Vervoer daten en dan eten
maandag 19 september 2022
Ik bedacht net een nieuwe omschrijving voor een cryptogram: Vervoer is eten (voer) dat een flinke afstand aflegt. Wist u dat er ontelbare liedjes over ons vervoer zijn geschreven? Denk aan “De postkoets naar Omsk”: “De veerpont”, beiden van drs. P. “In een rijtuigie, helemaal naar Vinkeveen” van Leen Jongewaard, “Ja, een reisje langs de Rijn”, “Varen, varen, over de baren”, “Toen wij uit Rotterdam vertrokken”, “Op de step, op de step, ben zo blij dat ik hem heb” van Wim Sonneveld, en “There are nine milion bycicles in Bejing” van Katie Melua.
Heel bekend is “Hoe sterk is de eenzame fietser” van Boudewijn de Groot. Dat lied vestigt ook weer de aandacht op het single – zijn! Op Things2share plaats ik een linkje naar dit liedje.
Wat je van ver haalt is lekker. Dat geldt voor eten maar ook voor een geliefde. Wie op date gaat ontkomt niet aan een stukje of een flink stuk rijden om een potentieel maatje te ontmoeten. Daar heb je wel een vervoermiddel voor nodig. Vroeger werden jongens afgerekend op het vervoermiddel, waar ze over beschikten. In mijn late tienerjaren was de brommer met een duozit hét vervoermiddel waarmee je de blits maakte. Bijna niemand van mijn leeftijd had een auto. Je ging naar een dansavondje in de buurt, als je met een aardig meisje had gedanst bood je aan haar thuis te brengen met je tweetakter. Een Puch of Tomos (niet zo comfortabel) of een Kreidler.
Ver voer is dus niet alleen eten dat een route volgt, maar ook een middel om indruk te maken. Ik zie tegenwoordig steeds minder dat een jongen met zijn geliefde achterop op een fiets rijdt… Dat was vroeger erg romantisch, hoewel diegene die achterop zat daar misschien heel anders over dacht! Door de emancipatie is bij autovervoer het stereotiep, dat mannen chaufferen gelukkig verdwenen. Steeds vaker zit de lady achter het stuur en de man als bijrijder ernaast. Er zijn ook in het beroepsvervoer steeds meer dames actief.
Voor een date gelden geen starre regels; niettemin hoort volgens de etiquette de man bij de eerste ontmoeting de kant van de vrouw op te reizen. Om praktische redenen wordt hier natuurlijk wel van afgeweken. Idee achter dit etiquettevoorschrift is dat de man laat zien, dat hij moeite wil doen voor zijn date.
Als je bij de eerste of tweede afspraak samen uit eten gaat heeft dat in mijn beleving iets extra’s. Je kunt dan kiezen voor de Hollandse pot of voor Ver voer, bij de Griek, de Turk, de Chinees, de Italiaan en ga zo maar door. Het restaurantwezen is in ons land kosmopolitisch geworden. Het voer buiten de deur is dus ook Ver voer geworden. Door dit restaurantbezoek zijn in de jaren 60 en 70 ook meer mensen thuis iets exotisch op tafel gaan zetten. De date, die ik in 2013 had in Utrecht mondde uit in een hapje eten én in een relatie van ruim drie jaar.
Wat is het gezellig om als je een klik hebt voor je date bij jou thuis iets in elkaar te flansen. Keus te over, van hutspot, groenten – aardappels – vlees – tot allerlei varianten van het Ver voer. Een nieuwe ontwikkeling is dat je eten ook thuis kan laten bezorgen. Ik denk, dat iemand met een goed bereide dis evenveel waardering oogst als vroeger een tiener indruk maakte op zijn meisje met een mooie brommer of ander vervoermiddel.
Dan moet je wel letten op de ambiance: Een kaarsje op tafel, leuke servetjes. Eten moet smakelijk zijn, waar mogelijk gezond, maar mag ook een vleugje romantiek bevatten.
Ik ben benieuwd hoe het allereerste samen eten en het vervoer bij onze daters zijn gegaan! Brand maar los!
geplaatst door Aktivo1 - 1788 keer gelezen
Vorige berichten
Kom je zondag ook weer?
Spontane ontmoetingen met een onbekende hebben voordelen boven een date via een datingsite, nadeel is wel, dat je voordien vrijwel niets van de ander weet. Omdat je vanuit je luie stoel kunt lezen, wat iemand bezig houdt en wat zijn of haar achtergronden zijn. Ik vraag me af welke vorm het meeste kans biedt op een geslaagd oftewel duurzaam contact.
Ook is het mogelijk dat je spontaan iemand ontmoet, die je wel oppervlakkig of al heel goed kent, en dat die ontmoeting resulteert in iets moois.
Eind februari dit jaar was ik een kleine week druk met het bezorgen van folders over de verkiezingen voor de nieuwe gemeenteraad van mijn stad. Omdat ik dit jaar zelf als lijstduwer ook op een kandidatenlijst sta en er op een van beide folders ook foto’s van mij staan was ik extra gemotiveerd om een paar duizend folders in die brievenbussen te doen, waar geen nee - nee of nee – ja stickers op geplakt waren. Tijdens die actie ontmoet ik af en toe ook bijzondere mensen.
Voor mij staat een vrouw – vrij klein van stuk, ik zou er zo over heen kijken – en kijkt mij aan. “Kom je zondag ook weer in Amsterdam dansen?” Opeens herinnerde ik mij haar, en ik vinkte in gedachten mijn agenda af. “Jazeker, ik kom!” Bijzonder dat ze zo dicht bij mij in mijn stadsdeel woont, en haar tot nu toe nooit onderweg ben tegen gekomen.
Een halve week later zag ik haar binnenkomen, we hebben en paar keer een dansje gemaakt. Hoewel zij met haar auto was gekomen en ik met het OV heb ik er niet op aangestuurd om een lift te krijgen. Dat zou er te dik bovenop liggen, alleen als ze dat had aangeboden had ik daar dankbaar gebruik van gemaakt.
Ik ben niet iemand die wanneer hij onderweg iemand tegenkomt “urenlang” aan de praat blijft. Liever druk ik mijn gevoelens uit op papier of via de mail. Niettemin heeft zo’n gesprekje mij een fijn gevoel. Ook als iemand mij zomaar op straat groet of bedankt, dat ik hem of haar voorliet gaan bij het passeren op een smalle stoep is een opsteker voor mijn humeur.
Bij de “spontane” ontmoetingen met mensen uit mijn eigen omgeving – eigenlijk bedoel ik daarmee elke ontmoeting met uitzondering van die, die via een datingsite tot stand kwamen – besef ik mij goed, dat ik van velen weinig afweet, hoewel ze al in mijn “inner circle” verkeren. Zeker als mijn gesprekspartner en ik in een groter gezelschap verkeren ga ik niet snel de diepte in. Gevaar is dan dat er meeluisteraars zijn en in het ergste geval dat die zich met ons gesprek bemoeien.
Het valt mij wel op dat spontane ontmoetingen in deze leeftijdsfase minder frequent voorkomen. Of zou er een verschil zijn tussen het wonen in een stad of een dorp of tussen de regio waar we wonen? Hebben mensen op het platteland nog meer aandacht voor elkaar dan stedelingen? Mogelijk ligt het juist aan het karakter, sommigen zullen wat gemakkelijker iemand zomaar aanspreken dan mensen, die zich in het openbaar niet zo gemakkelijk spontaan uiten.
Wellicht is voor die laatste categorie daten via internet dé weg naar een serieuze relatie.
Overigens heeft het contact met het danseresje uit mijn eigen woonomgeving geen vervolg gekregen. Soms denk je dat het geluk binnen handbereik ligt, maar dat is doorgaans “wishful thinking”. Dat betekent dat je dingen graag ziet zoals je hoopt dat ze zijn, in plaats van hoe ze écht zijn. En een ultra korte woonafstand is op zich genomen dus geen garantie voor een duurzaam contact.
Mist
Al een paar dagen vrij mistig, maar het duinbos waar ik direct op uitkijk heb, is nog kaal, dus de vogels kunnen hun voortplantings- en nesteldrift niet verbergen; hebben ze ook helemaal geen behoefte aan.
Mijn aandacht wordt vooral getrokken door twee duiven die verschrikkelijk omslachtig en ingewikkeld om elkaar heen hippen en wippen. Ik word er ongeduldig van en maak onwillekeurig ook een vergelijking met (online) dating, dus besluit mij te verdiepen in het paringsritueel van de duif.
Sekseverschillen zijn bijna niet zichtbaar, het vrouwtje is meestal iets kleiner en slanker dan het mannetje.
Die vergelijking laat ik onbeslist.
De eenvoudigste manier om het geslacht te bepalen is door het gedrag te observeren.
Dat klopt als een bus
Tijdens de balts, en zelfs na het vormen van een koppel, neemt het mannetje een typische houding aan: hij zwelt zijn hals op, tilt de iriserende veren iets op, beweegt ritmisch op en neer, draait om zijn as en maakt een kenmerkend geluid.
Sorry mannen, dit klopt ook wel, zij het niet letterlijk
Wanneer het koppel gevormd is, wrijven ze hun wangen tegen elkaar en vertonen ze heel teder gedrag. Ze zijn monogaam, hun band duurt een leven lang en eindigt pas bij de dood van een van de twee. Alleen dan besluit de overlevende om wel of niet een nieuwe partner te zoeken.
Dit aspect bevindt zich helaas buiten het blikveld van deze site, maar ik zie toch met enige regelmaat duiven terugkeren op dit nest.
Tijdens de paring houden de duiven elkaar vast bij de snavel en buigen ze hun nek herhaaldelijk naar links en rechts, totdat het vrouwtje door de knieën zakt om door het mannetje bevrucht te worden.
Ik kan alleen uit eigen ervaring spreken. Doorgaans verloopt het dan iets anders.
Het is inmiddels donker. Ik doe de gordijnen maar toe, net als mijn snaveltje.
Kan ik dichtbij je zijn...
Afgelopen week dacht ik na over een onderwerp om een blog te schrijven. Ik kan natuurlijk schrijven over de disasters, of de leuke momenten welke ik heb meegemaakt tijdens mijn datingperiode. Ik kan het hebben over liefde, maar ook haat in relaties. Over het wel, of niet geloven in horoscopen, over het laten lezen van koffiedik betreffende de liefdesverwachtingen in de toekomst. En nog zoveel meer onderwerpen. Echter, de gedachten aan al die onrust in de wereld laten mij niet los. Zeker in deze periode moet ik weer denken aan wat mijn ouders en grootouders vertelden over de tweede Wereldoorlog. Hoe ze, na gevlucht te zijn, weer terugkeerden bij hun beschadigde woning. De winkelpui was er uitgeblazen en er hingen twee overleden Canadese soldaten over de toonbank. Soldaten die misschien ook een partner hadden, die ouders en familie hadden. Zoveel verdriet en pijn wat oorlog veroorzaakt.
Kan ik dichtbij je zijn
De maan wordt versluierd door stof en rook,
sirenes loeien door stille straten,
waar is nog te schuilen
nu de aarde trilt door bommen.
Ik wil alleen maar dichtbij je zijn.
Tussen huizen met kapotte daken
is de oorlog rood en zwart.
Scheuren in muren waar stenen los van raken,
waarachter eerder werd gelachen.
Ik wil alleen maar dichtbij je zijn.
Maar je bent er niet,
ergens, ergens ver weg beland,,
strijdend aan verre grenzen
voor je cultuur en je vaderland.
Ka ik dichtbij je zijn.
Kan ik nog geloven in wat raketten beloven,
dat door deze waarheid
de wereld op vrede wordt voorbereid,
en dat verschroeide aarde weer groen wordt,
nu we op deze wijze tot hoop op vrede worden verleid.
Dus zeg me: kan ik dichtbij je zijn,
als raketten beloven, dat ik je hand weer kan vasthouden
je hart weer kan voelen kloppen
en ik het verlangen naar vrede kan behouden.
Laat tussen onze adem een kleine vrede heersen.
Ik wil alleen maar dichtbij je zijn.
Liefs,
Monique