Overwegingen bij een bak druiven
donderdag 4 augustus 2022
Zomaar plotseling zong het liedje 'Here is your paradise' van Chris de Burgh in mijn hoofd; het gloeide op als een warme plek in mijn hersenpan, achter mijn linker oor. Mijn schipper, ach, mijn schipper. Als wij een stel met een liedje waren geweest, zou dit ons liedje kunnen zijn: We benoemden onze gedachten, de zon, de haartjes op zijn onderarm, de smaak van mijn huid, de regen, de wind - maar we zwegen over ons paradijs. Ons paradijs, dat evenmin als alle andere paradijzen kon floreren zonder onderhoud. Rotte appels rapen, gevaarlijke takken afzagen, druiven snoeien, dat werk.
'Blijf met je vuile poten van mijn tas af', spuugde de scholiere de bus in. Ik had gevraagd of ze haar tas op schoot wilde nemen, zodat ik op de plaats naast haar kon gaan zitten.' Takkewijf', voegde ze er voor alle zekerheid aan toe. Ben ik een takkewijf wanneer iemand tegen mij zegt dat ik een takkewijf ben? Moet ik 'takkewijf' invullen op mijn profiel omdat ik het niet iedereen voor eeuwig naar de zin maak? Omdat ik voor mijn teksten opkom? De geliefde die verbolgen reageerde toen ik goed bleek te kunnen tekenen, en ook nog eens geen zin had in een bezoek aan de meubelboulevard op de dag dat ik naar New York zou vliegen, had volkomen gelijk. Dat stond - en staat - inderdaad niet in mijn profiel. Hoeveel procent 'lief' moet ik trouwens in mij hebben om mijzelf 'een lieve vrouw' te mogen noemen? Er zit 0,1% roomboter in chocoladeboter, wat genoeg is om chocoladeboter te mogen zijn. Dat haal ik wel, 0,1% lief.
Het luistert nauw, tegenwoordig. Twee studentes die hun verjaarsfeest aankondigden ('…zeer harde muziek, om twee uur zetten we de muziek zachter en als u dan toch nog overlast ervaart, bent u van harte welkom op ons feest'), vonden het huishoudelijk reglement van ons kleine flatgebouw vaag. Daarin stond immers: 'Het veroorzaken van geluidsoverlast is niet toegestaan.' Niets over feestjes en al helemaal niets over hun feestje. Ja, het luistert nauw tegenwoordig, ook op een datingsite. Het moet in woord, beeld en muziek wel naadloos over jou en mij gaan, hè?
Er staat een plastic bak met druiven op mijn aanrecht. Deze druiven hebben het vinkje 'vegan'; het zijn vegan druiven. Geen gehaktballetjes ofzo. Er staat ook een 'glutenvrij' vinkje op de verpakking, en een 'lactosevrij' vinkje. Het wachten is op de toevoeging 'echt'. Echte druiven. Om ze te onderscheiden van alle vruchten die zich druiven noemen maar die het niet zijn. Zo ging het immers ook met de bakkers, en met de mannen. Er zijn mannen die zich 'echte man' noemen en mannen die dat hebben nagelaten. 'Geschikt voor consumptie', dat zou ik ook graag lezen op een bak met druiven. Om ze te onderscheiden van kamerplanten, die immers niet geschikt zijn voor consumptie. Jazeker, het luistert nauw, tegenwoordig. Er kan zomaar iemand boos worden omdat er niet staat wat er zou moeten staan.
Soms probeer ik, om het vertalen van datingprofiel naar echte man beter onder de knie te krijgen, een man op straat te vertalen naar een datingprofiel: Lengte 1.86, slank postuur, verzorgd sportief gekleed, kop met bruin, half krullend haar. Zoekprofiel niet zichtbaar. Hij liep samen met een hond in mijn geliefde polderpark Cronesteyn. Een oppashond? Bij het zien van de stroom gevoede schapenhekken deed de man de hond aan de lijn. Wat ik - hardop - een verstandig idee vond. Zegt die echte man: "Ja, ik wil niet dat ze tegen dat hek springt en zich bezeert." Ik dacht - ook hardop - dat hij de schapen tegen zijn hond wilde beschermen. Hij lachte. Hij hield van zijn hond, ik hield van de schapen en het maakte voor de handeling niet uit. Een mens is meer dan een lijst met ingrediënten en wat vinkjes , dacht ik in stilte.
geplaatst door RodeJas - 2144 keer gelezen
Vorige berichten
Slecht nieuws
De al wat oudere man is vaker het onderwerp van slecht nieuws in de vorm van een overlijdensbericht dan de al wat oudere vrouw, las ik. Wat ook slecht nieuws is voor die al wat oudere vrouw - in het bijzonder als ze single is, en op zoek naar een man om van te houden, een man om haar leven mee te delen. Zo blijven er immers steeds minder goede mannen over die een mogelijk toekomstige geliefde zouden kunnen zijn? Egoïstisch? Joh, het zijn maar woorden. En alleen iemand die mij niet kent, zal mij hier helemaal in herkennen.
Dit is al de achtste week van de steigers rond mijn flat. Naar buiten kijkend door de opening tussen mijn bolletjes gordijnen, zie ik niet de lindeboom die naar binnen kijkt, maar een steigerpaal. En mijn tuintje heeft het moeilijk. De mahonia’s bij het muurtje kunnen mij niet zoveel schelen; die stonden hier al, en zelf zou ik nooit voor een haag van mahonia's kiezen. De aardbeitjes, de primula’s, het daslook, en de jonge krentenbomen, taxussen en zwarte vlieren gaan mij wel aan het hart. Maar ja, waar moeten de werkmannen anders hun voeten neerzetten, onderweg naar een nieuw karwei? Ik vroeg hen wanneer het door de hogedrukspuit ontstane gat schuin boven mijn kamerraam gerepareerd zou worden. Het voegwerk aan de gevel leek immers afgerond te zijn? Ze kwamen een kijkje nemen, de twee mannen. Maar nee, mevrouw, dat is betonrot, en reparatie van betonrot staat niet in onze opdracht. Hè, betonrot, alarm, onmiddellijk repareren! Toch? Ik dacht aan de lijdensweg met de lekkende asbestleiding in mijn badkamer, een paar jaar geleden. Het laten repareren van betonrot zou weleens evenmin simpel kunnen zijn. Ze snapten het, geloof ik, die werkmannen. Eentje maakte een foto; hij ging contact opnemen met de beheerder.
Die al wat oudere mannen en het slechte nieuws: In de nieuwsbrief van het CBS las ik, dat het aantal in het verkeer omgekomen mannen het afgelopen jaar is gestegen, terwijl het aantal omgekomen vrouwen is gedaald. Het betreft vooral fietsende mannen, en vrijwel alleen fietsende mannen van zeventig jaar en ouder. Gevalletje vergrijzing, en van mannen die meer fietskilometers blijken te maken dan vrouwen? Of is het gecompliceerder? Zijn mannen, ook de al wat oudere, competitiever dan vrouwen, en zijn vrouwen meer risicomijdend? Deze vrouw in ieder geval wel: Vanwege de vele (door auto’s!) omver gereden fietsers in mijn nieuwe, oude woonplaats Leiden, verplaats ik mij daar te voet of per step. En ik vraag jullie, al wat oudere mannen… Nee, ik vraag jullie niks, helemaal niks. Wees vooral gelukkig, op die veel te snelle fiets!
Bron: CBS nieuwsbrief, cbs@nieuwsbrief.cbs.nl
Bakfiets
Er dendert weer zo'n fiets voorbij.
Dat hij, toen ik nog kroost had, niet bestond,
stemt me trouwens blij.
Ik geef toe, het was in mijn tijd meer gesjor,
een stoeltje achter en een stoeltje voor,
maar de mise-en-scène
smeedde een verbond,
dat ons vormde tot drieëenheid,
Vader, zoon en dochter.
Nu ik mijn driewielertijdperk met rasse schreden voel naderen,
kan ik me niet meer heugen,
is er iets dat dat geluk nog kan benaderen?
Niet direct, maar mocht er
iets in mij opkomen, dan zeg ik het geheid.
Ik weet, geheugen is een leugen,
en betekent voor de toekomst niets.
Wie weet, rijden wij hem ooit samen tegemoet
in wat dan ook, desnoods zo'n bakfiets.
Zit ik dan achter en jij voor?
Maakt mij niet uit, ik ga ervoor.
Eind goed, al goed.
Een steuntje in de rug of voor de benen
De ouderdom komt met gebreken. Hoewel het verouderingsproces bij iedereen verschillend verloopt, zal een 80-jarige( let wel gemiddeld) minder fit zijn dan een twintiger. Uitzonderingen daar gelaten, ik hoorde onlangs van een man van 25, met wie ik zowel door zijn sociale situatie als zijn conditie niet zou willen ruilen.
Om de gevolgen van het ouder worden de baas te kunnen zijn bestaan hulpmiddelen, hulppersonen en aanwijzingen voor betere gedragspatronen. Die drie soorten hulpjes zijn vaak met elkaar verweven. Naast de reguliere eerste - en tweedelijns gezondheidszorg kent ons land een ratjetoe van organisaties, die allen beweren het beste met ons welzijn voor te hebben.
Die organisaties zijn bedoeld om iedereen een steuntje in de rug te bieden en hen te helpen zo mobiel mogelijk te blijven. Er zijn organisaties, die dit beroepsmatig doen, met betaalde krachten, en organisaties waarvan de bezetting voor (een deel) uit vrijwilligers bestaat. Denk hierbij aan de mantelzorg, die ook en misschien wel grotendeels onbetaald door vrienden of familieleden wordt verstrekt.
Het proces dat vooraf gaat aan het verkrijgen van zo’n steuntje is heel verschillend. Er is een tekort aan kwalitatief goede mantelzorg. Niet iedere goedwillende vrijwilliger is opgewassen tegen de problemen, waarmee hij of zij in de praktijk mee te maken krijgt. De cursussen kunnen hem of haar maar deels op het goede been zetten. Waar er een kostenplaatje bij komt kijken is het goed, dat er financiële tegemoetkomingen zijn.
Wie een steuntje in de rug of voor de benen krijgt blijft hoe dan ook kwetsbaar. Ik vind het niet alleen jammer, maar zelfs schandalig dat sommige mensen misbruik maken van dat kwetsbaar zijn. Verder hebben mensen met zo’n steuntje vaak dezelfde wensen voor de invulling van hun leven als fysiek en geestelijk gezonde mensen.
Er zijn onder de steunverkrijgers (als ik zo mag noemen) personen die een relatie hebben. Ik zie regelmatig op een dansmiddag een vrouw, die haar eega rondrijdt op de dansvloer, hij is meervoudig gehandicapt. Aan de blijheid die uit zijn ogen straalt merk ik hoe zeer hij die middagen op prijs stelt. En zij doet dit vol vreugde voor haar echtgenoot.
Veel singles die minder valide zijn of dat na een tijd geworden zijn missen een partner, zij verlangen wel degelijk naar een maatje om zich heen. Voor de gezelligheid, het contact, en uiteraard als hun steuntje. Er bestaan sites speciaal bedoeld voor deze groep. Sommigen van hen zullen niettemin ook proberen een vriendschap te krijgen door iemand “in het wild” te ontmoeten of door zich op een reguliere site aan te melden.
Het dilemma dat zich dan voordoet is gelijkwaardigheid. Waar de een volop kan meedoen aan allerlei activiteiten is zijn of haar wederhelft beperkt. Er kan sowieso een mooie spirituele band ontstaan. Maar is dat genoeg? En het gevaar is levensgroot aanwezig, dat er een andere, potentiële partner tussenbeide komt, een die nog wel “recht van lijf en leden “ is.
Wie heeft in zo’n situatie verkeerd of kent mensen, die er in verkeren? Die ongelijkheid kan natuurlijk ook tijdens de relatie ontstaan. Als het steuntje dan weg is valt de steunverkrijger in een diep gat… Soms krijgt een contact tussen een hulpverlener en een ontvanger een update naar een liefdesrelatie. Dan blijkt er meer te zijn dan aanvankelijk bedoeld was. Mogelijk heeft een van de lezers ook zo’n ontwikkeling meegemaakt..