terug

Na 50 jaar elkaar opnieuw ontmoeten

maandag 16 mei 2022

Ik houd wel van een feestje! Maar wie niet? Standaard “feestjes” zijn voor mij elk jaar mijn verjaardag, de verjaardagen van mijn zoon, schoondochter en hun kinderen, en van enkele goede vrienden. Kerst en Pasen vier ik niet in de huiselijke kring, los van de diepere betekenis van deze dagen.

Er zijn gelukkig nog meer heugelijke feiten, die een feestje rechtvaardigen.
Ik had een uitnodiging ontvangen voor een reünie van een groep mensen, waar ik ongeveer 50 jaar geleden wekelijks minimaal een keer contact mee had. We kwamen op een vaste dag bijeen in een eigen ruimte in mijn stad, en ik ontving een tijdje een deel van hen bij mij thuis op een gespreksavond.

Zo’n uitnodiging prikkelt de belangstelling. Temeer als je er een lijst met namen bij krijgt met vermelding van degenen, die al dan niet komen of in de afgelopen jaren het tijdelijke voor het eeuwige verwisseld hebben. Een paar van hen had ik de afgelopen jaren in ander verband al meer dan eens gezien, ik zou dus niet tussen allemaal wildvreemden belanden. Uit ervaring weet ik, dat anderen mij beter herkennen dan omgekeerd. Een paar jaar eerder werd ik bij een uitvaartplechtigheid herkend door iemand, met wie ik op de lagere school had gezeten, zestig jaar eerder. Lodewijk van Avezaath zong het al in 1983: “Verrek, zeg kerel ben jij het?”.

Ik besloot maar naar deze reünie te gaan. Er was een high tea aan verbonden, alle deelnemers namen wat lekkers mee. Uit de lijst van mensen die zouden komen had ik enkele namen in mijn geheugen gegrift. Een van hen was V, ik zag haar binnenkomen, haar haren hadden de authentieke bruine kleur verwisseld door mooi egaal grijs. Maar ze had nog dezelfde uitstraling als toen ze bij mij thuis op de bank zat bij de gespreksgroep. Ik had nu een prettig gesprek met V, toch zei iets mij dat ze zich niet helemaal op haar gemak voelde.

Toen er buiten met een zelfontspanner (zodat iedereen er op te zien zou zijn) een groepsfoto werd gemaakt van de ca. 50 aanwezigen miste ik V op het appél. Nee, dat wilde zij duidelijk niet. Kwam het omdat zij geen groepsmens was? Even later had de organisatie van de reünie een speeddate voor de hele groep opgezet. Binnen twee keer twee minuten moest je steeds met iemand anders zes vragen beantwoorden. Het was een beetje confronterend, en ook daar liet V verstek haan. Ik durfde haar niet te vragen waarom ze zich afzijdig hield. Haar vriendin, bij wie ze bijna 50 jaar eerder een tijdje in huis had gewoond ontdekte ze pas later op de middag. Maar toen was het direct “dikke mik” tussen die twee.

In zo’n groot gezelschap ontkom je niet aan kleinere groepjes en “bilaterale” contacten. Later zag ik dat nog een andere enkeling niet echt meedeed met de groepsgerichte activiteiten. Zou dit iets met ieders karakter te maken hebben? Ik lees af en toe in profielen van deze datingsite ook dat iemand de voorkeur geeft aan een één op één contact boven het verkeren in grotere gezelschappen. . Dat is heel begrijpelijk, een mens heeft vaak behoefte om tweezaam te zijn, en één of meer anderen kunnen dat proces verstoren.

Een groepsgebeuren is uit sociologisch en psychologisch oogpunt bezien en door de bestaande en ontstane relaties heel boeiend. Kan het in een groep gebeuren, dat de aandacht voor je eigen partner verflauwt doordat een ander je gaat boeien? Heeft een groep ook gevaren? Wie herkent dit, of vinden jullie dit wat overdreven? En wat ik hier poneer zijn geen stellingen, ook geen aannames, maar meer iets om over na te denken…

geplaatst door Aktivo1 - 3005 keer gelezen