden. Diegene, die de toon aangeeft wil ook wel eens op een positieve manier verrast worden doordat de ander met een leuk voorstel komt.

Gelijkheid in een relatie is een utopie, maar gelijkwaardigheid is iets moois om naar te streven. Dat begint met respect en als de date uitmondt in een goed contact moet er ook sprake zijn van een eerlijke taakverdeling!

geplaatst door Aktivo1 - 2722 keer gelezen