Fryslan Boppe en de rest niet naar de knoppe maar bezoekt Friesland gewoon per fiets
maandag 23 mei 2022
Op uitnodiging van Megiel was er 21 mei opnieuw een fietstocht “met” door Sùd West Fryslan. Het vereiste voor de deelnemers wel het een en ander aan voorbereiding; ik had al ontdekt dat het voor mij niet echt een optie was om met het OV naar Workum te komen.
Gelukkig konden zowel Sixty als ik meerijden met Gsnaar, die had met zijn bolide er al een flinke reis opzitten voordat hij om negen uur bij mij en een klein half uur later bij Sixty arriveerde. De rit naar Workum verliep ondanks de werkzaamheden aan de Afsluitdijk, waardoor Gsnaar niet op volle toeren kon rijden, verder zonder haperen. Tegen elven parkeerde Gsnaar bij Megiel’s paleisje.
We werden hartelijk ontvangen door Megiel en Noanita, zijn vriendin, in een heel bijzondere locatie, een monumentale woning; na de koffie met een heerlijke Friese traktatie kon een rondleiding door het huis niet achterblijven. Megiel heeft een uitgebreid archief met foto’s van grafstenen omdat genealogie zijn grote hobby is, en een winkel met boeken, lp’s, cd’s en nog veel meer curiosa. In de loods en de woning zagen we hoeveel koopwaar Megiel voor zijn klanten heeft bijeengebracht!
Johan54 was ook gearriveerd, en we reden rond half een op onze eigen fietsen of (Johan en ik) op de huurfietsen naar het Jopie Huisman museum. Eigenlijk was daar te kort tijd om alles wat er van Jopie te bewonderen is goed te bekijken. Trouwens, het prachtige weer lokte ons om de rit te vervolgen. Overal onderweg veel gevelstenen, die Megiel zeer bekoorden; ik ontdekte dat ook boekenkastjes met gratis af te halen of voor een prikkie aan te schaffen lectuur op hem een onweerstaanbare aantrekkingskracht uitoefenden… Ik probeer deze dag zo waarheidsgetrouw te beschrijven; de twee leugenbankjes, die we onderweg zagen, heb ik voorzichtigheidshalve maar gemeden…
Megiel nam ons even mee op een begraafplaats, met als bijzonderheid het graf van koopman Johan van Sinkel – in de winkel van Sinkel is alles te koop. Af en toe moesten we met de fiets door een klaphek, een paar van ons offerden zich op door het hek open te houden. Megiel waarschuwde ons voor een gevaarlijk smal fietspad, vorig jaar was een ander lid van de site er gevallen… Het was ook genieten van de natuur, ik werd zelf bekoord door enkele fraaie orchideetjes in de berm. Workum werd verlaten, we reden langs de fraaie grenspalen Hindelopen binnen, op dat punt ontwaarden we de omgekeerde boerderij van Lieuwe Klazes Leane. Hopelijk wordt de naastgelegen stolpboerderij niet afgebroken. Niet ver van de woning van Joop Braakhekke streken we neer voor een portie kibbeling met een drankje bij een originele Hindeloper viskraam. We hadden steeds de dijk die het IJsselmeer scheidde van ons fietspad aan de rechterzijde. In twee etappes zijn er foto’s van ons zestal gemaakt voor Things2share. Op naar Molkwerum, een oud dorp, (een gevelsteen vermeldde 1597) en een leuk kerkje. Via Warns dachten we dat we hemelen gingen, daarvoor was de tijd nog niet aangebroken, wel reden we door Hemelum. In Koudum pasten de meesten zich aan aan de naam van dit stadje door bij een snackbar een ijsje te consumeren. De buitentemperatuur stond deze versnapering zeker toe.
En nu de laatste loodjes. Na een paar kilometer splitste het groepje zich in een trio dat een paar kilometer kon afsnijden en drie diehards die dit niet hoefden; evenwel, kort voordat we Workum weer naderden haalden drie mannen de rest weer in.
Zowel op de heen – als terugrit hebben we ervaren dat Friesland ook een land van watersporters is, de brug ging open, en ons pad werd ook doorkruist door het enkelspoor lijntje van Arriva. Bij de fontein van Workum, die ik zelf gemist heb, is nog een aardige foto van Gsnaar en Sixty gemaakt (ook op T2S te zien). Johan en ik leverden onze fietsen in en na een kilometertje met de benenwagen mochten we de benen weer uitstrekken onder Megiels eettafel. Noanita had een heerlijke salade met stokbrood en twee schalen met een even smakelijke macaronischotel gemaakt. Even was het schrikken toen een van die schalen omviel; hoewel de vloer heel schoon was leek het iedereen toch niet raadzaam zo laag bij de grond te gaan dineren.. Gelukkig was er aan tafel voor iedereen genoeg eten over.
Sixty en ik hebben nog even een blik in de RK kerk geworpen tegenover Megiel’s woning, er zou net een dienst beginnen, we wilden de gebrandschilderde ramen zien. Naderhand loste Megiel per mail ons raadsel op, het stelden toch Zwingli en ene Hugenholtz voor. De pastor van de kerk wist dit zelfs niet! Johan moest al tijdig weg met de trein, een klein uur later reden Gsnaar, Sixty en ik ook huiswaarts. Iedereen kon terugzien op een welbestede, afwisselende dag; mogelijk krijgt dit een vervolg met een fietstocht in het midden des lands..
Voor de hartelijke ontvangst en de fijne dag zijn we allen Megiel en Noanita heel dankbaar.
geplaatst door Aktivo1 - 2683 keer gelezen
Vorige berichten
Dans
Dans slingert als een rode draad door mijn levens en mijn liefdes.Dat begon al heel vroeg, mijn ouders deden een tijdje net alsof ze hippies waren, we woonden toen in Amsterdam Zuid en dansten tussen de schuifdeuren op alle hippiemuziek:)
Op de kleuterschool raakte ik bevriend met een klasgenootje wier moeder professioneel danseres en choreografe was en vanaf 1973 zelfs les gaf aan de Kunstacademie. Voor haar best wel eens lastig om met kleuters opgescheept te zitten maar creatief als ze was gaf ze ons gewoon rollen in haar voorstellingen. We moesten bijvoorbeeld dansen als wuivend riet langs de rivier of als waterdruppels in een regenplas en dat ging ons prima af!
Door omstandigheden verhuisden mijn ouders naar een truttig dorp en daar ging het heel anders toe, men ging daar op stijldansen. Ik ben altijd voorstander alles een keer te proberen en ging dus met mijn nieuwe overbuurmeisje tien weken elke woensdagavond naar de dansschool bij het spoor. Er was daar wel een heel leuke jongen dus dat maakte veel goed, maar de lessen zelf waren heel ouderwets, de man moest leiden en de vrouw haar mond houden, blijkbaar waren de jaren zestig in dit dorp nog niet aangebroken. In een soort houdgreep sleurde de dansleraar me over de parketvloer om voor te doen hoe het moest en na tien weken kon ik het wel een beetje maar ik dacht, dit is meer iets voor noodgevallen.
Inmiddels was er disco, punk en new wave uitgebroken en daar voelde ik me meer bij thuis. Mijn zakgeld was ontoereikend en zelfs als ik elke avond ging oppassen kwam ik niet uit de kosten, maar creatief als ik ben, vond ik er oplossingen voor; ik ging gewoon werken in de discotheek, eerst bij de garderobe en later achter de tap, zo hoefde ik nooit meer entree te betalen en draaiden de dj's altijd mijn favoriete nummers:) Mijn schoolresultaten gingen wel wat achteruit en ik irriteerde me aan docenten die klaagden dat ik zat te gapen op maandagochtend, dus ik besloot staatsexamen te doen. Zo kon ik in de weekenden lekker dansen en alvast mijn diploma's halen in mijn eigen tijd. Zodra ik van die docenten verlost was haalde ik binnen 15 maanden twee diploma's en danste naar hartelust!
Niet verwonderlijk misschien dat mijn eerste grote liefde een jongen was die altijd semi ongeinteresseerd langs de dansvloer voor muurbloem speelde. Mijn tweede grote liefde danste twaalf jaar later elk weekend met me in de Melkweg. En mijn laatste grote liefde? Daarmee danste ik voor het eerst op een zomeravond in een romantisch park 915 kilometer hier vandaan:) Maar de aller aller mooiste dansvoorstelling was toch wel die van Scapino, gelukkig is het dit weekend weer zover!
Speelt dans in jullie levens en liefdes ook een belangrijke rol, of kijken jullie alleen nog de Notenkraker met de kerstdagen?
Toeval of Niet?
Ken je dat, van die dingen die je ineens elke keer ergens tegenkomt of hoort? Dat je bij jezelf denkt dat het wel héél toevallig is.
Of zou je dan van synchroniciteit spreken? En de volgende vraag: betekent het wat of is het inderdaad gewoon toevallig toeval.
Net zoals je overal zwangere vrouwen ziet als je zelf zwanger bent of wilt worden. Of overal verliefde stelletjes ziet als je een gebroken hart hebt.
Dan vraag je je ook af, wat is dit?!
Zo kwam ik een aantal jaren terug ineens veel mannen tegen met een bepaalde naam. Dat was een wat ouderwetse Hollandsche naam die anno nu niet meer zo vaak voorkomt.
Daarom viel het me op.
Ik was toen ook single, maar de betreffende mannen vond ik niet interessant als potentiële partner. Toch vond ik het typisch dat ik ineens overal mannen met die naam tegenkwam.
Laat ik nou een maand of twee, drie later online een man tegenkomen waar ik meteen een hele sterke klik mee had. En yup, die heette ook zo.
Toen moest ik me toch ook even op het hoofd krabben. Zo van, heeft het Universum me hier al die tijd op voorbereid?
De laatste tijd heb ik een ander gevalletje toeval. Niet direct man-gerelateerd.
Ik ben de laatste tijd behoorlijk gefascineerd door iets waarbij paardrijden een grote rol speelt.
En ineens komt dat overal en nergens omhoog. Ook herinneringen waarvan ik eigenlijk niet eens meer wist dat ik ze wist.
Zo had ik als 14-15 jarige een vriendin met een eigen pony en daar heb ik veel op gereden. Eerst gewoon stappen, daarna leerde mijn vriendin me een beetje rijden zodat ik ook draf en verlichte zit kon. Ik was geen ervaren ruiter en springen of galopperen werd ik niet blij van.
Maar buiten dat heb ik er altijd zó van genoten!
Ik wilde als kind altijd al paardrijden maar ik mocht niet van mijn moeder.
Ik ging dan maar geregeld bij de manége kijken, met verlangen in mijn hart!
Grappig genoeg had ik rond mijn 16e-17e een verloofde die paard kon rijden. Weer zo’n herinnering die ver weg gezakt was.
Met hem heb ik één keer paard gereden. Wat heb ik daar van genoten! Ik was eerst op een kleine, rustige pony gezet, maar dat had ik in een paar minuten gezien. Heen en weer geklotst worden met die korte stappen, de grond zo dichtbij, ieeekh!
Toen kreeg ik een grotere pony waar ik heerlijk op gereden heb. In hoeverre ik nou eigenlijk wist waar de gas en de rem zat, weet ik niet meer, haha.
Vroeger ging ik ook vaak met mijn vriendin naar de manége waar zij les had. Toen was er een keer een nieuw paard wat ik meen een politiepaard was geweest. Dat was het hoogste paard wat ze ooit hadden gehad. En ik mocht daar op!
Ik schat daar ik daar met een blok (hulpmiddel) op gekomen ben. Eenmaal erop vond ik het toch wel héél erg hoog en was ik blij dat ik eraf was.
De laatste keer dat ik op een paard heb gezeten, was toen ik een jaar of 37 was. Mijn ex had een paard gekocht en toen ik de kids naar hem bracht, had hij het gezadeld en al buiten staan. Ik mocht erop als ik wilde.
Héél graag!
Maar… ik kreeg het niet voor elkaar erop te komen? Mijn kinderen lagen dubbel, mijn ex ook. Ik moest ook lachen, maar was wel verbouwereerd, had dat niet verwacht. Ik dacht dat ik fit, lenig en sterk was. Daar stond ik lelijk op mijn neus te kijken!
Uiteindelijk ben ik er met een blok op gekomen.
En daarna nooit meer op een paard gezeten, laat staan gereden.
Maar nu van de week iemand in huis die me vraagt, “Heb jij iets met paarden?”
Huh? Nee, hoezo?
Zegt hij, “Nou, om de Ariat laarzen in de gang.”
Verroest! Ik heb inderdaad een paar jaar terug laarzen gekocht die ik leuk vond wat heel toevallig eigenlijk rijlaarzen zijn.
Wat blijkt? Hij rijdt zelf paard, zowat heel zijn familie zit in de paarden.
Toevallig?!
Ik vertelde hem mijn verhaal, en dat ik nekletsel heb na ongeval en niet meer durf. Oh-zo bang dat ik eraf val en weer letsel oploop.
Daarop zei hij dat er een manége is die ritten doet met beginners of bange mensen. Dan rijdt er iemand met je mee op een fiets die het paard vasthoudt.
Wow…
Nou zit ik in dubio.
Ik ga hem wel vragen om de naam van die manége.
Enerzijds voel ik enorme vreugde! Misschien kan ik mijn droom alsnog uit laten komen! Af en toe op een paard!
Tegelijkertijd komt er stevige angst op.
Maar ik vind het ook weer belangrijk om jezelf te geven waar je zo naar verlangt. Moet je dat dan door angst om zeep laten helpen?
Als single loop je eigenlijk vaak al dingen mis, zelfs al heb je een fijn en vervuld leven in je eentje en ben je gelukkig.
Ik vind het ook belangrijk geregeld uit je comfort-zone te stappen. Anders ga je meer en meer vastroesten.
Als ik denk aan weer in het zadel zitten, dat geur van leder, paard en hooi, dan schreeuwt mijn hele wezen “ja!!”
Dat voelt zo als thuis. Vertrouwd.
Echter, als ik denk aan mijn nekje, misschien eraf vallen, slaat de angst toe.
Maar ja, dit komt toch niet voor niets op mijn pad? Het is toch geen toeval dat er een optie blijkt om af en toe veilig(er) paard te kunnen rijden.
Ik ga er nog eens over nadenken!
Niet nodig
Het is koud buiten. Nee, het lijkt koud buiten; de mensen die ik nu buiten zie lopen, lopen er kouwelijk bij. Vooral de jonge vrouwen: een muts kan immers hun lange haren voorgoed veranderen in iets vogelnest-achtigs? Zelf heb ik een lange donsjas en een goeie hoed tegen de kou. Én knalroze handschoenen. Ooit wilde een geliefde dat er bij hem thuis altijd handschoenen voor mij zouden zijn, en in zijn dorp waren de vinger handschoenen voor vrouwen nu eenmaal knalroze. Ik hoop al jaren dat ik er eentje verlies, zodat ik de andere met goed fatsoen kan weggooien. Ik had helemaal geen nieuwe handschoenen nodig.
Mijn flat staat vol met spullen die ik niet nodig heb, veel te vol - en soms denk ik dat ik pas weer kan schrijven wanneer al die dingen een ander huis hebben gevonden, wanneer er weer ruimte is in mijn flat en daarmee in mijn hoofd. Zo is daar die witte stalen tv-kast, de kast die ik zo moedig in mijn eentje in elkaar heb geschroefd terwijl er twee personen op de handleiding stonden. Kwestie van schroevendraaier eerst even in een prittstift duwen bij verticaal en ondersteboven schroefwerk. Die kast dus. Hij paste perfect - totdat ik de wieltjes eronder draaide. Ze bleken uit te steken, die wieltjes. Zonder wieltjes gebruiken dan maar? Nee, deze kast heeft wieltjes nodig om een leuke kast te zijn. Of accepteren dat hij te ver de kamer in komt? Nee, dan is de achterkant van de tv dominant aanwezig in mijn kleine huiskamer. Hup, dan maar op Marktplaats met hem - zodat hij nu in de logeerkamer staat te wachten op een acceptabel bod. De oude 24 inch tv staat ook nog in de logeerkamer, net als de dvd-speler, een tas vol dvd’s, en het rode stalen kastje op wielen waar die kleine tv zo mooi op paste. Dit zijn spullen waaraan ik gehecht ben. Wat ik hier nodig heb, is iemand aan wie ik ze kan geven, iemand die ze nodig heeft, iemand die ik er blij mee kan maken.
De ombouw van mijn tweepersoons Auping Auronde heeft trouwens ook weken in die logeerkamer gestaan voordat ik het helemaal zeker wist: Ik zet hem op Marktplaats, ik heb geen tweepersoonsbed nodig, nooit meer. Gek genoeg was er laatst toch een man die mij in de war maakte met de simpele vraag of ik het zeker wist, van dat tweepersoonsbed. Soms is er nu eenmaal zo’n man…
Soms vraagt iemand me wat ik nodig heb - en meestal is het antwoord simpel: Twee kippenbouten, een arm die wél bij de havervlokken hoog in het winkelschap kan, toch maar een verdoving tijdens een tandartsbehandeling. En soms, heel soms, is het antwoord ‘een kusje’. Waarmee ik natuurlijk meer dan een kusje bedoel, veel meer…
Laatst, in de trein, vroeg een man mij om iets dat híj nodig had. Hij was jong, goed verzorgd en vriendelijk. Zijn Nederlands was nog in ontwikkeling. Hij bood me een slok bier aan uit zijn glas, en vroeg of ik dochters had. Ach, waarom hem geen waar antwoord gegeven? Hij wilde met één van mijn dochters trouwen, deze Arabische prins; hij had een vrouw nodig.