terug

Verliefd. Verliefd op een land, verliefd op elkaar...

vrijdag 25 februari 2022

Verliefd. Verliefd op een land, verliefd op elkaar…
We hadden al jaren onze droom. Dromen over het kopen van een huis in Frankrijk. Vele vakanties doorgebracht in diverse delen van Frankrijk, maar toch na elk uitstapje naar het Westen, het Noorden, en het midden van dit prachtige land, steeds weer terugkerend naar het Zuiden. Oftewel Le Midi. De eerste Alpen weer zien opdoemen, doet mijn hart sneller kloppen. Ik denk dan steevast weer terug aan de eerste keer we na Lyon de bergen op zagen doemen richting Grenoble. Nog jong en onervaren om in de bergen te rijden. Onze Simca 1100 volgepakt met tent, bagage, kinderen en wij. We zagen de forse helling opdoemen, maar reden achter een langzaam rijdende vrachtwagen, die duidelijk moeite had om deze klim te trotseren. Het was onze eerste vuurdoop met een auto die nog geen mogelijkheid had terug te schakelen naar zijn eerste versnelling. Uiteindelijk belanden we op een camping, gelegen op 850 meter hoogte in de omgeving van Gap. Koele nachten en warme dagen. Onze eerste ervaring met het opzetten en plaatsen van een tent. Een bungalowtent notabene. Je kon er de auto in parkeren en dan nog voldoende ruimte hebben om te slapen en het eten te bereiden. Frankrijk werd in de komende jaren ons vakantieland. En steeds keerde de vraag terug, vooral als we een plekje zagen wat ons beroerde: “Zou je hier willen wonen?”

We zijn inmiddels 60 jaar en aan het begin van ons pré-pensioen. Jarenlang uitgekeken naar dit moment en eindelijk staan we op het punt te laten gebeuren waar we al jaren van droomden. We zitten op een drempel aan de voorkant van ons in aanbouw zijnde huis. Niks geen aanblik van nostalgie, of romantiek van een typisch Frans oud huis. De buiten kant is grijs evenals de binnenkant, allemaal nog grijze muren en op de vloeren betonkorrels die knerpen onder onze voeten. Er staat in de hal op het noorden een ladder naar de bovenverdieping en uiteraard kunnen we het niet laten die te beklimmen en boven een kijkje te nemen. In mijn hoofd ben ik de twee slaapkamers al aan het inrichten. Hoe de inloopkast naast onze slaapkamer er uit zal gaan zien. Ik zie de ruimte waar de badkamer zal komen en het toilet. Beneden is een L-vormige ruimte en aan de uitstekende leidingen zien we al waar de keukenruimte zal worden gesitueerd. De mistral giert door de nog open ramen en deuren, maar hier op de drempel waar de terrasdeuren zullen komen, zitten we op het Zuiden enigszins uit de wind. Op de weg voor ons komt een tractor aangereden, bestuurd door een man met openstaand hemd, gebruinde huid en een grote glimlach op zijn gezicht. Hij parkeert zijn tractor in de berm, stapt uit, kijkt eens rond en komt dan op ons toegelopen. Hij vraagt of we hier gaan wonen. Hij zegt de omgeving hier goed te kennen. Dat hij aan de overkant van het riviertje een terrein heeft met druivenstruiken. “La Gardette” heet het hier. De weg voor ons heeft eigenlijk geen naam. De aanduiding op de kaart wordt genoemd “Route de Buis les Baronnies”. De D147. Hij vertelt over hoe het riviertje in september 1992 veranderde in een woest kolkende massa en tot een catastrofe leidde. Rivieren in de naaste omgeving overstroomden door het noodweer. In de vijftien kilometer verder gelegen plaats Vaisson la Romaine vernielde de watermassa de historische brug. Hij legt uit waarom grote betonblokken omringd met gaas van staal op de helling van het riviertje liggen. Om de weg tegen overstroming te beschermen. Hij vertrekt en we zien hem een eindje verder naar beneden rijden. Hij steekt de nu droge rivier over en vervolgt rustig zijn weg naar boven, op weg naar zijn druivenranken.

Vanaf het begin heb ik een dagboek bijgehouden van al onze belevenissen. Het is een dik boekwerk geworden. Over de plaatselijke gewoontes, de manier van afspraken nakomen, de vordering van de bouw, de notaris, de aankoop, het oponthoud, foto’s en sfeer momenten. Ik lees en kijk er regelmatig in en ben dan weer helemaal terug op de plek van onze mooie jaren in Frankrijk. Het is inmiddels al zes jaar verleden tijd. Ons droomhuis zal er nog geruime tijd staan en hopelijk wordt het bewoond door mensen die er net zoveel plezier aan beleven als wij gedaan hebben. Dit dagboek vertelt mij in gedachten nog steeds het verhaal van al onze belevenissen. De heldere sterrenhemel zien en de nachtgaal horen die de slaap vergezelt tijdens de nacht. Herinneringen aan de koele drankjes op een van de vele terrassen in Vaisson la Romaine, Buis les Baronnies, Entrecheux, Avignon, Carpentras en Mollans sur Ouveze.

We genoten. Genoten van elkaar nu we ons werkzame leven achter ons hadden gelaten. We genoten van ons huisje, van het weer, de prachtige omgeving. Het was een droom, die was uitgekomen. We genoten van de wandelingen, de mooie vergezichten wanneer we eenmaal boven waren beland. Genoten van het eten van de kersen die we plukten van een boom die we onderweg tegenkwamen. Stiekem wat druiven proefden van wijnranken die we passeerden. We genoten van de zwoele avonden en vergaten dan weer hoe we zwetend die dag zo nodig naar die top moesten.
Kortom: leven als God in Frankrijk. Een droom die werkelijkheid werd.

Liefs,
Monique

geplaatst door monique3 - 2834 keer gelezen