Waar word ik en waar word jij echt blij van
maandag 30 mei 2022
Het somberen is de afgelopen decennia bijna een cultus geworden. De negatieve ontwikkelingen in de samenleving krijgen de meeste belangstelling in de media. Geloof het of geloof het niet, ik kijk nog maar zelden naar het NOS journaal. Niet omdat ik als een struisvogel mijn hoofd in het zand wil steken, maar omdat ik er somber van word. Hoewel de nieuwsfeiten hetzelfde zijn kies ik voor de vormgeving steeds vaker voor het ontbijtjournaal op RTL. Jan de Hoop en zijn collega’s zorgen voor een iets andere weergave van het nieuws.
Daarom werd ik weer helemaal blij tijdens het bloemencorso en ben ik opgewekt als ik langs een landweggetje fiets en geniet van de bloemenweelde in de lente. Als ik een grutto hoor en zie of in een bos de tjiftjaf zijn naam hoor roepen, dan is dat een bijdrage aan mijn geluk. De fietstocht in Friesland met enkele andere leden van deze site was een geweldige oppepper! Toen ik een groepje orchideeën in de berm zag werd ik bijna lyrisch. Een torenvalkje biddend een paar kilometer verder maakte mijn dag helemaal compleet.
Ik heb het Songfestival gemist. Niet omdat ik niet van muziek houd, integendeel. Maar de politieke lading maakte het dit jaar voor mijn gevoel minder leuk en ook minder spannend.
Overal zijn gelegenheden waar je blij van wordt. Een geintje op zijn tijd is leuk, maar zou dat de enige route naar een opgewekt leven zijn? Anderen proberen zich happy te voelen door bepaalde genotsmiddelen, ieder zijn keuze. Waaraan ontleen ik, waaraan ontleent u de plusjes uit uw bestaan? Helaas zijn er mensen, die moeite hebben met de “Big smile” die bij velen vastgeplakt zit op het gezicht; als iemand ellende in zijn / haar leven heeft meegemaakt, zoals een gewelddadige relatie, een ziekte of als iemand heeft moeten verliezen is het moeilijk, zo niet ondoenlijk zich te verplaatsen in de vreugde van andere mensen.
Wie zelf redelijk uit de voeten kan met een stukje geluk voelt zich niet beperkt om iets op te zoeken, waar je blij van wordt. Sommige mensen dragen door hun eigen blijheid daarvan iets over naar mij, naar u. Wat bijzonder; ze worden er zelf vaak gelukkiger van door van hun blijheid aan anderen te geven.. Gedeelde vreugd zou dan toch dubbele vreugd zijn?
Wie wordt wel eens jaloers op mensen die echt blijheid uitstralen? Als je zelf in een minder leuke situatie zit kan een ontmoeting met een stralend persoon behoorlijk confronterend zijn. Je kunt zich daar dan zelfs aan ergeren. Ik denk dat het ook van het momentum afhangt. Stel, op een dag moet je ’s morgens naar een uitvaart en aan het eind van de middag mag je iemand feliciteren met de geboorte van een nieuwe wereldburger. Gelukkig zal het niet vaak zo extreem zijn. Je hebt dan geen tijd gevonden om je gevoelens te verwerken.
Wat willen we wel en wat willen we niet delen? De verwerking van die gevoelens gaat natuurlijk beter als er iemand is bij wie je het kwijt kunt. Wat zeggen de Duitsers dat goed: Himmelhoch jauchzend, zum Tode betrübt. Een zin uit een kort gedicht van Johann Wolfgang Goethe, over de tegenstrijdigheid in het leven. Juist als je die twee uitersten ontmoet, dan ben je gezegend met een partner of tenminste met een goede vriend of vriendin.
Natuurlijk zal ik ook blij worden als ik een fijne partner heb! Maar, for the time being is het ook fijn als ik iemand ken die ik altijd kan opbellen, die een luisterend oor voor mij heeft.
Is dat misschien de reden dat ik en met mij velen als “alternatief” voor een vast klankbord kiezen voor allerlei groepen vrienden en kennissen om daar hun ei kwijt te kunnen maar ook zelf dat klankbord te zijn?
Anderzijds is het weer kort door de bocht om één vriendschappelijk contact of een relatie direct als klankbord te bombarderen. Ik heb klachten gehoord over dates waarbij een van beiden een litanie moest aanhoren; uiteraard zijn die dates gestrand. Daters zijn nu eenmaal geen maatschappelijk werkers… Ik hoop, dat we de modus vinden om iemand anders echt blij te maken! Dan worden we, als het goed gaat ook zelf blij….
Tenslotte, blij zijn, opgewektheid uitstralen is ook iets van het karakter. Naast de omstandigheden en gebeurtenissen uit het verleden werkt ook hoe je in wezen bent mee aan de manier, waarop je je uit. Daar valt weinig of niets aan te veranderen…
geplaatst door Aktivo1 - 2743 keer gelezen
Vorige berichten
Niet snoepen tussen de scherven
Op een vrijdagmiddag was ik twee uur onder de pannen in Flevopoort in Amsterdam-Zeeburg voor een editie van het Danspaleis. Er waren veel bekenden en met een van de vrijwilligers mocht ik een perfecte rumba dansen.
Na een paar uur dansen repte ik mij naar de uitgang omdat ik ditmaal met tram, bus en een stukje fietsen op tijd in Haarlem wilde zijn, waar ik voor het eten met een groepje had afgesproken. Opeens viel mijn oog in de straat naar de tramhalte op een bijzonder tafereeltje.
Ik zag op de stoep een glazen weckpot, of eigenlijk wat er nog van over was, overal lagen scherven, maar ik zag ook de inhoud van de pot overal op straat liggen. Snoepjes ingepakt in glimmende papiertjes met alle kleuren van de regenboog. Ik had op de heenweg dezelfde route gelopen en deze verspilling van snoeperij toen niet gezien, daarom moest de teloorgang van de pot met snoep niet zo lang geleden gebeurd zijn.
Zou een kindje, dat de pot met inhoud uit zijn knuistjes liet vallen in tranen uitgebarsten zijn? Of was de pot uit een overvolle fietstas gevallen zonder dat de fietser / fietsster het gemerkt heeft? Ik heb een foto van het stilleven gemaakt, zoveel snoep op de stoep… Ik moest mijzelf inhouden om geen snoepjes op te rapen en mee te nemen of zelfs uit te proberen.
Ik was terughoudend, omdat er een zij het geringe kans was dat er “iets” met de snoepjes niet in de haak zou zijn. En, wie weet zou de echte eigenaar van het lekkers toch nog langs komen om de inhoud van de pot die in scherven lag op te halen. Toch raakte dit alles mij wel.
In Haarlem schoof ik keurig op tijd aan tafel. Ditmaal stond er goed gevulde Chinese kippensoep met mie en stokbrood met kruidenboter op het menu. Toen ik eenmaal aan tafel zat viel mijn oog op een schaaltje waarin – je raadt het al – in kleurige papiertjes gewikkelde snoepjes lagen. Toeval? Ik heb toen maar zo’n zuurtje geconsumeerd als compensatie van de gemiste Amsterdamse lekkernijen en als voorafje voor het eigenlijke eten. Ik legde in gedachten een linkje met de snoepjes in Amsterdam (afblijven!) en de zuurtjes op het schaaltje op de eettafel (snoepen toegestaan) enerzijds en aan de andere kant een ontmoeting met iemand, die bezet is en waar ik geen persoonlijke interesse voor mag tonen en iemand, die vrij is. Hoewel die vergelijking vergezocht is kon ik ‘m niet uit mijn hoofd krijgen.
Hoe vaak komen u en ik in ons leven dingen en situaties en ja, ik kan er niet omheen draaien, relaties tegen die in scherven liggen. Tussen die scherven liggen ook mooie dingen. Soms hebben we de breuk, die de oorzaak was van die scherven live meegemaakt. In het ergste geval zijn we bij die breuk betrokken geweest. Het is al heel wat, dat we van die breuk getuige waren. Maar verder?
Het is heel begrijpelijk om empathie te tonen en contact proberen te leggen met iemand, wiens relatie nog niet zo lang in scherven ligt of wiens partner vrij kort geleden overleden is. Het zijn geen verboden vruchten. Dan doe je dat om de ander te troosten, maar die ander is wel heel kwetsbaar. Hoe ligt dat gevoelsmatig? Moet je geduld hebben, moet je een tijdje afstand nemen? Voor alle duidelijkheid, contact zoeken in dit geval en iemand benaderen, die nog in een relatie zit zijn twee verschillende situaties! Soms weet je bij een eerste afspraak niet veel van de voorgeschiedenis van de ander. Verder kunnen sommigen hun verleden gemakkelijker achter zich laten. Is dat misschien iets om bij die eerste date aan elkaar duidelijk te maken? Kun je beter daten met iemand, die geen recente relatiebreuk had?
Ik vond het achteraf goed dat ik in Amsterdam geen hand heb uitgestoken naar de snoepjes. Trouwens, ik ben geen “hoarder” (Engels voor verzamelaar van gevonden voorwerpen). Maar ik raakte mijn nieuwsgierigheid naar het verhaal achter dit kleine drama niet kwijt.
Wanneer in mijn omgeving een relatie stopt moet ik heel goed nadenken, hoe ik hier op reageer en ook of ik er op reageer. Mijn reactie is niet altijd welkom…
Kortom: de zegswijze “Scherven brengen geluk” is een zoethoudertje, voor mij heeft die spreuk geen waarheid in zich..
Een warm bad
Ik ben enige tijd geleden lid geworden van 2 gespreksgroepen. Op maandagmiddag ontmoet ik iedere week een groepje van 12 personen, die samen iets bedenken of doen. Dat kan van alles zijn : een quiz, een leuk spelletje, een creatieve middag, of een lezing. De groep op dinsdagmorgen bestaat uit 8 personen, we komen eens in de 14 dagen bij elkaar en de gesprekken zijn wat meer op H.B.O-niveau
De leidster van de dinsdag groep heeft een lijst samengesteld van 26 serieuze onderwerpen, die we 1 voor 1 gedurende het cursusjaar met de groep gaan bespreken. Eenzaamheid, de natuur, het milieu, politiek, of een actueel onderwerp uit de krant. Het gespreksniveau is niet alleen anders dan in de maandaggroep, maar de leden van de dinsdaggroep zijn ook vele malen kritischer, zowel in de gesprekken als de discussies over het onderwerp.
Op maandagmiddag is het lekker ontspannen, er wordt gelachen, maar we zijn ook hecht, we leven mee met elkaar. We vieren uitgebreid Sinterklaas, hebben samen een kerstlunch gehad, maar sturen elkaar ook een beterschapkaart, indien nodig. De dinsdaggroep is veel afstandelijker. Dat werd mij goed duidelijk toen ik door ziekte 4 bijeenkomsten had gemist. Oh, je bent er weer, was de lauwe reactie. Niemand vroeg hoe het met me was. Toen iedereen zat, gingen we gelijk van start met het onderwerp. Er werden meteen A4-tjes uitgedeeld.
Iemand die op me overkomt als een hartelijk, belangstellend persoon voelt comfortabel als een warm bad. Om weerstand op te bouwen voor een goede gezondheid is een ijsbad, of zwemmen in koud buitenwater, zoals Wim Hof (de ijsman), ons enkele jaren geleden heeft voorgedaan, misschien veel beter. Het is in ieder geval goed voor je immuunsysteem. Maar is het ook fijn om te doen? Voelt vast prima achteraf, maar ik vind het net zo radicaal als die emmer koud water over je hoofd uitstorten, na afloop van die weldadige vochtige warmte in de saunahut. Dat deel van het programma sla ik liever over.
Eigenlijk beleef ik het date-gebeuren net zo. De sfeer van het gesprek is voor mij bepalend voor een succesvolle ontmoeting. Iemand kan zeer intelligent of welbespraakt zijn, als hij overkomt als een ijskonijn, haak ik af. Dan kies ik toch liever voor die eenvoudige, gezelligere man. Misschien mis ik wat, maar als ik dan in een heerlijk warm bad terecht kom, heb ik dat er graag voor over...
Single Story: de Vita-vrouw
“Stilstand is de dood in slow motion. Comfort is gif in een mooi glas. De bank is een graf met een zacht kussen. Je snapt toch wat ik bedoel? Daar ga ik in elk geval wel van uit.”
“Het is in elk geval het enige wat ik kan denken als ik op mijn datingsites door de profielen surf. Mannen die trots poseren naast een oldtimer, op een boot met een biertje of, de ergste van allemaal, een selfie op de bank. Het enige wat die beelden in stilte uitschreeuwen, is stagnatie. Je kunt de levensenergie bijna zien wegtrekken. Het zijn geen profielen; het zijn grafschriften in wording.”
“Vitaliteit. Dat is het enige wat écht telt. De rest is overbodig. Die mannen praten over ‘genieten van het leven’ met een glas rode wijn in de hand op een terras. Dat is geen genieten, dat is je cellen vergiftigen. Genieten is de endorfinekick na tien kilometer kneiterharde intervaltraining. Dat je voelt dat je leeft, dat elke spier in je lijf heeft gewerkt.”
“Mijn profiel is beeldend. Foto van mij op een bergtop in de Alpen; bezweet maar voldaan. Foto van mij tijdens de Dam-tot-Dam-loop. Foto van mijn weekmenu; allemaal clean, biologisch, macro-perfect. En daarbij zoek ik een ‘actieve partner’. Dat is niet zomaar een wens, dat is een absolute voorwaarde voor overleving. MIJN overleving.”
“Ik heb één keer een date gehad. Met een man die in theorie een serieuze kandidaat was. Hij zag er in elk geval fit uit op zijn foto’s. Ik durfde voorzichtig al te hopen op een fysiek gezonde zielsverwant. We hadden afgesproken voor een wandeling. Na een halfuur, toen we nog maar iets meer dan drie kilometer hadden gelopen, stelde hij voor om op een bankje te gaan zitten. ‘Even bijkomen,’ zei hij.”
“Bijkomen? Ik was net rustig warmgedraaid om een paar uur lekker door te stappen. Ik voelde meteen mijn energielevel crashen. Alsof je een F1-bolide vraagt om permanent in de tweede versnelling te rijden en tussendoor onnodige pitstops te maken. Ik heb de date ter plekke beëindigd. ‘Onze basissnelheid ligt te ver uit elkaar,’ zei ik. Wat had ik anders moeten zeggen… Dat is toch gewoon eerlijk?”
“Ze zeggen dat ik te veeleisend ben. Dat is echt klinkklare nonsens. Ik vraag alleen om een gedeelde levensstandaard. Hoe kan ik samen zijn met iemand die zijn lichaam als een afvalbak behandelt? Iemand die ‘ontspant’ door op de bank te liggen? Dat doe je met actieve rust, zoals een hersteltraining. De bank is waar ambitie sterft in eenzaamheid.”
“Ik hoor mijn vriendinnen weleens praten over ‘samen oud worden’. Ik wil helemaal niet oud worden. Ik wil mijn hele leven lang fit blijven. Ik wil op mijn tachtigste nog een marathon kunnen lopen. Met een man die naast me loopt, niet eentje die bij de finish op me wacht met een rolstoel.”
“Een kennis vroeg me laatst: ‘Heb je een vaste openingszin op die datingsites van jou? Iets om het ijs te breken?’ Zeker. Ik hou het simpel en efficiënt. ‘Leuk profiel. Wat was je hartslag in rust vanochtend?’”
Deze Single Story is fictief. Het verhaal is 'opgetekend' in Grand Café 'De Nieuwe Kans', dat alleen op digitaal papier bestaat. Dat het allemaal verdacht veel op de werkelijkheid lijkt, is puur toeval. Maar misschien ook niet...