terug

De zachte pantoffel

donderdag 6 oktober 2022

Jaren geleden organiseerde het Noord Hollands dagblad in de vakantiemaand augustus wandelingen voor hun lezers van 15 km tot 20 km per dag. Tijdens zo'n wandeling werd er halverwege de dag ook een interessante locatie bezocht. Op een van die wandelingen bezochten we het museum in Volendam. Uiteraard liepen we er alleen maar doorheen, want we waren met 300 wandelaars.

Wat me van dat museum is bijgebleven, is een kamer die van onder tot boven beplakt was met sigarenbandjes, ook het plafond en zelfs de meubels. Er zijn ook afbeeldingen van steden te zien op die muren, eveneens gemaakt van sigarenbandjes. Op het plafond zijn afbeeldingen van bloemen kunstig ingepast in het geheel. Het aantal gebruikte sigarenbandjes voor de hele kamer bedroeg maar liefst elf miljoen! Ik heb de rest van het museum tijdens die wandeling toen niet kunnen bekijken, dus belde ik mijn museumvriend of hij zin had om samen met mij dit museum te bezoeken. Hij was daar nog nooit geweest, dus reageerde hij instemmend. Afgelopen zaterdag gingen we erheen.

We werden in de hal ontvangen door 2 dames, gekleed in Volendammer klederdracht. Een van de dames was gekleed in rouwkleding, haar tenue was daarom in een aantal kleuren anders dan dat van de andere dame. Ik vertelde over de klederdracht die ik in de vakantie in Staphorst gezien had. Ook over het vrijersluik bij de boerderijen waar de geliefde van het meisje doorheen mocht om bij haar bed te komen. Ik ben er pas geleden achter gekomen wat het doel van dat luik was : er werd pas getrouwd als het meisje in verwachting was, zodat opvolging in het boerenbedrijf verzekerd was.

De dames reageerden enthousiast op mijn verhaal en ze liepen beiden mee naar de vitrine, waar de klederdrachten van Volendam, Spakenburg. Marken en Urk te zien waren op etalagepoppen. We kregen uitleg over het hoofddeksel van de Urker man. Geen muts, maar een soort Fez, met een lint aan elkaar geknoopt aan de voorkant. Daaraan konden de vrouwen zien dat hij vrijgezel was. Een getrouwde man droeg namelijk zijn muts andersom, het lint was dan te zien boven zijn nek.

Bij de Urker dame zag ik geen zichtbaar teken of ze wel of niet getrouwd was. Er was echter EEN detail onder haar rok te zien, een slappe leren pantoffel met dunne zool, die stak onder haar rok uit. Met die ene pantoffel mocht ze haar man op het hoofd slaan als hij vreemd was gegaan, werd me verteld. Ik had een foldertje in mijn hand en gaf daarmee speels mijn museumvriend een klein tikje op zijn hoofd. Hij barstte in lachen uit en de dames van het museum konden er eveneens om lachen. Ze zeiden, meer kon een vrouw toen niet doen, want een scheiding werd in die tijd niet overwogen.

Wat zeker nog een aanrader is om in Volendam te bekijken: "ga even naar binnen bij hotel Spaanders op De Dijk", zeiden ze. Het hotel is op de begane grond nog bijna helemaal authentiek. Het hangt er ook vol met schilderijen van kunstenaars. Volendam is van oudsher een kunstenaarsdorp en sommige kunstenaars betaalden vroeger een veel te hoog opgelopen drankrekening op deze manier. We keken onze ogen uit in de bar van dat hotel, het klopte precies. Al met al dus een geslaagde middag.

Thuis dacht ik na over hoe je kan zien dat iemand single is. Ik weet dat veel vrouwen in Suriname door de manier waarop ze hun zelf geknoopte hoofddoek dragen, aan de heren kunnen laten weten of ze vrij of bezet zijn. In Nederland hadden we alleen maar de contactadvertenties in de zaterdagkranten. Tegenwoordig zijn er uiteraard de datingsites. Maar daar krijg je vaak reacties uit het hele land.

Wat kan ik doen als ik een relatie dicht in de buurt zoek? Ik ga niet in een t-shirt met grote letters "single" erop boodschappen doen in de supermarkt, dat is te opzichtig. Dan maar met een rood lintje aan het handvat van de winkelwagen geknoopt mijn dagelijkse boodschappen doen? Of hebben jullie een beter idee? Ik ben benieuwd...

geplaatst door sixty - 2049 keer gelezen