Waar word ik en waar word jij echt blij van
maandag 30 mei 2022
Het somberen is de afgelopen decennia bijna een cultus geworden. De negatieve ontwikkelingen in de samenleving krijgen de meeste belangstelling in de media. Geloof het of geloof het niet, ik kijk nog maar zelden naar het NOS journaal. Niet omdat ik als een struisvogel mijn hoofd in het zand wil steken, maar omdat ik er somber van word. Hoewel de nieuwsfeiten hetzelfde zijn kies ik voor de vormgeving steeds vaker voor het ontbijtjournaal op RTL. Jan de Hoop en zijn collega’s zorgen voor een iets andere weergave van het nieuws.
Daarom werd ik weer helemaal blij tijdens het bloemencorso en ben ik opgewekt als ik langs een landweggetje fiets en geniet van de bloemenweelde in de lente. Als ik een grutto hoor en zie of in een bos de tjiftjaf zijn naam hoor roepen, dan is dat een bijdrage aan mijn geluk. De fietstocht in Friesland met enkele andere leden van deze site was een geweldige oppepper! Toen ik een groepje orchideeën in de berm zag werd ik bijna lyrisch. Een torenvalkje biddend een paar kilometer verder maakte mijn dag helemaal compleet.
Ik heb het Songfestival gemist. Niet omdat ik niet van muziek houd, integendeel. Maar de politieke lading maakte het dit jaar voor mijn gevoel minder leuk en ook minder spannend.
Overal zijn gelegenheden waar je blij van wordt. Een geintje op zijn tijd is leuk, maar zou dat de enige route naar een opgewekt leven zijn? Anderen proberen zich happy te voelen door bepaalde genotsmiddelen, ieder zijn keuze. Waaraan ontleen ik, waaraan ontleent u de plusjes uit uw bestaan? Helaas zijn er mensen, die moeite hebben met de “Big smile” die bij velen vastgeplakt zit op het gezicht; als iemand ellende in zijn / haar leven heeft meegemaakt, zoals een gewelddadige relatie, een ziekte of als iemand heeft moeten verliezen is het moeilijk, zo niet ondoenlijk zich te verplaatsen in de vreugde van andere mensen.
Wie zelf redelijk uit de voeten kan met een stukje geluk voelt zich niet beperkt om iets op te zoeken, waar je blij van wordt. Sommige mensen dragen door hun eigen blijheid daarvan iets over naar mij, naar u. Wat bijzonder; ze worden er zelf vaak gelukkiger van door van hun blijheid aan anderen te geven.. Gedeelde vreugd zou dan toch dubbele vreugd zijn?
Wie wordt wel eens jaloers op mensen die echt blijheid uitstralen? Als je zelf in een minder leuke situatie zit kan een ontmoeting met een stralend persoon behoorlijk confronterend zijn. Je kunt zich daar dan zelfs aan ergeren. Ik denk dat het ook van het momentum afhangt. Stel, op een dag moet je ’s morgens naar een uitvaart en aan het eind van de middag mag je iemand feliciteren met de geboorte van een nieuwe wereldburger. Gelukkig zal het niet vaak zo extreem zijn. Je hebt dan geen tijd gevonden om je gevoelens te verwerken.
Wat willen we wel en wat willen we niet delen? De verwerking van die gevoelens gaat natuurlijk beter als er iemand is bij wie je het kwijt kunt. Wat zeggen de Duitsers dat goed: Himmelhoch jauchzend, zum Tode betrübt. Een zin uit een kort gedicht van Johann Wolfgang Goethe, over de tegenstrijdigheid in het leven. Juist als je die twee uitersten ontmoet, dan ben je gezegend met een partner of tenminste met een goede vriend of vriendin.
Natuurlijk zal ik ook blij worden als ik een fijne partner heb! Maar, for the time being is het ook fijn als ik iemand ken die ik altijd kan opbellen, die een luisterend oor voor mij heeft.
Is dat misschien de reden dat ik en met mij velen als “alternatief” voor een vast klankbord kiezen voor allerlei groepen vrienden en kennissen om daar hun ei kwijt te kunnen maar ook zelf dat klankbord te zijn?
Anderzijds is het weer kort door de bocht om één vriendschappelijk contact of een relatie direct als klankbord te bombarderen. Ik heb klachten gehoord over dates waarbij een van beiden een litanie moest aanhoren; uiteraard zijn die dates gestrand. Daters zijn nu eenmaal geen maatschappelijk werkers… Ik hoop, dat we de modus vinden om iemand anders echt blij te maken! Dan worden we, als het goed gaat ook zelf blij….
Tenslotte, blij zijn, opgewektheid uitstralen is ook iets van het karakter. Naast de omstandigheden en gebeurtenissen uit het verleden werkt ook hoe je in wezen bent mee aan de manier, waarop je je uit. Daar valt weinig of niets aan te veranderen…
geplaatst door Aktivo1 - 2894 keer gelezen
Vorige berichten
Over vulkanisme en liefde
Vulkanisme is een van de meest heftige natuurverschijnselen waardoor je als mens soms een gevoel van onwerkelijkheid krijgt als je er langer over nadenkt.
We leven op een enorme bol met een kern van vloeibaar metaal. En onder de aardkorst die op sommige plaatsen dun is, zit vloeibaar gesteente dat na miljoenen jaren nog niet is afgekoeld. Via nieuwe of bestaande barsten perst dit gesteente zich soms met enorme kracht naar buiten en dan noemen we dat een vulkaan. Ze zijn overal, ook voor onze kust. De meeste zijn inactief maar dat zegt niet dat ze morgen niet kunnen uitbarsten. Soms wordt een vulkaan volkomen onverwacht weer actief, Sommige vulkanen zijn regelmatig actief zoals op IJsland en Hawaii. Overeenkomst van alle vulkanen is dat ze ondanks alle kennis die is opgedaan door bestudering van voorgaande uitbarstingen en de modernste meetapparatuur, het nog steeds niet mogelijk is te voorspellen of een vulkaan zal uitbarsten, wanneer dat gebeurt en hoe heftig dat gaat worden.
De overeenkomsten tussen vulkanisme en liefde, (verliefdheid) zijn wel duidelijk. En hoewel de wetenschappers hier wellicht nog meer onderzoek naar hebben gedaan dan naar dat andere natuurverschijnsel heeft dat nog maar weinig opgeleverd. Het is Inmiddels bekend dat het hart hierbij geen enkele rol speelt dat is gewoon een fenomenale pomp. Het gebeurt allemaal in de hersens en er is een bijzondere cocktail van hormonen voor nodig. En tioch blijven we hartjes sturen terwijl hersentjes meer toepasselijk zouden zijn. Maar hoe, waarom, hoe lang, hoe heftig en tig andere vragen zijn nog niet beantwoord. De een vindt dat wel prima, want een beetje mysterie in het leven mag toch best. Een ander kan bijna niet wachten op de verliefdheidspil. De juiste cocktail van hormonen voor beiden en de liefde kan beginnen. Is de pil uitgewerkt neem je gewoon een nieuwe dosis. Een duizelingwekkende gedachte, nooit meer eenzaamheid en alle datingsites kunnen worden opgeheven en bloggers hebben wel wat beters te doen dan schrijven.
Een andere gedachte nog over datingsites en daarvoor moet ik 1964Pete bedanken. In eerste instantie zoek ik hier vriendschap, ook daar is de site immers ook voor bedoeld. Daarvoor is ook een klik nodig maar er zijn verder minder ‘hobbels’ te nemen. Maar ik werd nieuwsgierig gemaakt naar de functie ‘zoeken’ hier. En inderdaad zijn er volgens het algoritme op 50+ tientallen vrouwen die een 100% match zijn met me. Dat zou toch moeten inhouden dat we zonder veel moeite een stel zouden kunnen worden met de juiste cocktail en alles wat er verder bijhoort. Betekent dat dan dat het gezegde dat iemand die op zoek is naar een partner juist is: geen handvol maar een land vol? Tenslotte zijn niet alle vrouwen die ern partner zoeken hier ingeschreven. Hoe groot zou het aantal 100% matches dan in totaal zijn? Honderden of zelfs duizenden? Wat zegt dat dan weer over liefde? Er is ook een meer romantische opvatting dat een mens maar een echte grote liefde in zijn leven zal kennen, die voorbestemd is maar niet per se hoeft uit te komen. Andere relaties kunnen dan best fijn zijn maar kunnen niet eens in de schaduw staan van die ene ware liefde. Wie het weet mag het hietonder zeggen.
Thuis
Zo, lekker kontje, dacht ik, toen ze wegliep.
Dat was wellicht niet per se een gepaste gedachte na ons gesprek, maar gedachten leiden een vrij autonoom bestaan. Je kunt er zo weinig tegen doen. Ze hooguit achteraf betreuren, maar om onkruid te wieden, moet het eerst opkomen, al zou ik mijn gedachte over haar kont niet als onkruid willen afdoen. En daarbij, wat de een onkruid noemt, is voor de ander een prachtige plant.
We stonden op het brood te wachten. De bakker die het brood op de camping bezorgde, was weer eens te laat. Ze zei, dat ze de dag erop weer naar huis ging en toen ik haar vroeg waar thuis was, was haar antwoord dat thuis voor haar niet met een plek te maken had, maar meer met mensen en dan vooral die ene. Nee, die was er nu niet, maar ze had het wel gekend en daarom wist ze dat ze thuis was in zijn armen, waar dan ook. Ik vond het, hoe interessant ook, nog wel zware kost om tien over acht, het was al erg warm, maar zij stak enthousiast van wal. Een lange stoet aan schrijvers, dichters, filosofen en zelfs schilders passeerde de revue om haar invulling van het begrip thuis kracht bij te zetten. Mijn enige bijdrage aan het gesprek bestond uit een verwijzing naar het liedje Hier van Stef Bos en Fernando Lameirinhas, wat ik alleen maar ken, omdat ik het altijd in de les behandel.
De bakker bracht verlossing. Ze nam haar brood, ik wenste haar wel thuis, ze draaide zich om, liep weg en ik dacht mijn ongepaste gedachte.
Ik ben inmiddels ook weer thuis. Er is niet veel veranderd. Ja, de kleur van het duinbos waarop ik uitkijk, was eind mei groen en is nu geel, maar de struiken en bomen hier hebben welbeschouwd weinig te klagen in vergelijking met hun verkoolde collega's op de zwartgeblakerde vlaktes en hellingen in een groot deel van Zuid-Frankrijk.
Mijn thuis is geloof ik toch meer een plek dan een mens. Natuurlijk zou die plek wel heel erg beïnvloed worden door de aanwezigheid van een ander, dat wel. Ik moet er niet aan denken. Alhoewel, zo'n kont zou enige onderhandelingsruimte bieden.
Rollenspel
Ze kwamen me weer goed van pas de afgelopen weken, de adviezen van de psychiater die mijn huwelijk had gefileerd: ‘Je hebt je te veel in hem ingeleefd,’ zei ze. Ze had tien minuten de tijd voor tien gesprekken van een uur, die psychiater, want ze ging met zwangerschapsverlof. Wat ik toen geen probleem vond. Later eigenlijk wel: Ze zei ook dat ik ‘nog heel’ was, maar zo heel was ik nou ook weer niet. Ach, in deze beknopte vorm is het voor mij wel gemakkelijker te onthouden allemaal. ‘Ga nooit meer met hem in discussie’, dat zei ze ook.
Dit is een datingsite: Een soort club van mensen die elkaar niet kennen en die de club verlaten zodra ze wel iemand hebben leren kennen. Dit is een bijzondere datingsite; een datingsite met extra mogelijkheden om het ‘thuiskomen’ succesvol te laten verlopen: Things2Share, en de blogs. Met plaatjes, muziek filmpjes, tekstjes en teksten vertellen we elkaar alvast wie we zijn. Hoe leuk, hoe gevoelig, en hoe geïnteresseerd in de wereld om ons heen enzo. De persoonlijke berichten bestaan alleen uit woorden. Nu lijkt het mij logisch dat twee vreemden die elkaar mails sturen, zich in de ander proberen in te leven om het geschrevene goed te begrijpen: getypte woorden zijn soms niet meer dan het makkelijke buitenste schilletje van een mens. Trouwens, ik heb ooit gepleit voor het plaatsen van een handgeschreven brief bij een profiel, om meer inzicht te verkrijgen in de rafelrandjes van iemands karakter. Naïef, natuurlijk. Wie zich achter een onechte foto kan verstoppen, kan zich ook verstoppen achter een onechte handgeschreven brief. Maar ja, dit is wel een datingsite; het is echt de bedoeling om elkaar bij wederzijdse belangstelling uiteindelijk in de ogen te zien. En wie ben jij dan?
Nu is een date afspraak nakomen niet de meest opvallende eigenschap van iemand die, ondanks een uitvoerige mailwisseling, niet lijkt te willen laten zien wie hij echt is. En dan vergaat het mij net zoals De Kleine Prins, die ontdekte dat alle tijd die hij aan zijn roos had besteed, die roos juist zo belangrijk voor hem maakte.* Wat te doen? De adviezen van die psychiater als verouderd beschouwen en mij volledig in deze onbekende man verliezen? Er zijn in de loop der jaren immers zoveel nieuwe inzichten ontstaan in de psychiatrie; misschien zou ik nu een totaal ander advies krijgen?
Nee, ik heb een beter idee, een veel beter idee: we maken er een Larp Date van! LARP is een rollenspel zonder publiek; elke deelnemer speelt een zelf bedacht personage, passend bij een vooraf afgesproken thema. Bij deze date hoeft het thema niet als vanzelfsprekend een liefdesverhaal te zijn, lijkt mij, dit is immers een eerste ontmoeting. Hoewel, bestaan er eigenlijk verhalen die niet over de liefde gaan? Oh ja, Macbeth van Shakespeare, het koningsdrama vol bloed en verleiding; daarin is wellust uitsluitend machtswellust. Dan kan ik mijn zwartfluwelen heksenjurk weer eens dragen, en hij kan Macbeth zijn, met krullenpruik, baard, en een hoed met een brede, slappe rand. Of zou hij meer fantasie hebben en voor een minder realistisch personage kiezen? Hoe dan ook, we ontmoeten elkaar - en dan, na wat inleidende zinnetjes, gebeurt het. Hét. Die stem, die lach, die handen, die manier van bewegen, die half verscholen ogen. We leggen onze maskers af, en we vallen elkaar haast huilend van opluchting in de armen. En we leefden nog lang en gelukkig.
*uit ‘De Kleine Prins’, van Antoine de Saint-Exupéry