terug

De wijde wereld

maandag 22 augustus 2022

Toen ik een twintiger was, vond ik het geen enkel probleem om alleen op reis te gaan, de wijde wereld in. Het alleen zijn loste ik op door het schrijven van reisverslagen. Ik deed veel indrukken op en ontmoette regelmatig andere mensen, locals en mede-avonturiers. Genoeg uit te wisselen met min-of-meer leeftijdsgenoten, allemaal vol van enthousiasme, hoopvolle verwachting, alles nog voor de boeg. Met het alleen zijn viel het dus ook wel mee.

Nu ik zestiger ben trekt mij dat niet meer... hoe komt dat? Ben ik minder nieuwsgierig?... Best mogelijk dat ik blasé ben geraakt na ontelbare kathedralen, archeologische vindplaatsen en pittoreske dorpspleintjes; inspiratie dient zich niet meer zo vanzelfsprekend aan. Ben ik banger geworden? Dat zal ook een rol spelen. De bus in met onbekende bestemming en niet veel meer dan een paspoort en een creditcard, overnachten in een krot of desnoods onder de blote hemel.... dat vergt toch een soort naïviteit die ik als doorleefd mens niet meer kan opbrengen.

Maar er zijn belangrijkere factoren in het spel. Ik denk dat een jongere, voor wie de toekomst nog helemaal open ligt, met een andere blik, met meer gretigheid in de wereld blikt. Het kan alle kanten op, overal kansen - en bedreigingen, maar daar heeft een jeugdige weinig oog voor -. Het leven is niet zonder risico zei ik dan, wat heb ik te verliezen. En zo kroop ik menigmaal door het oog van de naald.
Toen later mijn eigen kind hetzelfde deed had ik er slapeloze nachten van en ik dacht dan ook aan mijn eigen vader, die veertig jaar daarvoor, wel hetzelfde moet hebben doorgemaakt... Zo is er dus gerechtigheid ;-).
En nu sta ik zo’n beetje aan de andere kant van het midden, mij inmiddels zeer bewust van mijn kwetsbaarheid. En dat maakt het moeilijk, zeg maar onmogelijk, om nog met de onbevangenheid van toen alleen op reis te gaan.

En dan speelt er nog wat. Zou ik onderweg nog wel zo gemakkelijk contact maken met gelijkgestemden? En zit ik daar als zestiger überhaupt nog wel op te wachten? Zitten anderen daarop te wachten? Ik bedoel, een gesprek over het gemak van een kampeerwagen is van een andere orde dan een uitwisseling van onze toekomstplannen en idealen. Kinderen en kleinkinderen zijn ook een geliefd onderwerp, de smartphone met foto’s binnen handbereik. Het is ze van harte gegund, ieder het zijne maar... NEEE! Ook ik wil vooruit blijven kijken, dromen en idealen hebben, geloven dat ik het eeuwige leven heb!

Een proefballonnetje dat ik opliet, door eens in mijn eentje een paar dagen te gaan kamperen stemde weinig hoopvol. Er was geen klap aan. Ik vraag anderen ook wel eens naar hun ervaring met alleen reizen. Die is wisselend. Sommigen beamen dat spontane vakantiecontacten minder voorkomen naarmate je ouder wordt. Anderen hebben positieve ervaringen - of ze vinden dat onbelangrijk. Het is ook maar hoe communicatief je bent en/of waar je de lat legt. Voor mijzelf is het echter evident, dat ik nou eenmaal niet meer in de categorie ‘jong en gretig’ val, waaraan de medemens zich graag laaft, hoe jeugdig ik mij ook mag voelen. Nee, zo’n alleenreizende ‘oudere jongere’ is maar raar.

Op pelgrimstocht dan maar? Zou je denken natuurlijk, van een Pelgrim. Maar dat zie ik breder, als een manier van leven. Ik heb weliswaar veel gewandeld over de oude pelgrimswegen, maar die zware rugzak zie ik toch niet meer zitten. Stapelbedden en stinksokken ook niet nu ik erbij stilsta :-). Ook een reden trouwens om niet meer als backpacker op pad te willen. Ik geef het toe, hoewel ik een behoorlijk spartaanse reputatie heb, ben ik toch wel gaan hechten aan een zeker minimum aan comfort.

DUS liever hand in hand met een lieve, ondernemende vriendin op avontuur. Wie weet zelfs met die backpack! Voor een vrouw wil een man immers nog wel eens een tandje bijzetten qua dapperheid op allerlei vlak. Sowieso heb je aanspraak aan elkaar, je kunt elkaar aanmoedigen of zonodig afremmen en de drempel om contacten te leggen ligt een stuk lager wanneer je in het sociale plaatje past. Afijn dat is hier natuurlijk een open deur, excuus daarvoor.

geplaatst door Pelgrim - 1991 keer gelezen