terug

Pizza Pizza

maandag 6 juni 2022

'Alle aards geluk berust op een compromis tussen droom en werkelijkheid’, schreef Marcel Proust ooit. Marcel Proust, de ziekelijke perfectionist in z’n bontjas. En ik denk: Ik ben zo ver. Laat ook maar. Laat die droom maar, ik hou het wel bij de werkelijkheid. Het compromis liet me immers verdronken achter. Te veel water bij de wijn. Ik heb nog één argument: Ik kan ‘Waar de blanke top der duinen’ zingen op de wijs van hét duet uit de Parelvissers - en ik doe dat meestal niet.

Een droom. Veel mensen in huis, feest! Dit is 'het tweede feest' en ik ben verantwoordelijk. Zie dat een zus (welke?) de keuken heeft besmeurd met bloed: ze heeft bieten brownies gebakken, een grote vierkante bakplaat vol. Ze eet de brownies in een zijkamertje, al pratend met haar vriendinnen. Mijn keuken, mijn bieten! Ik roep dat ik patat ga halen. Vrouwen met blonde krullen zijn al brood aan het snijden, en een groepje mannen plus een zus (welke?) lopen met me mee. Iemand draagt een stalen soeppan, ik draag een vergiet. Patat voor 70 man, schatten we. De route is rustiek: steeds kronkeliger straatjes, steeds hogere huizen, steeds wittere huizen - en de snackbar, in quasi Jugendstil, is zowel open als dicht. We moeten helpen schoonmaken, ik met een oude afwasborstel en een doekje.

De lucht trilt boven het strand; er is een ruimte die zee en hemel is. Schepen zweven voorbij. Ik loop met blote voeten door het water en ik weet dat jij het bent, die stip in de gloeiende verte. Ik voel je kracht, met elke stap voel ik je kracht sterker worden. Langzamer loop ik nu, nog langzamer; schelpjes vloeien rond mijn voeten en ik buk me om de mooiste, de meest roze, mee te nemen. Als ik me opricht, sta je voor me. Aardbeienijs stroomt uit je handen.

Ik ben hier dus al even, ik schrijf hier dus al even - en wat ik schrijf kan zowel een geliefd kind zijn dat ik te vondeling leg, als een eenvoudig bord spaghetti met rode saus dat ik ter consumptie aanbied. Zou een blog ook een pizza kunnen zijn? Dat vroeg ik mij plotseling af. Een pizza waaruit iedereen naar believen een punt kan snijden? 'Oh, wat daar staat maakt mij hongerig; die punt is vanaf nu van mij?'
Dit is een datingsite. Laten we boven alles hongerig zijn naar liefde, laten we massaal aan amororexia lijden desnoods. Laten we pompoensoep koken en appelmoes muffins bakken - en laten we de recepten doorgeven, doorgeven, geven, geven, geven! Ach, het is immers de gever die denkt dat hij nooit genoeg kan geven, en de nemer die meent dat hij teveel geeft. Maar die pizzapunten heb ik beslist niet weggegeven!

Wat mij trof was de sierlijke kracht van zijn handschrift, de regelmaat. En voor ik het wist, was de link gelegd: Zouden we succesvoller zijn op deze datingsite, als we een handgeschreven brief konden lezen van al die mogelijk toekomstige geliefden? Veel meer dan woorden in getypte lettertjes, laat ons handschrift immers zien wie we zijn en hoe onze gemoedstoestand is.

Eigenlijk is mijn crisis een schoenen crisis. Het lag oorspronkelijk niet in de lijn der verwachtingen dat ik een wandelaar zou worden: mijn sporttalent was immers een zwemtalent. Bij die eerste wandeltraining, nu ruim twintig jaar geleden, had ik zelfs nog een voet in het gips. Stevige schoenen dragen, mevrouw! Via die, jawel, stevige schoenen ontdekte ik de trailrunners, de barefoot schoenen. Ik ontdekte vooral dat het noodzakelijk is om af te wisselen. De goede wandelschoenen kiezen is, evenmin als een blog schrijven, een kunstje dat zich gemakkelijk laat herhalen…

Een verhaal schrijven is niet moeilijk. Het hoeft niet eens zo heel goed geschreven te zijn om gewaardeerd te worden, om een aardig, glanzend plaatje te zijn. Een vlak vol klodders en vegen schrijven en de lezers zelf het verhaal laten ontdekken, dat is wel moeilijk. Het vereist moed - en een perfecte schrijftechniek. Het vereist vooral moed.

Heb ik trouwens al verteld dat ik mijn oppaskat mis?

geplaatst door RodeJas - 2702 keer gelezen