De relatie strandde door zijn twee volwassen dochters
zaterdag 25 juni 2022
Dit is een waar gebeurd verhaal. Het vond plaats in 2005 of 2006. Ik had toen zelf nog geen computer. Een vriendin van mij in Zaandijk wel en ze was gaan rondneuzen op een nieuw fenomeen, een online datingsite. In die tijd stonden de papieren kranten nog vol met contactadvertenties. Relatieplanet was echter in opkomst. Zij schreef zich daarop in als Doornroosje en ze ging op zoek naar haar droomprins. Het duurde niet lang of een weduwnaar uit Almere diende zich aan, Bob. Aangezien zij zelf geen auto had, kon zij makkelijk in Almere komen met de trein. Hij was weg van haar en zij werden al snel een stel.
Hij had haar echter niet verteld, dat hij nog maar heel kort weduwnaar was en dat zijn 2 volwassen dochters van niks wisten. Toen zijn vrouw nog leefde kwamen die trouw iedere zondagochtend met hun gezin koffie drinken in het ouderlijke huis en ze wilden deze traditie graag voortzetten met hun vader, dus hadden ze hun bezoek niet vooraf aangekondigd. Hun verbazing was groot toen zij Doornroosje en hun vader, zo kort na hun moeders dood, op zondagochtend aantroffen in het ouderlijk huis. De sfeer was ongemakkelijk, dus gingen ze na het 1e kopje koffie weg. De volgende dag hoorde Doornroosje van Bob dat zij zich gestoord hadden aan het feit dat "deze vrouw" al de weg wist in de keukenkastjes van hun moeder. Mijn vriendin had namelijk meteen extra kopjes uit de kast gepakt en ging ook zelf nieuwe koffie zetten.
Toen zij er ook nog achter kwamen dat Doornroosje al in het echtelijk bed had geslapen werden ze boos. Ze vergaten dat hun moeder een lang ziekbed had gehad en hun vader al veel eerder afscheid had genomen van zijn vrouw. Mijn vriendin hield zich wijselijk buiten de discussie, maar drong er bij Bob wel op aan dat zijn kinderen voortaan even zouden opbellen als ze langs wilden komen. Daar werden ze vervolgens ook weer kwaad over en enige weken verstreken zonder dat Bob zijn kinderen en kleinkinderen zag.
Op een mooie zaterdagavond zaten Bob en Doornroosje samen in de tuin en kreeg zij het koud. Bob liep naar boven en kwam terug met een colbertje van zijn overleden vrouw. Ze hadden dezelfde kledingmaat en het stond prachtig bij haar jurk. Hou het maar, riep hij verrukt, wat ben je mooi zo!. Om hem te plezieren had ze de volgende morgen (zondag) het colbertje weer aangetrokken. Zonder aankondiging stonden opeens zijn 2 dochters weer voor hun neus. Als blikken konden doden had zij daar niet meer gezeten, toen ze zagen dat Doornroosje een kledingstuk van hun moeder aanhad. Er werd nu helemaal geen koffie gedronken, ze gingen meteen weg. Er werden drastische maatregelen getroffen door zijn dochters. De kledingkast van moeder werd leeggehaald en uit voorzorg werden ook de sieraden van moeder door de dochters meegenomen. Doornroosje vertelde mij lachend dat ze sowieso geen belangstelling had voor die spullen, dus ze doen maar! Bob stond er wel op dat ze het colbertje zou houden en aldus geschiedde.
Lange tijd hoorden niks meer van zijn kinderen. In die tijd kocht Bob een 2e hands camper, die hij zelf helemaal opknapte. Ze gingen eerst een kleine proefweek ermee weg in Nederland en toen alles goed ging, reisden ze met de camper naar Duitsland. Tijdens die vakantie werd Bob opeens erg benauwd en zakte in elkaar. Er werd in het ziekenhuis geconstateerd dat hij hartritme storingen had en dus een hartritmekastje nodig had, maar dat hoefde niet meteen, dat kon ook in Nederland. Na hun vakantie gingen ze dan ook snel naar het AMC in Amsterdam. Helaas trad er na korte tijd storing op in de aansluiting van het kastje en ging er af en toe een alarm af. Bob werd iedere keer met een ambulance naar het ziekenhuis gebracht als het alarm weer eens afging. Uiteindelijk kreeg hij een ander kastje en toen ging het goed. Al die tijd hielden zijn dochters nauw contact met hun vader via Doornroosje, maar ze lieten de verzorging van Bob volledig aan haar over, omdat zij beiden een fulltime baan hadden. Toen het leed geleden was, negeerden ze mijn vriendin weer, net als voorheen.
Bob kreeg toestemming van de specialist om weer langere stukken te mogen autorijden, dus planden ze opnieuw een reis naar Duitsland. De dochters kwamen meteen op hoge poten langs. Geen sprake van, zeiden ze, veel te gevaarlijk! De camper stond weliswaar prima geparkeerd in zijn tuin, maar beide dochters wilden de camper nu zelf beurtelings gaan gebruiken met hun gezin. Ik dacht dat mijn vriendin ontplofte. Die camper is niet van jullie maar van je vader en hij is oud en wijs genoeg om daar zelf over te beslissen. We hebben die camper samen gekocht als "ons" vakantiehuis, zei ze woedend.
Hij koos volledig partij voor zijn dochters. Zij ging meteen naar boven, pakte haar spullen en vertrok. Ze hoorde na dit voorval niks meer van hem en nam zelf ook geen contact meer met hem op. Na ruim 3 weken kreeg ze het voorgevoel dat ze toch eens op relatieplanet moest kijken. Ja hoor, hij was weer volledig lid geworden en bij het kopje ik zoek stond : weduwe, gescheiden vrouwen svp niet reageren. Dat zal weinig verschil maken, dacht ze, als zijn kinderen haar ook zo gaan behandelen.
N.B> ik heb dit verhaal alleen van de kant van mijn toenmalige vriendin gehoord en ik heb het zo goed mogelijk naverteld. Ze is lang geleden verhuisd en ik heb geen contact meer met haar. Ik weet niet hoe hij het heeft ervaren, want ik heb hem nooit ontmoet.
geplaatst door sixty - 2190 keer gelezen
Vorige berichten
Verlangen
Geef je gedachten vleugels.
Laat ze vliegen, laat ze gaan,
voordat je de tijd hebt om ze uit te spreken.
Laat ze de vlinders van je verbeelding worden.
Geef je verlangen vleugels.
Laat het vliegen naar je hart en alleen dat spreken.
Laat het landen op bloemen die bloeien,
zodat het kan groeien,
je hoofd niet langer vermoeien
met denken dat je vleugellam maakt.
Laat het dartelen in de wind,
probeer het niet te vangen,
want zelfs een eendagsvlinder is een leven waard.
Leef het zolang het duurt en leef het vrij.
Vrij van angst voor wat dan ook.
Vertrouw naar waar de vlinders je leiden.
Ook een vlinder verdwaalt, maar vindt uiteindelijk zijn bloem.
Geef je verlangen vleugels, laat het gaan, laat het los.
Voor altijd is voorbij, voor je het weet.
(Anonymous)
Ik kwam dit tegen. De moeite waard om te delen, vond ik. Mooie nieuwjaarswens.
Ridderlijkheid / Chivalry
Bestaat ridderlijkheid nog?
Ik was altijd geneigd te antwoorden met ‘absoluut!’ maar ik weet het niet zeker meer. Volgens mij wordt het steeds minder.
Toevallig las ik elders op het net een vrouw die schreef “Wen er maar aan ladies! Mannen gaan niet meer achter een meisje aan. Ze maken een vrouw niet meer het hof. Ze kunnen makkelijk een ander krijgen.” Het gaat dan meestal om seks. Als jij niet snel genoeg bereid bent seks te hebben dan heeft ie het weekend erop een andere vrouw die dat wel doet.
Mijn eerste reactie was, ‘Nah, misschien is dat in Amerika dan zo erg? Maar hier toch niet!”
Maar bij nader beschouwing twijfel ik daaraan. In quizzen vragen mannen vaak “Seks op een eerste date?” en “Zoenen op een eerste date?”
Als je negatief antwoordt, val je af.
Dus veel Nederlandse mannen verwachten ook snel seksuele interactie.
Wat betreft die hoffelijkheid eigenlijk een beetje hetzelfde verhaal. Ik kom zelden een man tegen die in zijn verhaal lekker ouwerwets hoffelijk overkomt. En dan bedoel ik niet truttig. Ik doel meer erop dat de man het mannelijke op zich neemt. Initiatief neemt, doorpakt etc.
Wat ik wel heel veel zie zijn dingen als “Waarmee zou je mij verrassen?” en “Wat voor romantisch iets zou je voor mij doen?”
En eerlijk is eerlijk, da’s allemaal slappe watjes gezwam. Daar zit je als vrouw toch niet op te wachten.
Als vrouw wil ik voelen dat hij moeite voor mij wil doen. Niet andersom.
Wat ik in dat blog ook las, was dat vrouwen het zelf om zeep helpen. Door te snel intiem te worden. En zover ik weet is dat inderdaad een dingetje.
Maar het is meer dan alleen dat. Heel veel vrouwen nemen tegenwoordig het voortouw, en daarmee kan de man achterover gaan zitten. Lekker makkelijk.
Of beide partijen er dan blij van worden, is een ander verhaal.
Tis een beetje te verlijken met een groep jagers die de wildernis in gaan om te jagen. Ze moeten moeite doen, focussen, tijd en energie investeren. En gedreven zijn.
Anno nu zouden ze niets hoeven doen, behalve hun tent opzetten, krat bier erbij en wachten tot de herten naar hen toekomen.
De interesse in de herten neemt af. Wat zal het die jagers immers boeien? Die herten gaan toch nergens heen, dus ze kunnen hun tijd nemen, de herten zelfs finaal negeren.
Het is te makkelijk, men heeft er geen moeite voor hoeven doen. Buiten dat is het tegen-natuurlijk.
Alles waar je geen moeite voor hoeft te doen, wat je op een presenteerblaadje wordt aangeboden, zakt in waardering tot het 0-punt.
Denk bijvoorbeeld aan je droom auto winnen in de loterij of 5 jaar hard moeten werken en sparen om daarna eindelijk je droomauto te kunnen kopen.
Wanneer zou je die auto meer waarderen, er zuiniger op zijn? Als ie je in de schoot valt of als je er serieus voor hebt moeten ploeteren?
Schijnbaar weten mannen anno nu vaak niet wat en hoe ze moeten doen om een vrouw te versieren. Omdat er vrouwen zijn die bij wijze van spreken op de man afgaan met “Wat doet een leuke man als jij op een plek als dit?”
Velen voelen zich daardoor overweldigd.
Toevallig moest ik gister aan een oude vlam denken.
Ik was hem tegengekomen in de kroeg. Hij begon tegen mij te praten, maar ik vond hem niets. Hij liet zich daar totaal niet door uit het veld slaan. Maar buiten die korte interactie zag ik hem niet meer.
Hoe bizar was het dat ik hem een hele tijd later én 500 kilometer verderop wéér tegenkwam!?
Hij kwam werken in the community waar ik in Australia woonden en zou er een aantal weken blijven. Gedurende die tijd zagen we elkaar geregeld en hadden we veel plezier samen. Maar ik wilde verder alsnog niets met hem.
Mijn continu afwijzing deerde hem niet, hij hield gewoon vol. Hij bleef mij het hof maken –wat klinkt dat truttig, haha- en moeite doen mij te veroveren.
En het werkte. Onze band ontwikkelde en ja, we kregen iets moois samen.
Het voelde ook echt fantastisch. Ik voelde me gezien, gekoesterd, geliefd, op en top vrouw, doordat hij ongelofelijk veel moeite voor me had gedaan. Dan krijg je ook een heel andere band en interactie.
Een man die dat doet voor een meisje, maakt zeker veel meer kans op iets moois en authentieks dan dat halfwas gebeuren wat je nu veel tegenkomt.
Ik ben het wel ermee eens dat hoe het is geworden ook deels te wijten is aan het gedrag van vrouwen. Er is altijd een wisselwerking.
Ik weet dat er nog wel mannen zijn die wél echt mannelijk zijn. Maar dan heb je weer dat heel veel vrouwen die man leuk vinden. En ben je weer terug naar het scenario dat hij op zich geen moeite hoeft te doen. Plenty of fish in the sea!
Een uitspraak die mijn pap vroeger maakte als ik liefdesverdriet had, “De lucht ziet er blauw van.” Oftewel, er zijn er nog veel meer dan alleen die ene!
Is het dan tegenwoordig echt de omgekeerde wereld geworden in die zin?
Inwonen bij je eigen kind
Ik ben lid van een gespreksgroep waar dit onderwerp niet zo lang geleden op de agenda stond : denk je erover om te gaan inwonen bij je eigen kind. Er is ook een Arubaanse vrouw in onze groep die 40 jaar geleden vanuit Aruba naar Nederland is gekomen om hier als verpleegster te komen werken, Ze is later ook met een Nederlandse man getrouwd. Haar inbreng was verfrissend, maar opende ook mijn ogen. Zij kon hun totaal andere opvatting daarover goed onder woorden brengen en ook het enorme verschil in woonsituatie. In Aruba is het ondenkbaar dat je je eigen ouder(s) op leeftijd in een verpleeghuis of woongemeenschap gaat onderbrengen, je neemt gewoon vader of moeder in huis, dat zit in onze cultuur, vertelde ze. Nou lenen de huizen in Aruba zich daar ook veel beter voor dan hier in Holland, want (bijna) alle huizen zijn vrijstaand met veel ruimte eromheen en alles is gelijkvloers, een trap naar boven hebben we niet. Bovendien is Aruba klein, we wonen sowieso niet ver bij elkaar vandaan.
De discussie brandde in alle hevigheid los. Mijn kinderen wonen wel ver weg en werken nog fulltime, zei een dame. Een man vertelde : mijn zoon woont met zijn gezin 2 hoog in een huurhuis in Amsterdam, waar je eerst via een stenen trap naar de voordeur moet zien te komen. Hij heeft bovendien geen aparte ruimte voor mij beschikbaar in zijn huis. Mijn dochter heeft een vrijstaand koophuis met een grote tuin, daar zouden we best een aanbouw aan kunnen maken, maar ik wil zelf graag in een kangaroo-huis in de achtertuin bij haar wonen, dan houd ik toch mijn zelfstandigheid, zei de leidster van onze groep. We zijn daar al heel lang voor in onderhandeling met de gemeente, maar we krijgen nog steeds geen vergunning daarvoor.
Een ander groepslid ging daar op in : jouw dochter kan tenminster een aanbouw realiseren, mijn ene kind heeft een postzegeltuintje, daar is echt geen aanbouw mogelijk, mijn andere kind heeft een piepklein appartement met balkon, daar is helemaal niks mogelijk. Een andere man van onze groep nam nu het woord : heb jullie er al bij stilgestaan dat de huurtoeslag of zorgtoeslag ook gekort kan worden als je een ouder in huis neemt? Daar zijn weer allemaal regels voor. Niet voor niets verlenen kinderen hun ouders liever mantelzorg ipv vader of moeder in huis te nemen, zei hij verder nog.
Weer een ander lid van onze groep voegde daar aan toe : en als er maar EEN kind dichtbij woont en de rest ver weg, draait die er meestal voor op, meestal de dochter of de schoondochter. Aub hier niet gaan generaliseren sloot de gespreksleidster de discussie af. Er zijn genoeg zonen die hun aandeel leveren, niet alleen met klusjes, ook met autovervoer naar het ziekenhuis, boodschappen doen, of met de verzorging. Ik denk dat we hier nog maar eens goed over moeten nadenken voor we echt de stap gaan nemen, Het is niet zo eenvoudig allemaal..