terug

Hoe moeilijk is het de ander los te laten?

woensdag 8 maart 2023

Toegegeven; meestal ben ik degene die als eerste afhaakt tijdens het daten en om zeer uiteenlopende redenen. Maar ik herinner me nog heel goed hoe ik behoorlijk idolaat was van een man.

In eerste instantie was ik niet erg bereidwillig om met hem verder te gaan. Na de eerste date vond ik hem namelijk een tikje arrogant met een wel heel vastgeroest leefpatroon. Maar… ook intrigeerde hij me enorm! Juist vanwege dat strakke leefpatroon en zijn enorme zelfbeheersing.
Is dat iets typisch menselijks? Dat wij een man - die kennelijk na een aantal maanden nog niet over te halen is voor een stapje verder in de relatie - juist extra willen verleiden tot meer contact? Nu was het volop Coronatijd en zijn verzuchtingen over de maatregelen en de afgedwongen voorzichtigheid gaven onze relatie juist een opwindend randje. Kortom er bloeide van mijn kant een verliefdheid op voor deze interessante, intelligente en duidelijk gepassioneerde man met een evenredig grote zelfbeheersing. Ik meende oprecht dat deze passie wederzijds was. In het begin was dat waarschijnlijk ook zo.

Totdat hij voor het eerst ons wekelijks etentje met wandeling afzegde. Ik vond het jammer; maar wat ik vooral vervelend vond was dat hij er kennelijk niet zo mee zat. Vanaf dat moment had ik, als ik verstandig was geweest, me ook moeten terugtrekken. Met mijn hoofd wist ik dat…maar helaas kon ik mijn hart niet tot zwijgen brengen. Het gevolg was dat ik akkoord ging met iedere gewijzigde afspraak…heel onverstandig, ik wist dat zelf maar al te goed. Vooral in een beginnende relatie is balans heel belangrijk, feitelijk in iedere relatie. Als de één meer wil kan dat de ander gaan tegenstaan.

Toch kwam voor mij nog redelijk onverwacht het moment dat wij, juist na een heel gezellige middag met aansluitend etentje, weer afscheid van elkaar zouden nemen. Hij stelde me een vraag over mijn karakter die ik naar eer en geweten ontkennend moest beantwoorden; nee, zo zat ik zeker niet in elkaar. Tja; hij had dat nodig om verder te kunnen samen. Het kwam erop neer: eigenlijk was ik gewoon te lief voor hem.
We namen sneller dan anders afscheid van elkaar en ik heb ongelooflijk veel pijn gehad van deze breuk. Had zelfs het idee dat ik het onbewust koppelde aan mijn rouwverdriet waardoor dit afscheid mij buiten proporties veel pijn deed. Wellicht was ik toch nog niet toe aan een nieuwe relatie. Weliswaar had hijzelf ook erg veel moeite met deze breuk, appte hij me later. Ik geloof dat ook wel.
Echter mij siert het zeker niet dat ik zóveel moeite had hem los te laten dat ik nog een aantal mailtjes en appjes stuurde - niet allemaal tegelijk uiteraard;) - waarin ik contact zocht. Hij werd echter boos [was inderdaad ook wel wat arrogant] en verbrak toen radicaal alle contact.
Einde verhaal. Dit is voor mij een wijze les geweest waar ik zeker niet trots op ben, maar die ik hier toch met jullie wil delen.

geplaatst door Vera_21 - 1383 keer gelezen