terug

De vrijmibo

donderdag 9 februari 2023

De vrijdag middagborrel is de laatste jaren erg populair geworden. Eerst vond deze borrel vooral plaats bij bouwbedrijven. De bouwvakkers stopten op vrijdag iets eerder met werken. Ze reden terug naar de werkplaats om gezamenlijk een biertje te drinken als afsluiting van de week. Tegenwoordig is de Vrijmibo ook helemaal ingeburgerd in de horeca. Kantoormedewerkers, winkelpersoneel etc. gaan op vrijdagmiddag na afloop van het werk daar graag samen een borreltje drinken. Aangezien ik al jaren eerder gestopt ben met werken heb ik dit nooit meegemaakt.

Vorige week stond er een bericht in onze dorpskrant, dat er in een gezellig cafe bij mij in de buurt de 1e vrijdag van de maand een Vrijmibo plaats vond, vanaf 16.30 uur. Er zou ook een zanger optreden met populaire Nederlandstalige muziek. Ik ben nog nooit alleen naar een cafe geweest, maar ik kreeg hier enorme zin in. Ik besloot even na 1700 uur op de fiets te stappen om daar een kijkje te gaan nemen.Ik kwam tegelijk bij de fietsenstalling aan met een vrouw die ook per fiets arriveerde. We liepen samen naar de ingang. Ik vroeg haar "ben je alleen? Nu nog wel, zei ze, maar ik heb hier wel afgesproken met vrienden".

Die vrienden waren er nog niet, dus namen we beiden plaats op een lange bank, waar al meer mensen op zaten. Na tien minuten kwamen haar vrienden binnen. Zij stond op om met hen aan een statafel te gaan staan. Ik bleef op de bank zitten, naast een vrouw die druk in gesprek was met een groepje mensen aan de andere kant van haar op de bank. Recht tegenover me zat een man in een rolstoel, die weliswaar dat gesprek volgde, maar er niet aan deelnam. Het was ondertussen flink druk geworden aan de statafels in het cafe, maar ik zag geen zanger.

Ik vroeg aan de man in de rolstoel : er zou toch ook een zanger optreden? Hij sprak moeizaam, maar ik kon hem verstaan. Hij is er wel hoor, hij staat daar bij de muziekinstallatie en hij begint zodirect. De dame naast me, die zo druk in gesprek was geweest, draaide zich nu naar mij toe. Ze zei dat de man in de rolstoel haar vriend was. We zijn al 10 jaar samen en ik ben nog steeds verliefd op hem, vertelde ze lachend. Hij hoorde dat en antwoordde met een knipoog : maar ze is vooral verliefd op mijn geld, hoor. We moesten er alle drie hard om lachen. Komen jullie hier vaker (?) vroeg ik. Jazeker, zei ze, want de eigenaresse van dit cafe is mijn vriendin. Haar echtgenoot heeft een makelaarskantoor. Aan de statafel links van ons staat zijn personeel.

Veel van de overige gasten wonen hier dichtbij en zijn ook vaste gasten op deze vrijmibo met levende muxiek, die is hier elke 1e vrijdag van de maand. De zanger was begonnen met zingen en regelmatig kwamen er dienbladen met lekkere hapjes voorbij. Die hapjes zijn allemaal gratis, zei ze, want de drankjes zijn pittig geprijsd. Straks wordt er gedanst, vertelde ze, maar ik ga niet dansen. Mijn vriend heeft een spierziekte en kan zich in die drukte niet keren of wenden in zijn rolstoel, dus blijf ik liever in zijn buurt. Wat lief van jou, zei ik. Ze antwoordde : ik zie niet de rolstoel, maar alleen de man die erin zit. Wat een geweldige meid (!!) dacht ik.

Ze wees me op een man, die ze "de danser" noemde. Hij danst graag, dus bereid je er maar op voor, dat hij jou misschien straks ten dans komt vragen. En dat was zo. Ik heb heerlijk met hem gedanst en mijn kersverse vriendin maakte er een foto van. We wisselden 06.nrs uit, zodat ze de foto naar mijn smarthone kon sturen. Er kwamen nog meer mensen binnen, het werd nu echt erg druk.  Ik vond het de hoogste tijd worden om naar huis te gaan en nam afscheid. Thuis klonk gelijk het piepje op de telefoon van mijn whatssApp en daar was de foto van het dansen, begeleid met de tekst. Mijn vriend en ik vonden het gezellig met jou. Kom je volgende keer weer?...

geplaatst door sixty - 1997 keer gelezen