terug

Alene til Danmark

woensdag 16 september 2026

Ik zou met iemand naar Denemarken, maar het liep anders en dus ben ik maar in mijn eentje gegaan. Daar had ik wel een aanloopje voor nodig, ook al is Denemarken nou niet het andere eind van de wereld. Alles op orde? Weet ik zeker dat het land wel een paar weken zonder mij door kan? Want anders sluit ik niet met een gerust gevoel de deur achter me. Niet dat het allemaal zo belangrijk is voor die paar weken, ik weet wel dat het in feite een psychologische drempel is, maar het is verbazingwekkend dat ik die weerstand zowat lijfelijk voelde. Alsof er echt iets aan me trekt om mij tegen te houden. Het vertrouwde achter me laten blijkt nog behoorlijk lastig te zijn. Geen partner om op terug te vallen, geen kind dat een reden verschaft om die stap te zetten. Nee ik moet het nu echt uit mijn eigen tenen trekken, niemand die mij aanspoort, niemand die het van mij vraagt of op mij rekent.

Het is dezelfde drempel als die menigeen hier ervan weerhoudt, om de sprong in het ongewisse te wagen. Dus een beetje oefenen met loslaten kan geen kwaad en een vakantie ‘met jezelf’ leent zich daar uitstekend voor. Niet voor niets wordt het leven zelf, al dan niet voorzien van partner, ook wel vergeleken met een reis.

Gelukkig is het wel zo, dat wanneer eenmaal de reis begonnen is, alle mitsen en maren naar de achtergrond verdwijnen. De drempel is genomen, de blik naar voren. Het went snel, er is een boel te ontdekken. De dag is verder gevuld met zaken die anders zo vanzelfsprekend zijn: waar kan ik slapen, waar kan ik eten, kan ik hier inkopen doen en gek genoeg is het plezierig om met zulke basale dingen bezig te zijn. Want het zoeken voelt ook wel als avontuur en elk probleem dat wordt opgelost, elke keer dat er weer een mooie plek is gevonden om te overnachten, telkens wanneer je een aardig restaurantje hebt gevonden is er dat fijne gevoel van geluk(t)!

Een ware avonturier kan ik mezelf niet noemen. Alles blijft binnen beheersbare parameters. Een tentje kan nog zo ‘thuis’ zijn, het is heel fijn om te weten dat er ook een eigen plek is om naar terug te keren. Er zijn ook wel mensen die ervoor hebben gekozen om alleen maar op reis zijn, zonder een thuisbasis – ik bedoel dus zwervers in de romantische zin: avonturiers, globetrotters. Zo’n gedachte komt wel eens voorbij, maar de praktische implicaties zijn ontnuchterend. En dan denk ik aan een quote van Levinas: er is geen onafhankelijkheid die niet ergens afhankelijk van is. De verlokking van totale vrijheid is tegenstrijdig: met totale vrijheid komt ook totale afhankelijkheid. Stoer maar tegelijkertijd ook kwetsbaar.

Dat zal ook de reden zijn dat het zoveel plezieriger om met met z’n tweeën, of met een groep te gaan, voor de meesten althans. Dan is er overleg mogelijk, je kunt elkaar aanvullen, afijn het bekende verhaal van gedeelde smart en gedeelde vreugd. In mijn eentje voel ik wat meer onzekerheid en op-hoop-van-zegen. Maar dat is ook wel weer aantrekkelijk, in zekere zin bevrijdend om zo in het moment te leven en achteraf blijkt het allemaal wel los te lopen. Hoe beviel de solo-reis naar Denemarken? Een ervaring rijker, veel indrukken opgedaan, mooie stranden, prachtige luchten, maar nauwelijks mensen gesproken, dat is wel jammer. Na twee weken vond ik het wel weer genoeg, zin om weer thuis aan de slag te gaan.

geplaatst door Pelgrim - 32 keer gelezen