De zachte pantoffel
donderdag 6 oktober 2022
Jaren geleden organiseerde het Noord Hollands dagblad in de vakantiemaand augustus wandelingen voor hun lezers van 15 km tot 20 km per dag. Tijdens zo'n wandeling werd er halverwege de dag ook een interessante locatie bezocht. Op een van die wandelingen bezochten we het museum in Volendam. Uiteraard liepen we er alleen maar doorheen, want we waren met 300 wandelaars.
Wat me van dat museum is bijgebleven, is een kamer die van onder tot boven beplakt was met sigarenbandjes, ook het plafond en zelfs de meubels. Er zijn ook afbeeldingen van steden te zien op die muren, eveneens gemaakt van sigarenbandjes. Op het plafond zijn afbeeldingen van bloemen kunstig ingepast in het geheel. Het aantal gebruikte sigarenbandjes voor de hele kamer bedroeg maar liefst elf miljoen! Ik heb de rest van het museum tijdens die wandeling toen niet kunnen bekijken, dus belde ik mijn museumvriend of hij zin had om samen met mij dit museum te bezoeken. Hij was daar nog nooit geweest, dus reageerde hij instemmend. Afgelopen zaterdag gingen we erheen.
We werden in de hal ontvangen door 2 dames, gekleed in Volendammer klederdracht. Een van de dames was gekleed in rouwkleding, haar tenue was daarom in een aantal kleuren anders dan dat van de andere dame. Ik vertelde over de klederdracht die ik in de vakantie in Staphorst gezien had. Ook over het vrijersluik bij de boerderijen waar de geliefde van het meisje doorheen mocht om bij haar bed te komen. Ik ben er pas geleden achter gekomen wat het doel van dat luik was : er werd pas getrouwd als het meisje in verwachting was, zodat opvolging in het boerenbedrijf verzekerd was.
De dames reageerden enthousiast op mijn verhaal en ze liepen beiden mee naar de vitrine, waar de klederdrachten van Volendam, Spakenburg. Marken en Urk te zien waren op etalagepoppen. We kregen uitleg over het hoofddeksel van de Urker man. Geen muts, maar een soort Fez, met een lint aan elkaar geknoopt aan de voorkant. Daaraan konden de vrouwen zien dat hij vrijgezel was. Een getrouwde man droeg namelijk zijn muts andersom, het lint was dan te zien boven zijn nek.
Bij de Urker dame zag ik geen zichtbaar teken of ze wel of niet getrouwd was. Er was echter EEN detail onder haar rok te zien, een slappe leren pantoffel met dunne zool, die stak onder haar rok uit. Met die ene pantoffel mocht ze haar man op het hoofd slaan als hij vreemd was gegaan, werd me verteld. Ik had een foldertje in mijn hand en gaf daarmee speels mijn museumvriend een klein tikje op zijn hoofd. Hij barstte in lachen uit en de dames van het museum konden er eveneens om lachen. Ze zeiden, meer kon een vrouw toen niet doen, want een scheiding werd in die tijd niet overwogen.
Wat zeker nog een aanrader is om in Volendam te bekijken: "ga even naar binnen bij hotel Spaanders op De Dijk", zeiden ze. Het hotel is op de begane grond nog bijna helemaal authentiek. Het hangt er ook vol met schilderijen van kunstenaars. Volendam is van oudsher een kunstenaarsdorp en sommige kunstenaars betaalden vroeger een veel te hoog opgelopen drankrekening op deze manier. We keken onze ogen uit in de bar van dat hotel, het klopte precies. Al met al dus een geslaagde middag.
Thuis dacht ik na over hoe je kan zien dat iemand single is. Ik weet dat veel vrouwen in Suriname door de manier waarop ze hun zelf geknoopte hoofddoek dragen, aan de heren kunnen laten weten of ze vrij of bezet zijn. In Nederland hadden we alleen maar de contactadvertenties in de zaterdagkranten. Tegenwoordig zijn er uiteraard de datingsites. Maar daar krijg je vaak reacties uit het hele land.
Wat kan ik doen als ik een relatie dicht in de buurt zoek? Ik ga niet in een t-shirt met grote letters "single" erop boodschappen doen in de supermarkt, dat is te opzichtig. Dan maar met een rood lintje aan het handvat van de winkelwagen geknoopt mijn dagelijkse boodschappen doen? Of hebben jullie een beter idee? Ik ben benieuwd...
geplaatst door sixty - 1941 keer gelezen
Vorige berichten
Slecht nieuws
De al wat oudere man is vaker het onderwerp van slecht nieuws in de vorm van een overlijdensbericht dan de al wat oudere vrouw, las ik. Wat ook slecht nieuws is voor die al wat oudere vrouw - in het bijzonder als ze single is, en op zoek naar een man om van te houden, een man om haar leven mee te delen. Zo blijven er immers steeds minder goede mannen over die een mogelijk toekomstige geliefde zouden kunnen zijn? Egoïstisch? Joh, het zijn maar woorden. En alleen iemand die mij niet kent, zal mij hier helemaal in herkennen.
Dit is al de achtste week van de steigers rond mijn flat. Naar buiten kijkend door de opening tussen mijn bolletjes gordijnen, zie ik niet de lindeboom die naar binnen kijkt, maar een steigerpaal. En mijn tuintje heeft het moeilijk. De mahonia’s bij het muurtje kunnen mij niet zoveel schelen; die stonden hier al, en zelf zou ik nooit voor een haag van mahonia's kiezen. De aardbeitjes, de primula’s, het daslook, en de jonge krentenbomen, taxussen en zwarte vlieren gaan mij wel aan het hart. Maar ja, waar moeten de werkmannen anders hun voeten neerzetten, onderweg naar een nieuw karwei? Ik vroeg hen wanneer het door de hogedrukspuit ontstane gat schuin boven mijn kamerraam gerepareerd zou worden. Het voegwerk aan de gevel leek immers afgerond te zijn? Ze kwamen een kijkje nemen, de twee mannen. Maar nee, mevrouw, dat is betonrot, en reparatie van betonrot staat niet in onze opdracht. Hè, betonrot, alarm, onmiddellijk repareren! Toch? Ik dacht aan de lijdensweg met de lekkende asbestleiding in mijn badkamer, een paar jaar geleden. Het laten repareren van betonrot zou weleens evenmin simpel kunnen zijn. Ze snapten het, geloof ik, die werkmannen. Eentje maakte een foto; hij ging contact opnemen met de beheerder.
Die al wat oudere mannen en het slechte nieuws: In de nieuwsbrief van het CBS las ik, dat het aantal in het verkeer omgekomen mannen het afgelopen jaar is gestegen, terwijl het aantal omgekomen vrouwen is gedaald. Het betreft vooral fietsende mannen, en vrijwel alleen fietsende mannen van zeventig jaar en ouder. Gevalletje vergrijzing, en van mannen die meer fietskilometers blijken te maken dan vrouwen? Of is het gecompliceerder? Zijn mannen, ook de al wat oudere, competitiever dan vrouwen, en zijn vrouwen meer risicomijdend? Deze vrouw in ieder geval wel: Vanwege de vele (door auto’s!) omver gereden fietsers in mijn nieuwe, oude woonplaats Leiden, verplaats ik mij daar te voet of per step. En ik vraag jullie, al wat oudere mannen… Nee, ik vraag jullie niks, helemaal niks. Wees vooral gelukkig, op die veel te snelle fiets!
Bron: CBS nieuwsbrief, cbs@nieuwsbrief.cbs.nl
Bakfiets
Er dendert weer zo'n fiets voorbij.
Dat hij, toen ik nog kroost had, niet bestond,
stemt me trouwens blij.
Ik geef toe, het was in mijn tijd meer gesjor,
een stoeltje achter en een stoeltje voor,
maar de mise-en-scène
smeedde een verbond,
dat ons vormde tot drieëenheid,
Vader, zoon en dochter.
Nu ik mijn driewielertijdperk met rasse schreden voel naderen,
kan ik me niet meer heugen,
is er iets dat dat geluk nog kan benaderen?
Niet direct, maar mocht er
iets in mij opkomen, dan zeg ik het geheid.
Ik weet, geheugen is een leugen,
en betekent voor de toekomst niets.
Wie weet, rijden wij hem ooit samen tegemoet
in wat dan ook, desnoods zo'n bakfiets.
Zit ik dan achter en jij voor?
Maakt mij niet uit, ik ga ervoor.
Eind goed, al goed.
Een steuntje in de rug of voor de benen
De ouderdom komt met gebreken. Hoewel het verouderingsproces bij iedereen verschillend verloopt, zal een 80-jarige( let wel gemiddeld) minder fit zijn dan een twintiger. Uitzonderingen daar gelaten, ik hoorde onlangs van een man van 25, met wie ik zowel door zijn sociale situatie als zijn conditie niet zou willen ruilen.
Om de gevolgen van het ouder worden de baas te kunnen zijn bestaan hulpmiddelen, hulppersonen en aanwijzingen voor betere gedragspatronen. Die drie soorten hulpjes zijn vaak met elkaar verweven. Naast de reguliere eerste - en tweedelijns gezondheidszorg kent ons land een ratjetoe van organisaties, die allen beweren het beste met ons welzijn voor te hebben.
Die organisaties zijn bedoeld om iedereen een steuntje in de rug te bieden en hen te helpen zo mobiel mogelijk te blijven. Er zijn organisaties, die dit beroepsmatig doen, met betaalde krachten, en organisaties waarvan de bezetting voor (een deel) uit vrijwilligers bestaat. Denk hierbij aan de mantelzorg, die ook en misschien wel grotendeels onbetaald door vrienden of familieleden wordt verstrekt.
Het proces dat vooraf gaat aan het verkrijgen van zo’n steuntje is heel verschillend. Er is een tekort aan kwalitatief goede mantelzorg. Niet iedere goedwillende vrijwilliger is opgewassen tegen de problemen, waarmee hij of zij in de praktijk mee te maken krijgt. De cursussen kunnen hem of haar maar deels op het goede been zetten. Waar er een kostenplaatje bij komt kijken is het goed, dat er financiële tegemoetkomingen zijn.
Wie een steuntje in de rug of voor de benen krijgt blijft hoe dan ook kwetsbaar. Ik vind het niet alleen jammer, maar zelfs schandalig dat sommige mensen misbruik maken van dat kwetsbaar zijn. Verder hebben mensen met zo’n steuntje vaak dezelfde wensen voor de invulling van hun leven als fysiek en geestelijk gezonde mensen.
Er zijn onder de steunverkrijgers (als ik zo mag noemen) personen die een relatie hebben. Ik zie regelmatig op een dansmiddag een vrouw, die haar eega rondrijdt op de dansvloer, hij is meervoudig gehandicapt. Aan de blijheid die uit zijn ogen straalt merk ik hoe zeer hij die middagen op prijs stelt. En zij doet dit vol vreugde voor haar echtgenoot.
Veel singles die minder valide zijn of dat na een tijd geworden zijn missen een partner, zij verlangen wel degelijk naar een maatje om zich heen. Voor de gezelligheid, het contact, en uiteraard als hun steuntje. Er bestaan sites speciaal bedoeld voor deze groep. Sommigen van hen zullen niettemin ook proberen een vriendschap te krijgen door iemand “in het wild” te ontmoeten of door zich op een reguliere site aan te melden.
Het dilemma dat zich dan voordoet is gelijkwaardigheid. Waar de een volop kan meedoen aan allerlei activiteiten is zijn of haar wederhelft beperkt. Er kan sowieso een mooie spirituele band ontstaan. Maar is dat genoeg? En het gevaar is levensgroot aanwezig, dat er een andere, potentiële partner tussenbeide komt, een die nog wel “recht van lijf en leden “ is.
Wie heeft in zo’n situatie verkeerd of kent mensen, die er in verkeren? Die ongelijkheid kan natuurlijk ook tijdens de relatie ontstaan. Als het steuntje dan weg is valt de steunverkrijger in een diep gat… Soms krijgt een contact tussen een hulpverlener en een ontvanger een update naar een liefdesrelatie. Dan blijkt er meer te zijn dan aanvankelijk bedoeld was. Mogelijk heeft een van de lezers ook zo’n ontwikkeling meegemaakt..