terug

Een fotoalbum

dinsdag 20 september 2022

boordevol herinneringen.

Toen mijn vader naar het verzorgingshuis ging en het duidelijk was dat het huis verkocht zou worden konden wij, kinderen en kleinkinderen, uit zoeken wat voor ons enige waarde had. Veel waardevolle dingen waren er niet, wel dingen met emotionele waarde: een dienblaadje met 2 kleine borrelglaasjes, een theelepeltje van Egmond, gebaksbordjes van mijn moeder, een warmhoudplaatje( knal oranje met 2 waxinelichtjes)
En een fotoalbum….het groene fotoalbum met zwart-wit foto’s met gekartelde randjes, ik zie mijzelf als baby, later met een grote strik in mijn haar lopend aan de hand van mijn ouders en broer richting de 8 oktober optocht, de Sinterklaasviering met mijn opa’s en oma’s, aan het eind werd alle papier in een vuilniszak gedaan die ook weer leeggegooid werd want oma was haar bril kwijt. Niet gevonden tussen het papier want oma had de bril in een vakje in haar handtas verborgen.
De strandvakanties op bad noord in Egmond, het strandjutten, zwemmen in zee en als je pech had gebeten worden door een kwal, mijn moeder deed dan ammoniak op de bijt plekken, ik weet niet wat ik erger vond. Garnalen vissen, koken en pellen en meteen opeten, bramen plukken en onder de schrammen terug komen . Een prachtige foto van ons in de ondergaande zon voor de tent.
Zondagmiddag gingen mijn vader en mijn broer naar de voetbal, mijn moeder en ik bleven thuis, lezen, mijn moeder had bij Jamin Engelse snij caramels gekocht en steeds als zij er 1 pakte nam ik er ook 1, ik zit op de divan( een soort loungebank). Onze huisdieren, de eerste hond had een boxer moeten zijn maar op de foto ziet hij eruit als een herder, de tweede was wel een echte boxer, een prachtige trouwe lobbes, sterk als een paard. De kat die wat verknipt was, ze bleef schuw, wilde bij niemand op schoot komen behalve bij mijn oma die bang was van katten….
Zoveel herinneringen die terugkomen als ik door het groene album blader, de kaft zit een beetje los, de doorzichtige tussenbladen zijn soms met een dubbele vouw, het album ruikt een beetje oud.
En ik bedenk dat ik al een hele tijd geen foto’s in albums geplakt heb, er staan honderden in mijn mobieltje, en ik realiseer me dat mijn kleinkinderen dus nooit zo door een fotoalbum zullen bladeren zoals ik nu doe, nooit de herinneringen zullen hebben zoals ik ze nu heb, misschien verdwijnen de foto’s wel van mijn mobieltje als ik er niet meer ben.
Ik ga denk ik toch maar eens wat foto’s in albums plakken of fotoboeken bestellen, deze herinneringen zijn voor mijn kleinkinderen later natuurlijk ook waardevol. En zelfs als dat niet zo is dan heb ik er zelf altijd nog plezier in om ze zelf te bekijken, hoe ze waren toen ze klein waren, met de Sinterklaasviering, de vakantie foto’s….
Binnenkort zal ik dit fotoalbum ook aan ze laten zien en ze vertellen wie er op de foto’s staan, waar de foto’s zijn genomen, zodat ze wat meer te weten komen van hun familie en hoe die vroeger plezier hadden.

geplaatst door Angi - 1466 keer gelezen