terug

Terug op het vlakke land

zaterdag 16 juli 2022

Ik heb tijd nodig om weer bij te komen. Het was een ‘zware’ vakantie in de bergen. Slapen in een tent en ontdekken dat de volgende ochtend je luchtbed bijna leeg is. De wandelkilometers die je maakt gaan niet meer zo vanzelf, zeker als er ook hoogtemeters te overbruggen zijn. Op alle vlakken merk je dat de leeftijd toch parten gaat spelen. Mijn jongens dachten dat hun vader nog dezelfde was als die van 20 jaar geleden. Toen de vijftig gepasseerd, kon je nog ‘alles’ aan. Het was ook de periode net na mijn eerste huwelijk en na een paar jaar het sterke verlangen naar een nieuwe partner met nieuwe mogelijkheden.
De eerste relatie begonnen in onze jeugdjaren, was goed voor zes kinderen over een periode van 16 jaar. Mijn oudste dochter overleed op de leeftijd van 6 jaar. We wisten wat we wilden en trokken samen aan dezelfde kar. Dan ben je in staat om bergen en dalen met gezamenlijke inspanning door te gaan. Na nog eens zestien jaar waren, op de jongste na, onze kinderen de deur uitgevlogen. Meestal woonden ze in een studentenstad op kamers en kwamen ze soms in het weekend naar het oude nest om daar de was te doen.
Achteraf ontdek je dat je je in die periode met kinderen uitwonend, gewoon te weinig tijd aan elkaar hebt besteed. We deden van alles, maar eigenlijk groeiden we uit elkaar.
uiteindelijk kozen we voor het afscheid van elkaar, wat voor mij ook betekende, een ander huis, ander werk en het gevolg was terug van 25 jaar Vlaanderen opnieuw naar Nederland.
Een nieuwe fase en met een tussen poze van vijf jaar een nieuwe relatie. Ik heb er al over geschreven.
Ik was als herboren, kon alles weer aan en zag dat je met elkaars talenten samen meer bent dan de som van één plus één. Dat is deels ook waar gebleken, maar het leven is niet te voorspellen. Ooit kwam ik als stagiaire wel eens in het Antony van Leeuwenhoekziekenhuis. Het leed maakte nogal indruk op me en ik nam me voor daar het liefst zo weinig mogelijk binnen te komen.
De afgelopen jaren echter, zijn we er zo vaak geweest, soms wekelijks, en ik was blij dat het kon. We maakten van onze reizen een ‘gezellig’ uitstapje. En toen de artsen afscheid van ons namen voelde ik het als een weigering om nog meer te proberen. Ze hadden gelijk want drie weken later was het definitieve einde.
Afgelopen week dan samen met de mannen bij de Mont Blanc. Twee jongens hadden een paar jaar geleden al de Tour de Mont Blanc gelopen en wilde daar delen van laten zien aan hun vader. Naast de veranderingen in het landschap, vooral door klimaatverandering, was ook ik niet meer wat ik vroeger geweest ben. Die rustdagen had ik echt nodig.

Ik moest denken aan 50plusMatch, waarin behoorlijk wat ‘kwaliteitseisen’ worden gevraagd aan elkaar door de deelnemers. Een nieuwe periode ligt voor ons. We hebben in het leven al een paar etappes achter de rug en de bergen lijken best hoger. Gaat het ons lukken om met elkaar de komende vijf, tien of vijftien jaar op te trekken? Zijn we met twee sterker dan één plus één?
In de bergen gebruik je het best stokken om verder te komen, is dat bij ons ook toegestaan?

vriendelijke groet, jacco

geplaatst door jacco - 1313 keer gelezen