terug

Eerlijkheid is een overschatte deugd

vrijdag 29 juli 2022

Dit blog heb ik voor een deel ontleend aan een krantenartikel van etiquette-deskundige Beatrijs Ritsema. Ze valt in dat artikel met de deur in huis 1)"is dat kind geadopteerd?" wordt er gevraagd aan een blonde vrouw met een donker kindje in een wandelwagen. 2)"Hoe kom je aan die littekens?" aan een collega met sporen van snijwonden in haar onderarm. Het lijkt me niet moeilijk om vast te stellen wie er bij dit soort vragen door de grond zou moeten zinken van schaamte. Merkwaardig genoeg hebben de vragenstellers zelf meestal nergens last van. Ze zien iets dat afwijkt en willen daar uitleg over.

Mensen die schaamteloos zulke vragen stellen of kritische opmerkingen maken over wat hen opvalt, zien zichzelf namelijk als eerlijk en recht door zee. Het object van hun nieuwsgierigheid ziet echter iets anders : een opdringerig mens. Onder het mom van belangstelling wordt de ander onaangenaam getroffen of zelfs gekwetst. Wie bijna gedwongen wordt om ergens uitleg over te geven kan zich publiekelijk tentoongesteld voelen.

De meeste mensen zitten ook niet te wachten op andermans ongezouten mening. Terughoudendheid is altijd te verkiezen boven lukraak maar zeggen wat in je opkomt. Opmerkingen als : eerlijk gezegd, of het moet me van het hart... leiden zelden iets plezierigs in. De luisteraar kan zich in de meeste gevallen voorbereiden op een vervelende boodschap. Wanneer de kritiek zich richt op niet-aanwezige(n) is het roddel, dat schept weer een band. Aangezien degene waarover geroddeld wordt zichzelf niet kan verdedigen, hakt dat soms als een sloophamer op die persoon in. Gelukkig vinden veel mensen dat vervelend en doen daar niet aan mee, of ze grijpen in als het te ver gaat.

Bij vriendschappen ligt het vaak anders, dan kan er best weleens wat gezegd worden. Maar dat doe je meestal pas als het gesprek daartoe uitnodigt. Jouw commentaar valt beter als de vriend(in) eerst zelf heeft geklaagd over man/vrouw, kind of werk. Als de vriend(in) haar twijfels heeft geuit en vraagt wat jij ervan vindt, kan je ook je mening geven. Maar pas dan wel op wat je zegt, anders beschadig je misschien onbedoeld de persoon waarvan hij/zij houdt. Kritiek op degene die tegen jou zit te klagen, werkt alleen opbouwend als de ander zich daarvoor heeft opengesteld. Meestal help je de ander beter door de zaak te sussen en vervolgens het gesprek voorzichtig over een andere boeg te gooien.

Bij 50plus kennen we elkaar meestal niet persoonlijk. We vormen ons een beeld van de ander door zijn/haar profiel, uitlatingen op Things to Share, of e-mailcontact (PB). Toch mis ik het persoonlijke aspect. Via een telefoongesprek kan je iemand beter duidelijk maken wat je bedoelt. Het beste is natuurlijk oog in oog-contact. Hoe iemand kijkt, gebaart, rustig is of druk blijkt te zijn, zegt veel over iemands persoonlijkheid. Maar ook daar kan men zich in vergissen. Door nerveus te zijn voor een 1e date kan iemand soms niet zichzelf zijn. Dat zou ikzelf dan WEL tegen de ander zeggen, het kan misverstanden achteraf voorkomen. Sowieso zou ik me niet beter voordoen dan ik werkelijk ben om indruk te maken op de ander. Een bekend spreekwoord zegt immers : doe maar gewoon, dan doe je gek genoeg...

geplaatst door sixty - 2004 keer gelezen