terug

'De dood'

woensdag 10 augustus 2022

Ten tijde van het opstellen van mijn eerste blog voor 50plus voltrok zich voor mij een waarachtige gebeurtenis. Het contact dat ik kreeg met de eigenaresse van een zeker profiel mondde niet uit in een uitwisseling van algemeenheden maar ontpopte zich spontaan tot een diepgaande wederzijdse deelname aan het pijnlijke proces van afscheid nemen van een naaste. Ik voelde dat ik op dat moment al mijn oprechte medeleven moest kenbaar maken. Zonder ongemakkelijke gevoelens hebben we elkaar geruime tijd gesproken en nadien in Whatsapp nog meerdere malen sterkende berichten en persoonlijke inzichten uitgewisseld.

Sommigen onder u beoordelen dit misschien als exhibitionistisch gedrag, toch wil ik u deelgenoot maken van het getoonde wederzijdse respect. Ik: "Het klinkt als een grijs gedraaide grammofoonplaat maar is voor mij een onwrikbare waarheid; Het leven geeft je op het juiste moment alles wat je nodig hebt en waar je aan toe bent". Zij: "Je bent dus vol vertrouwen in wat het leven momenteel voor jou nog in petto heeft?" Ik: "Misschien is het vertrouwen in mijn medemens wel niet reëel, maar al zal ik de laatste zijn die ergens in gelooft dan zal ik daar toch in volharden. Anders gelooft er niemand meer in een vreedzame toekomst en houdt een verbintenis met het mogelijke paradijs op te bestaan" Zij: "Paradijs op aarde zou mooi zijn…. In vertrouwen en liefdevol met elkaar omgaan; is ook mijn verlangen…. En inderdaad, je kunt nu al meteen zo leven en dat uitstralen".

Zo kwam ik ook tot een overpeinzing: Waar komt meer zielepijn uit voort? Uit de situatie waarin er een einde komt aan een al dan niet langdurig ziekbed van de overledene of uit een onverwacht overlijden van een dierbare? Van beide ‘ervaringen’ heb ik recentelijk helaas min of meer aan den lijve pijn ondervonden. Daarmee is gelijk de reden van deze vraagstelling verhelderd. Ik heb geen vast omlijnde mening. Natuurlijk; zoveel mensen, zoveel meningen. Bovenal geldt dat de dood onlosmakelijk is verbonden aan het leven maar gelijk ook wellicht de grootste bron van pijn.

Daarmee keer ik terug naar de essentie van dit blog; de dood’ in diens vaak pijnlijke hoedanigheid. Onwetend van het werkelijke percentage weduwen en weduwnaars op deze site durf ik evenwel te stellen dat zij een aanzienlijk deel uitmaken van het totaal aantal profielen. En mijn ervaringen zijn van dusdanige omvang en niveau dat ik me realiseer dat er niet genoeg hartelijkheid kan doorklinken in de woorden die we hier in onze profielen en reacties daarop aan de eeuwigheid toevertrouwen.
De zingeving bij het ‘overgaan’ van een persoon naar een ongekende werkelijkheid bracht voor velen al, het niet genoeg geuite, “Carpe Diem” als levensmotto op weg naar het einde. Het leven dat we hier mogen beleven en waarvan we elkaar hier op deze datingsite deelgenoot maken wordt in veel gevallen al te vaak bruut beëindigd door een onherroepelijk afscheid: ‘De dood’.

Solo

geplaatst door Solo - 1845 keer gelezen