De relatie strandde door zijn twee volwassen dochters
zaterdag 25 juni 2022
Dit is een waar gebeurd verhaal. Het vond plaats in 2005 of 2006. Ik had toen zelf nog geen computer. Een vriendin van mij in Zaandijk wel en ze was gaan rondneuzen op een nieuw fenomeen, een online datingsite. In die tijd stonden de papieren kranten nog vol met contactadvertenties. Relatieplanet was echter in opkomst. Zij schreef zich daarop in als Doornroosje en ze ging op zoek naar haar droomprins. Het duurde niet lang of een weduwnaar uit Almere diende zich aan, Bob. Aangezien zij zelf geen auto had, kon zij makkelijk in Almere komen met de trein. Hij was weg van haar en zij werden al snel een stel.
Hij had haar echter niet verteld, dat hij nog maar heel kort weduwnaar was en dat zijn 2 volwassen dochters van niks wisten. Toen zijn vrouw nog leefde kwamen die trouw iedere zondagochtend met hun gezin koffie drinken in het ouderlijke huis en ze wilden deze traditie graag voortzetten met hun vader, dus hadden ze hun bezoek niet vooraf aangekondigd. Hun verbazing was groot toen zij Doornroosje en hun vader, zo kort na hun moeders dood, op zondagochtend aantroffen in het ouderlijk huis. De sfeer was ongemakkelijk, dus gingen ze na het 1e kopje koffie weg. De volgende dag hoorde Doornroosje van Bob dat zij zich gestoord hadden aan het feit dat "deze vrouw" al de weg wist in de keukenkastjes van hun moeder. Mijn vriendin had namelijk meteen extra kopjes uit de kast gepakt en ging ook zelf nieuwe koffie zetten.
Toen zij er ook nog achter kwamen dat Doornroosje al in het echtelijk bed had geslapen werden ze boos. Ze vergaten dat hun moeder een lang ziekbed had gehad en hun vader al veel eerder afscheid had genomen van zijn vrouw. Mijn vriendin hield zich wijselijk buiten de discussie, maar drong er bij Bob wel op aan dat zijn kinderen voortaan even zouden opbellen als ze langs wilden komen. Daar werden ze vervolgens ook weer kwaad over en enige weken verstreken zonder dat Bob zijn kinderen en kleinkinderen zag.
Op een mooie zaterdagavond zaten Bob en Doornroosje samen in de tuin en kreeg zij het koud. Bob liep naar boven en kwam terug met een colbertje van zijn overleden vrouw. Ze hadden dezelfde kledingmaat en het stond prachtig bij haar jurk. Hou het maar, riep hij verrukt, wat ben je mooi zo!. Om hem te plezieren had ze de volgende morgen (zondag) het colbertje weer aangetrokken. Zonder aankondiging stonden opeens zijn 2 dochters weer voor hun neus. Als blikken konden doden had zij daar niet meer gezeten, toen ze zagen dat Doornroosje een kledingstuk van hun moeder aanhad. Er werd nu helemaal geen koffie gedronken, ze gingen meteen weg. Er werden drastische maatregelen getroffen door zijn dochters. De kledingkast van moeder werd leeggehaald en uit voorzorg werden ook de sieraden van moeder door de dochters meegenomen. Doornroosje vertelde mij lachend dat ze sowieso geen belangstelling had voor die spullen, dus ze doen maar! Bob stond er wel op dat ze het colbertje zou houden en aldus geschiedde.
Lange tijd hoorden niks meer van zijn kinderen. In die tijd kocht Bob een 2e hands camper, die hij zelf helemaal opknapte. Ze gingen eerst een kleine proefweek ermee weg in Nederland en toen alles goed ging, reisden ze met de camper naar Duitsland. Tijdens die vakantie werd Bob opeens erg benauwd en zakte in elkaar. Er werd in het ziekenhuis geconstateerd dat hij hartritme storingen had en dus een hartritmekastje nodig had, maar dat hoefde niet meteen, dat kon ook in Nederland. Na hun vakantie gingen ze dan ook snel naar het AMC in Amsterdam. Helaas trad er na korte tijd storing op in de aansluiting van het kastje en ging er af en toe een alarm af. Bob werd iedere keer met een ambulance naar het ziekenhuis gebracht als het alarm weer eens afging. Uiteindelijk kreeg hij een ander kastje en toen ging het goed. Al die tijd hielden zijn dochters nauw contact met hun vader via Doornroosje, maar ze lieten de verzorging van Bob volledig aan haar over, omdat zij beiden een fulltime baan hadden. Toen het leed geleden was, negeerden ze mijn vriendin weer, net als voorheen.
Bob kreeg toestemming van de specialist om weer langere stukken te mogen autorijden, dus planden ze opnieuw een reis naar Duitsland. De dochters kwamen meteen op hoge poten langs. Geen sprake van, zeiden ze, veel te gevaarlijk! De camper stond weliswaar prima geparkeerd in zijn tuin, maar beide dochters wilden de camper nu zelf beurtelings gaan gebruiken met hun gezin. Ik dacht dat mijn vriendin ontplofte. Die camper is niet van jullie maar van je vader en hij is oud en wijs genoeg om daar zelf over te beslissen. We hebben die camper samen gekocht als "ons" vakantiehuis, zei ze woedend.
Hij koos volledig partij voor zijn dochters. Zij ging meteen naar boven, pakte haar spullen en vertrok. Ze hoorde na dit voorval niks meer van hem en nam zelf ook geen contact meer met hem op. Na ruim 3 weken kreeg ze het voorgevoel dat ze toch eens op relatieplanet moest kijken. Ja hoor, hij was weer volledig lid geworden en bij het kopje ik zoek stond : weduwe, gescheiden vrouwen svp niet reageren. Dat zal weinig verschil maken, dacht ze, als zijn kinderen haar ook zo gaan behandelen.
N.B> ik heb dit verhaal alleen van de kant van mijn toenmalige vriendin gehoord en ik heb het zo goed mogelijk naverteld. Ze is lang geleden verhuisd en ik heb geen contact meer met haar. Ik weet niet hoe hij het heeft ervaren, want ik heb hem nooit ontmoet.
geplaatst door sixty - 2373 keer gelezen
Vorige berichten
Tegenpolen
Tegenpolen trekken elkaar aan wordt alom beweerd. Maar is dat wel altijd zo ? Het kan heel fijn zijn als je daar echt naar zoekt . Voorbeeld : als jij van nature onzeker bent en daar soms zenuwachtig en druk van wordt, kan een rustige partner die niet gauw in de stress schiet een rots in de branding zijn. Maar hoe zit het met dingen die heel erg belangrijk voor je zijn?
Ik kan me goed voorstellen dat een man of vrouw die helemaal opgaat in de verzorging en liefde van de eigen huisdieren, het liefst een partner vindt die daar ook affiniteit mee heeft. Hetzelfde geldt voor normen en waarden, hoe je omgaat met het milieu kan veel invloed hebben op een relatie. Maar ook binnenshuis is de manier van omgaan met elkaar belangrijk Zeker als je van liefdevolle seks,houdt, met veel intimiteit, zal je toch een monogame partner zoeken. Zo zijn er nog veel meer dingen te bedenken.
Maar om even terug te komen op die tegenpolen. Wat je eerst zo aantrekkelijk vond, kan op de lange duur ook tegen gaan staan. Als die rustige partner later zo introvert blijkt te zijn dat je het gevoel krijgt dat hij of zij in een eigen wereld leeft en jou daar eigenlijk niet zo bij nodig heeft, kan dat de relatie bergafwaarts doen gaan. Omgekeerd : de spontaniteit en gevoeligheid die je partner bij jou zo leuk vond in het begin, kan ook gaan irriteren, als de rust in huis daar teveel door verstoord wordt. Dat zijn toch dingen waar je vaak veel later pas achter komt.
Daarom vind ik het belangrijk dat je elkaar goed aanvult. Als hij handig is en graag klust, laat hem lekker zijn gang gaan. Als jij graag leest, of je favoriete serie op tv wilt zien, so be it ! Maar alles valt of staat door dingen niet te overdrijven. Het bekende gezegde ; hier vindt je wat en daar laat je wat, is volgens mij nog steeds van toepassing. Een goede communicatie is daarbij onontbeerlijk. We zijn nu eenmaal niet hetzelfde en de gulden middenweg werkt meestal toch het beste...
Een toekomst zonder zorgen
De gemiddelde leeftijd van de deelnemers aan deze site zal 70 jaar zijn, schat ik. Vanaf de kleuterschool kan ik me dingen nog goed herinneren. Daarvoor zijn het nog vage momentopnames die af en toe door mijn hoofd flitsen, maar zo’n 65 jaar aan concrete herinneringen is er wel verzameld.Herinneringen aan vreugde en verdriet, ontmoeting en afscheid, succes en falen, gezondheid en ziekte, trots en schaamte, hulp en bedrog, geluk en pech. Ieder van ons heeft hetzelfde in meer of mindere mate meegemaakt.
Soms is het bitterzoet. Wat waren er veel fijne dingen en wat is het jammer dat ze nooit meer terugkomen! Toch prijs ik me gelukkig dat het per saldo een enorme rijkdom in mijn hoofd heeft opgeleverd. Rijkdom, die niemand me meer kan afpakken.
Ik vraag me ook niet meer af of ik het beter of anders had kunnen doen. Ongetwijfeld, maar zou mijn leven dan wel zonder vallen en opstaan zijn verlopen? Natuurlijk niet. Terugkijken doe je op onze leeftijd waarschijnlijk vaker, dan een half leven geleden. Ik zelf -en dat gun ik iedereen- kan zo’n moment van bezinning steeds afsluiten met een gevoel van tevredenheid en dankbaarheid.
Maar meer nog dan dat: het geeft ook vertrouwen in de toekomst. Het leven is nog niet voorbij en waarom zou er niet nog een mooie reis in het verschiet liggen? Ongetwijfeld met hier en daar een spannende hobbel, maar veel minder dan tot nu toe. Met minder bewijsdrang, minder lawaai en minder strijd en daarentegen meer tevredenheid, rust en vrede wordt de weg een stuk eenvoudiger en vriendelijker.
Het is nog niet voorbij, in tegendeel.
Machiel van der Schoot
Buitenland
Mijn leraar Frans, lang geleden op de middelbare school, vertelde eens een verhaaltje over een gebeurtenis ergens in Frankrijk. Hij was bij een viskraam gekomen en had wel trek in een rolmops. Dat is een zure haring om een augurkje heen gerold, met een paar cocktailprikkers erdoorheen. Maar hij wist niet hoe je dat noemde in het Frans, dus hij begon het te omschrijven: hareng, rouler, cornichon, bâtonnet… De visboer begreep het : Ah! Un rollmops! Dat vond ik erg grappig. Daarbij kwam ook het ontzag van dorpsjongens voor iemand die over Frankrijk kon vertellen. Onze wereld was klein, zelf was ik toen nog nooit in het buitenland geweest. Afgezien dan van het schoolreisje naar Trier, dat zo rond die tijd moet hebben plaatsgevonden – nadat de traditionele Rome-reis ons, wegens de economische malaise van die jaren, door de neus was geboord.
Buitenlandse reizen waren in onze familie meestal beperkt tot de bedevaartsreis naar Lourdes. Wie zich die pelgimage kon permitteren kon rekenen op een verhoogde status, want blijkbaar werd er goed geboerd. Vol trots kwamen ze dan ook terug met flesjes gewijd Lourdeswater voor iedereen. Een eeuwenoude lokroep waar buitenland synoniem was van bedevaart. Iets anders had je er niet te zoeken. En die traditie is nog steeds levend, er is een neef die tot op de dag van vandaag Lourdes-reizen organiseert.
Mijn ouders hoorden niet bij de uitverkorenen, zij zagen Lourdes alleen op de stereofoto’s uit de souvenirshop. Maar gelukkig hadden wij in Roermond, de stad die tegenwoordig vooral bekend is van de Designer Outlet, onze eigen Maria-bedevaart. Dat is de Kapel-in-’t-Zand, ook met een legende en bijpassend mirakel, iets met een beeldje in een put. Water uit die put is dus ook gewijd en werkzaam tegen kwalen en ongelukkige toestanden. Minder heilig natuurlijk dan het water uit Lourdes, dus we hoefden er niet mee aan te komen bij familie. Maar als die familie bij ons op visite kwam, dan namen ze vaak toch wel een flesje mee… voor de zekerheid.
De Kapel-in-’t-Zand (de naam is bedrieglijk, het is een forse neogotische kerk van de 19e eeuw) heeft ook, net als Lourdes en andere bedevaartsoorden, wanden vol devotietegeltjes. Daarop uiten mensen hun dankbaarheid jegens Maria, wegens verleende gunsten, of ze vragen Maria om voor hen te bidden in moeilijke tijden, of om genezing van een ziekte. Om een link te leggen, bidden om een lieve man/vrouw te vinden, of dankbaarheid voor een geslaagde verbintenis hoort ook tot de mogelijkheden.
Daarvoor is het nu dan wel te laat, dacht ik, want elke centimeter is bedekt. Maar op de site (laatst bijgewerkt 2024) lees ik tot mijn verbazing, dat er ruimte voor nieuwe tegeltjes is gecreëerd. Tegen een bijdrage van honderd euro per tegel kunnen we voor iedere wens de hulp van Maria inroepen. Overigens mag bidden natuurlijk altijd, dus mocht de de lezer(es) na een bezoek aan de Designer Outlet nog een paar uurtjes te besteden hebben, dan is een bezoekje aan de Kapel in ‘t Zand zeker aan te bevelen. Het is een wonderlijke plek, echt.
Wat Lourdes betreft, ik ben daar vele jaren later nog wel eens langs gekomen, meermaals zelfs, op de route naar de Pyreneeën. Ik kan persoonlijk geen deel uitmaken van die wereld en ik werp een cynische blik werp op de bedevaartsindustrie met gewijd water plastic jerrycans als dieptepunt. Maar tegelijk heeft het ook iets ontzagwekkends, die mensenmassa die daar uit de hele wereld samenkomt, verenigd in een gezamenlijk verhaal. Dat is wonderbaarlijk.