Een man met twee vrouwen
zaterdag 13 augustus 2022
Tijdens deze snikhete week nog vier dagen gefietst. We waren 6 dagen met vakantie en zaten in een hotel net voorbij Luik (Liege) op een hoog plateau. We hadden onze eigen fietsen meegenomen. Na op de aankomstdag de omgeving verkend te hebben, kwamen we tot de conclusie dat we hier niet konden fietsen en op zoek moesten gaan naar RAVEL-fietspaden. Dat zijn vlakke fietspaden langs rivieren. We ontdekten Ravelpad nr 7, die langs de rivier de Ourthe liep. Dat fietspad lag mooi in de schaduw door de weelderige vegetatie in de Ourthe-vallei. Helaas had ik op deze 2e dag toch ergens door glassplinters gereden, want de volgende ochtend was mijn achterband lek. Aangezien de plaatselijke bevolking niet fietst, maar loopt of in auto's rijdt, was er pas 3 dorpen verderop een fietsenmaker te vinden, Geen nood, dat dorp lag ook bij Ravelpad 7, dus gingen we van daaruit gewoon een stuk terugfietsen, richting Luik. De volgende dag zouden we onze weg, richting Luxumburg, weer vervolgen vanuit het dorp van de fietsenwinkel..
Aan het eind van die dag (31 graden!), zaten we heerlijk op een schaduwrijk terras wat te drinken toen een knappe jongeman op ons terras afliep. Hij werd vergezeld door 2 mooie jonge vrouwen, De 1e dame had een super kort rokje aan, waardoor haar fraaie benen goed te zien waren, de 2e vrouw had een lange rok aan, maar droeg tevens een bloot topje met een laag uitgesneden rugpand. Op haar blote rug was een grote tatoeage te zien. Het drietal ging aan de tafel naast ons zitten. Hij was zo'n sportjongen met een goed getraind lichaam, want het dure t-shirt zat hem als gegoten De dames gaven hem veel aandacht en hij genoot daar zichtbaar van. Niks mis mee, toch?
De volgende dag kwamen we tijdens onze tocht in woest terrein terecht. Het Ravel-pad hield opeens op en we moesten volgens de aanwijzingen op het route-bord verder fietsen langs de openbare weg, Die weg liep behoorlijk omhoog en omlaag. Er was geen apart fietspad langs deze weg, dus alle auto's reden vlak langs ons. Daar werd ik behoorlijk nerveus van. We waren ook de enige fietsers op die weg en de afdaling loog er niet om. Na deze fietstocht wederom een terras in de schaduw opgezocht, die was midden in het centrum van een dorp waar de bestrating van het plein uit kinderhoofdjes bestond, de befaamde Belgische kasseien.
We zaten net toen er wederom een stoere jongeman ons terras opkwam, geflankeerd door twee dames. Deze twee vrouwen liepen op schoenen met stiletto-hakken. Dat zijn ranke schoenen met torenhoge dunne naaldhakken. Verbluft vroeg ik me af hoe deze twee vrouwen zonder te vallen of tussen de stenen te blijven haken over dit plein waren gelopen. Hij zag eruit als een voetballer, korte broek, benen en armen vol tatoeages en hij had uiteraard een hoog opgeschoren kapsel. Dit drietal bestelde 3 glazen Spritz, een oranje-kleurig drankje met ijsblokjes, dat bijna 8 euro per glas kostte.
De volgende dag een dagje Luik. We hadden een stadsplan bij ons met 12 bezienswaardigheden in het historische centrum. Daar was fietsen onmogelijk, dus de wandelschoenen aangetrokken. Geen overbodige luxe, want bezienswaardigheid nr. 3 was een hoge trap met 374 traptreden en nr 4 was een citadel daar bovenop met twee schitterende uitzichtpunten. Op deze trap moest ik 2x gaan zitten om weer op adem komen en tegelijk mijn hart wat minder te laten bonken, maar de beloning was grandioos. Een prachtig uitzicht vanaf de heuvel over de stad Luik en de Maas. Naar beneden ging weer makkelijk. Vervolgens liepen we naar het schitterende treinstation, ontworpen door een beroemde Spaanse architect uit Valencia, waar 9 jaar aan gewerkt was. Het resultaat mocht er zijn, ik had nog nooit zo'n prachtig station gezien.
Na afloop van deze dag waren we wat vroeger terug bij het hotel dan gewoonlijk en gingen we op een bankje zitten bij de golfbaan, die naast ons hotel lag, Daar hebben we wat geleerd over de golfsport. Op het bord van hole 1 stonden 3 aanwijzingen. 1) het gemiddeld aantal slagen die gangbaar waren voor deze hole, 2) een viertal kleuren, die 4 verschillende afstanden aangaven, van waaruit men kon afslaan. de 3e aanduiding was moeilijk. index 13 stond er. Ik dacht dat het de moeilijkheidsgraad was en vroeg het in mijn beste school-frans aan een golfer, terwijl ik naar het bord wees. Facile(makkelijk), difficile(moelijk)?. Tres bien (prima!) was het antwoord. Afijn, ook nog wat kennis opgedaan tijdens deze vakantie.
De laatste fietsdag was de meest avontuurlijke : het Ravelpad ging nu over in een smal rotspad. Weer een alternatieve omleiding via de autoweg zag ik. O nee, dacht ik, dan liever met de fiets aan de hand langs het rotspad. Uiteraard moesten we uitkijken om niet weer een lekke band op te lopen. Dit pad kwam uit op een grote grasvallei, omzoomd door hoge kale rotsen, Een dun kleipaadje liep er dwars doorheen van 15 cm breed. Dit was een test voor mijn stuurkunst. Gelukkig konden we daarna het Ravelpad weer oppakken en brachten we ook deze dag tot een goed einde.
Wederom zochten we aan het eind van de dag een schaduwrijk terras op. Nu kwam er een wat oudere man met 2 vrouwen het terras op. Ze zagen er onopvallend uit en liepen gewoon achter elkaar. Ik vermoedde dat dit een echtpaar was, die een vriendin of zus meegenomen had. Ja hoor, de vrouwen gingen naast elkaar zitten, met de man tegenover zich. Na al die fietsdagen, gingen we de volgende morgen opgelucht naar huis terug. Alles was goed gegaan, dus we hadden een mooie vakantie gehad.
geplaatst door sixty - 1801 keer gelezen
Vorige berichten
Nieuwe 40/50+ Vrouw Fase
Een paar jaar terug kwam ik een artikel tegen dat ging over een nieuwe levensfase waar anno nu vrouwen doorheen gaat.
Voorheen werd –en vaak nog- de 3 fases ‘Maagd-Moeder-Oude Vrouw’ gehanteerd. Oftewel onvruchtbaar en jong, vruchtbaar, niet meer vruchtbaar en oud.
Maar omdat mensen zo ontwikkeld zijn, veranderd zijn, klopt dat plaatje niet meer. Heel veel vrouwen gaan rond de periode dat men voorheen als ‘oude/wijze vrouw’ werd bestempeld juist weer van alles ondernemen en doen.
Ik herken mij daar volledig in.
Een beter passend plaatje was nodig. De nieuwe fase heet "Maga".
De periode waar het over gaat is ongeveer gelijk aan de peri/menopauze tijd. De tijd waarin je je vruchtbare jaren van de “Moeder” fase achter je laat.
En je ziet inderdaad dat heel veel vrouwen dan weer gaan werken of meer gaan werken, of een eigen bedrijf starten. Veel fempreneurs zijn Maga’s!
En why not? Je kinderen zijn uitgevlogen, je bent nog jong, fysiek kun je doorgaans echt nog wel een grote ronde mee.
Zelf voelde ik me ook fantastisch toen ik 40 werd. Vol zelfvertrouwen, weten wie ik ben en waar ik voor sta, nog fris en fruitig en vol in het leven staand.
Ik voelde me zo goed dat ik bijna een feestje bovenop mijn verjaardagsfeestje zou hebben gegeven.
Het was dan ook even moeilijk toen mijn tienerdochter naar beneden kwam met iets van een grapje omdat ik nu ‘al’ 40 was en dus oud. Ik werd er niet boos om of zo, maar het strookte finaal niet met hoe ik het ervaarde, maar ik wilde toch haar haar pleziertje van een geslaagde grap niet laten mislopen.
Ook werd ik fempreneur toen ik 40 was. Met toch wel iets zenuwen liep ik de Kamer van Koophandel binnen om me in te laten schrijven. En daarna helemaal stralend en trots weer naar buiten.
Ik had mijn eigen webshop! Mijn eigen bedrijf!
Een Maga heeft een hoop levenservaring die ze desgewenst kan delen en uitdragen. Doorgaans meer zelfvertrouwen en daardoor een heel andere uitstraling dan voorheen. Ik schat zelf dat dit ook de reden is dat jongere mannen Maga’s aantrekkelijk vinden.
Er is meer tijd. De zorg en verantwoordelijkheid voor gezin is niet meer haar universum. Ze kan weer voor zichzelf dingen gaan doen en ontdekken. Hobby’s, nieuwe bezigheden, persoonlijke groei.
Ze staat veel sterker in haar zelfliefde, heeft sterkere & heldere grenzen, en ze laat dingen of mensen gaan die niet (meer) bij haar passen.
Ik vermoed, maar weet het niet zeker, dat in deze fase ook relatief veel relatiebreuken voorkomen. Wat niet gek is als een vrouw weer gaat groeien en ontwikkelen en de partner mogelijk niet.
Het is eigenlijk een soort hergeboorte.
De Maga wordt soms ook “Wild Woman” genoemd. En misschien zien sommigen het zo als de vrouw daadwerkelijk flink veranderd. In die zin misschien een tikje negatief.
Ik zie het zelf juist als mega positief. Ook de titel “Wild Woman” spreekt mij aan. Ik zit met een grote glimlach nu ik dit type.
En niet iedereen zal zich even sterk hierin herkennen. Het ligt ook een beetje van welke ‘lichting’ je bent, schat ik. Bij wat oudere generaties past het oude model misschien beter.
Maar de Maga is echt iets wat anno nu correct is. Vrouwen gaan over het algemeen niet meer van de vruchtbare moeder fase door naar ‘oude vrouw’ zijn.
Daar ligt een heel groot stuk tussen van dik 20 jaar.
Dus ik vind het echt super dat de Triple Goddess fases (Drievoudige Godin) uitgebreid zijn naar een beter passend plaatje.
En de man dan, hoor ik sommigen denken.
Dat is toch weer heel anders. De levensfases bij de vrouw zijn gedreven door haar hormonale cyclus die non-stop fluctueert tot ze menopausaal is.
Mannen hebben niet die heftige hormonale veranderingen. Daarmee zijn de verschillende fases van een vrouw door het leven heen ook sterker wisselend en intenser dan bij een man.
Hoe dan ook, ik vind het een mooi iets.
Van mij mag de Maga fase gevierd worden!
Ik ben er zelf trots op. Want ik ben dan geen vruchtbare vrouw meer, maar ik ben absoluut nog lang geen ‘oude vrouw’.
Dus draag ik met vreugde de titel ‘Maga’.
Veel of weinig vrienden?
Is het erg als je niet veel vrienden hebt? Een standaard antwoord is meestal : geen probleem, als het maar goede vrienden zijn. Tja, wat zijn goede vrienden? Ikzelf hecht er veel waarde aan dat een goede de vriendschap tegen een stootje kan. Ik heb weleens gezien dat EEN faliekant verkeerde opmerking een vriendschap een ernstige deuk kan geven of zelfs het einde daarvan kan betekenen. Het is natuurlijk belangrijk dat je de ander niet beledigt, daarmee kan je iemand ernstig kwetsen, maar een verschillend inzicht over maatschappij kritische zaken als politiek, geloof, of een grote fan van die andere "verkeerde" voetbalclub zijn, zou toch mogelijk moeten zijn.
Het klinkt zo eenvoudig : accepteer iemand zoals hij of zij is, maar wat als je uit elkaar groeit? Ik heb een vrouw in een serieuze gespreksgroep weleens horen zeggen : vriendschap is als een treinreis. Je stapt bij een halte zomaar bij elkaar in, reist een tijdje met elkaar mee, maar je hoeft niet per se bij dezelfde halte uit te stappen. Dat vind ik toch wel erg kort door de bocht. Als je veel interesses met elkaar deelt, is dat heel waardevol.
Maar mensen kunnen ook zomaar opeens het roer omgooien als ze in de ban raken van iets of iemand. Een goed voorbeeld daarvan is, de eigen status verhogen door opeens liever met andere mensen om te gaan. Vertrouwen opbouwen in een vriendschap is daarom zeer waardevol. De vriendschap zal van twee kanten moeten komen en zal ook stand houden als het even wat minder gaat met de ander. Het kost tijd om daar achter te komen, maar dan groeit ook de kwaliteit van de vriendschap.
Je vindt over het algemeen toch wat meer oppervlakkige vriendschappen bij verenigingen. Dat kan heel lang stand houden. Maar als je van de club of sportvereniging afgaat, verwatert vaak ook de vriendschap, zeker als je elkaar nooit thuis ontmoet. Wat kun je daaraan doen? Toch contact onderhouden met iemand die je graag mag, ook al zie je elkaar niet meer regelmatig. Uiteraard is eenrichtingsverkeer niet de bedoeling, maar weer gedudig, na een tijdje kom je daar vanzelf achter.
Ingesleten rolpatronen kunnen ook invloed op een vriendschap hebben. Het is logisch dat man of (klein)kinderen vaak voorgaan. Om irritaties daarin te voorkomen, kun je elkaar beter niet in de weg gaan lopen. Ook geen duit in het zakje doen als je vriend(in) bij jou zijn/ haar hart wil luchten over de familie. Luister dan vooral en meng je er niet in met je eigen mening : het hemd is nou eenmaal nader dan de rok. Na een tijdje voorzichtig over iets anders beginnen, doe ik trouwens ook zo bij een date, helpt vaak enorm...
Terug naar normaal. Einde van de feestjes, hoewel?
December zou traditioneel de feestmaand zijn, begin januari heeft december dan nog wel een staartje door de nieuwjaarsrecepties die overal plaatsvinden. Recepties van bedrijfswege, van de plaatselijke overheid, van het verenigingsleven. Overal doet men de moeite mensen in beweging te brengen naar hun locatie, waar een drankje en een hapje gereed staan; er wordt verwacht dat je iedereen die er is minimaal “De beste wensen” toezwaait.
Als er onder de aanwezigen mensen zijn, die je wat beter kent behoort een knuffel, een zoen ook tot de mogelijkheden. Ik word voor een paar van die bijeenkomsten uitgenodigd, afhankelijk van het tijdstip en de weersomstandigheden sla ik die invitaties niet over. Ik ken iemand, die er prat op gaat zo veel mogelijk nieuwjaarsbijeenkomsten van bestuurlijke organisaties bij te wonen, dat gaat mij te ver. Het is niettemin heel goed om bij te praten en het is zeker goed voor het privé-netwerk. Daarbij zal ik eerlijk zijn, de spiritualiën en de snacks worden in dank aanvaard.
Wie op een nieuwjaarsreceptie belandt van een organisatie, op grond van een algemene kennisgeving in een plaatselijke krant moet er niet raar van opkijken, als er geen echte bekenden zijn. Ik zag in de jaren, dat ik op de bijeenkomst van mijn gemeente kwam vaak een aantal mensen op een bank aan de zijkant zitten zonder dat ze echt contact maakten. Hoe is het mogelijk, geen aansluiting op een bijeenkomst, die juist bedoeld is voor een stukje verbinding? In de loop der jaren begon ik steeds meer koppies te herkennen.
Er zijn bezoekers, die getweeën acte de présence geven, ze hebben in elk geval elkaar om te praten. Vaak gaan deze stellen na een tijdje uiteen, wanneer het man en vrouw betreft zoeken ze vaak hun seksegenoten op. Voor de nieuwjaarsrecepties geldt bijna altijd een strak tijdsregime. Kort voor de opening staat al een groep te wachten. Het eerste uur / half uur besteden zij aan consumeren en contacteren, daarna volgt een toespraak van de hotemetoot van de organisatie, bij een gemeente natuurlijk de burgemeester. Slimme bezoekers hebben hem of haar dan al de hand geschud, en hebben er voor gezorgd, dat ze op het moment suprême (aan het eind van de redevoering) een goed gevuld glas in de hand hebben om te toosten, want zo hoort het wel.
Het “feestje” van mijn eigen gemeente sla ik in principe de laatste jaren niet over, ook omdat ik in een notendop dan weer hoor hoe de burgervader terugblikt en welke plannen het stadsbestuur voor het nieuwe jaar heeft. Dat kan ik dan weer naderhand in mijn krant enigszins gekleurd teruglezen. Het viel mij dit jaar op, dat in de terugblik nu geen specifieke zaken benoemd werden, en in de vooruitblik onze burgemeester op het saamhorigheidsgevoel hamerde, de bekende zorgzame samenleving. Ik was met andere woorden geen cent wijzer geworden. Maar wie weet heeft de journalist van mijn dagblad dat anders geïnterpreteerd.
Er werden weer heel wat handen geschud en ik zag hoe ook knuffels uitgewisseld zijn. Ik ervaar deze recepties anders dan voorheen steeds minder als iets feestelijks. Daarom was ik ook in mijn dagelijkse kloffie verschenen.
Hoe gaan jullie om met deze periodieke bijeenkomsten? Beschouw je het als een verplicht nummertje, een mogelijkheid om oude bekenden te ontmoeten, probeer je er als het even kan onderuit te komen of vereer je de nieuwjaarsrecepties in jouw omgeving wel met jouw aanwezigheid?