terug

Snel op je teentjes getrapt, kun je tegen kritiek

maandag 6 juni 2022

Soms krijg ik de indruk dat ik elk woord op een goudschaaltje moet afwegen. Er zijn mensen, ook op een datingsite met wel heel lange tenen, van hier tot Schiermonnikoog…

Ik merk dit zowel in gesprekken als bij reacties op iets wat ik schrijf. Dat laatste kan weer in een persoonlijk berichtje in een mail, in een column of in een regeltje op een forum.

Het spontane van een gesprek gaat er mijns inziens af, als de discussie zo krampachtig netjes moet blijven. Ik ben niet voor polariseren, maar ik moet toch mijn woordje kunnen doen? Niettemin kies ik vaak voor de vriendelijke aanpak. Uiteraard zijn er mensen, die daar heel anders over denken. Zij staan over alles wat er in de wereld nu gebeurt op hun achterste benen. En ze uiten dat zo, dat anderen net als een kat direct de gordijnen in vliegen.

Ik loop niet mee in demonstraties voor iets wat er aan het andere eind van de aardbol speelt. Moeten wij, omdat er een paar mensen uit zo'n ver land in Nederland wonen onze nek uitsteken? In zo'n optocht zie je veel studenten, (hebben ze niet iets anders te doen, bijvoorbeeld studeren?). En zouden de machthebbers, waar tegen zij ageren zich echt wat aantrekken van zo’n optocht in Nederland? Wanneer is er eens een optocht voor iets positiefs in de samenleving?

Als ik mij ergens druk over wil maken doe ik dat liever over zaken uit mijn directe omgeving. Mijn chef op de zaak hield mij voor, als ik het ergens niet mee eens was op het werk: Zet je in voor datgene, waar je zelf iets aan kunt veranderen. Dat waren in de werksituatie slechts de kleine dingetjes, als eenling kun je niet zo gemakkelijk in grote kwesties iets bereiken. Ik ben daarna toch maar lid van een vakbond geworden, en ook ondersteunend kaderlid.

Nu ik al jaren achtereen geen betaald werk meer doe heb ik mijn aandachtsgebied verlegd, er is meer tijd gekomen voor het vrijwilligerswerk (wat ik ook grotendeels heb afgebouwd) en voor de persoonlijke contacten. Ook daarin komt het voor, dat je mensen ontmoet die bij het minste geringste geagiteerd reageren en zich afvragen, wat ik met hun opvatting te maken heb. Het kan toch niet zo zijn, dat een samenleving alleen dan harmonieus is, als iedereen tegenover elkaar overal ja en amen op zegt? Over dat model van jaknikker zijn heb ik een paar weken eerder al geblogd..

Ook bij het reageren op een forum of bij een mailwisseling die vooraf gaat aan een contact voor een date raken sommige personen snel geïrriteerd. Die reactie ontstaat vaak door een bij de gesprekspartner of lezer onbekend gegeven uit het verleden. Iemand werd vroeger in de werk - of privésituatie bepaald bij onprettige dingen, als in een gesprek, bij het lezen van iets op een forum of in een blog een herinnering daaraan boven komt drijven kan er fel gereageerd worden. Ik schrik wel eens van de bewoordingen van zo’n reactie.

Kritiek is op zich niet verkeerd, sommige mensen weten niet hoe ze adequaat op kritiek moeten reageren. Kritiek kan werken als een rode lap op een stier. Helaas speelt dat ook op een datingsite… Waar is het nog een terechte opmerking, wanneer is het een plagerijtje en in welke gevallen is het pesterij? Er is tussen deze uitingen een grijs gebied..

We weten niet altijd veel en soms bijna niets van wat anderen bezighoudt en / of gehouden heeft. Daarom is het zo moeilijk daar begrip voor op te brengen en er rekening mee te houden. Een enkele keer lukt dat wel, als ik lees welk beroep iemand uitoefent of uitgeoefend heeft. Het kan zijn, dat diegene daardoor compassie heeft met sommige groepen uit de samenleving, ik vraag me af, of van mij dan verwacht mag worden, dat ik steeds voldoende empathie heb met zo’n persoon.

Misschien is het meer van belang, met welke intentie ik met iemand een contact opbouw. Als die ander ook een goede bedoeling heeft bij het contact, en het talent heeft liefdevol een date in te gaan, dan is er al veel gewonnen… Weet jij, weten jullie vooraf die intenties wel? Of kom je daar pas veel later achter?

geplaatst door Aktivo1 - 2979 keer gelezen