terug

Een troostrijke gedachte

dinsdag 8 november 2022

Er valt veel te zeggen voor zoenen. Óver zoenen trouwens ook: hoe lekker en hoe vies enzo. Over niet zoenen ben ik gauw uitgepraat: meer dan niet zoenen wordt het nooit. Wij hadden elkaar omhelsd, mijn wandelgenoot en ik, drie keer. Eén keer als begroeting toen hij mijn flat binnenkwam, één keer omdat het zo uitkwam toen ik jam op de appelmoes muffins lepelde, en één keer als afscheid toen hij terug naar huis ging. Tegen het eind van de middag appte hij over de twee rode streepjes, en dat hij liever niet bij mij langs zou zijn geweest. Een troostrijke gedachte: We hadden niet gezoend. Soms valt er best veel te zeggen voor niet zoenen. Zijn twee streepjes noemde ik ‘niet meer dan een ongemakkelijk toeval.’ Hem speet het verschrikkelijk, maar hij voelde zich dan ook beroerd.

Op een zomerse herfstdag gingen mijn zus en ik met trein en sneltram naar ons oude huis aan de gracht kijken, ook al wisten we dat het er niet meer stond. Zou er achter de nieuw gebouwde huizen nog ruimte zijn om langs die gracht te lopen? Langs onze gracht? Ik was alvast boos, boos omdat de hogere prijsklasse als regel geen openbaar pad achter de woning duldt… Bij het uitkomen van de laatste straat stonden we stil. Wat we zagen was zo mooi. Zon, ruimte. Een speeltuin vol kinderen, een grasveld met oude bomen, de gracht, de stadsmuur aan de overkant, de kerktoren. Geen straat, en al helemaal geen straat met nieuwe huizen. Onze kleine wereld was weggevaagd - en het was goed. De nieuwe huizen stonden langs de andere zijde van het park. Alleen snapten we niet hoe die bomen al zo oud konden zijn…
Op het infobord lazen we over het klooster dat hier ooit stond, over de manier waarop de kloostermuren zichtbaar waren gemaakt in het gras. Niets over de flats die hier ook stonden; niets over de mensen die uit keken op het grasland met zijn geheimen; niets over de kinderen die daar in de schemering buiten mochten spelen, en die al spelend zongen over de herder die zijn schaapjes kon laten gaan; niets over de kinderen die op een stuk karton het talud naar de stadsgracht af gleden. Sneeuw en ijs genoeg in die tijd. Alleen het straatnaambord herinnerde nog aan de jaren dat wij hier woonden. Nou ja, bijna. De ‘straat’ was een ‘pad’ geworden. Misschien had ik wél verkering moeten nemen met PHB, zei ik tegen mijn zuster, later, toen we koffie dronken in de zon. Wat ze beaamde. Maar het toeval wilde, dat ik toen nog een meisje was, een meisje dat zoenen maar raar vond - en hij al bijna een man. Het was een troostrijke gedachte.

Wat wel pijn deed, was de verdwijning van het kerkje, ons kerkje. Er stond een lelijk hotelletje op de geheiligde plek. Het gekke is: Ik kwam helemaal niet graag in dat kerkje. Het rook er schimmelig, waardoor ik ging hoesten en hoesten was verboden. Vragen stellen trouwens ook. De kerstboom was een heidens symbool, en wie de antwoorden uit de Heidelbergse Catechismus mooi op toon uit zijn hoofd kon opzeggen, was een vroom mens. (Ik dus.) Later kwam die kerstboom er toch, samen met een vrouwenkoortje. De ruimte tussen kansel en voorste kerkbank was zo krap, dat de zingende vrouwen haast in ons gezicht spuugden. Want ja, die voorste bank was ons, nieuwkomers, destijds toegewezen door de kerkenraad. Of door de koster, dat heb ik nooit gevraagd. De jonge stelletjes zaten op de achterste bank - maar dat zag ik later pas, toen ik, om een boek te kunnen lezen tijdens de preek, achterin wilde gaan zitten. Eerst verkering! En ik realiseer mij nu pas, dat ik dit stadje nooit aan welke verkering dan ook heb laten zien. Ik verhuisde, en mijn ouders verhuisden bij toeval vlak na mij, zodat ik niet terug naar huis ging wanneer ik hen opzocht. Sindsdien ben ik nergens meer thuis.

De mens is veel meer dan een mix van nature en nurture, is onlangs uit onderzoek gebleken: meer dan dertig procent is bepaald door een vorm van toeval. Ook dat is een troostrijke gedachte.

Ik heb trouwens twee streepjes verdeeld over twee tests. Ook dat is… nee, dat is gewoon mazzel.

geplaatst door RodeJas - 2931 keer gelezen