terug

“Nee” in de liefde, is dat nodig?

woensdag 22 maart 2023

Lijkt me trouwens een prachtig thema om verder uit te diepen; ik zal hier een kleine poging doen. Niet in de laatste plaats omdat ik daar zelf altijd zo’n moeite mee heb gehad. Dat is wel een voordeel van het ouder worden; ik heb geleerd liefdevoller “nee” te zeggen zowel binnen romantische liefdesrelaties als bij de andere vormen van liefde. Soms val ik nog wel eens terug in mijn oude gewoonte, maar ik herken deze valkuil nu wat sneller.

Het gaat natuurlijk om het aangeven van je grenzen. Historisch gezien hebben vrouwen daar in een relatie altijd meer moeite mee gehad dan mannen. Vrouwen zijn van nature gewend uit te dijen…mee te geven…plaats te maken. Het fysieke vermogen tot zwangerschap is hiervan een verschijningsvorm.

Laat ik beginnen met het onderwerp “daten”. In dat beginstadium zal er nog geen liefde aanwezig zijn; je moet elkaar immers nog leren kennen? Dan zijn vrouwen er over het algemeen zelfs beter in dan mannen om “nee” te zeggen. Ik besef dat ik me op glad ijs begeef door zo te generaliseren want uiteraard zijn er uitzonderingen.
Maar zodra er genegenheid of zelfs liefde is gegroeid wordt het een ander verhaal. De grenzen lijken dan wel erg flexibel te zijn. Dat is uiteraard ook het mooie van de liefde: je gunt de ander immers de wereld?

Is het zo erg dan als je moeite hebt met “nee” zeggen binnen een liefdesrelatie?
Dat kan het zeker worden. De liefde kan dan zelfs omslaan in frustratie of boosheid. Je kunt je slachtoffer gaan voelen en de ander er de schuld van geven terwijl je hem of haar zelf teveel de ruimte hebt gegeven. Zo kan een relatie bergafwaarts gaan terwijl dat misschien helemaal niet nodig is. Nee zeggen in de liefde, in alle eerlijkheid aangeven waar je grenzen liggen. Communiceren met elkaar over het belang van het eventueel oprekken van sommige grenzen. Want ook dat is mogelijk.
Toen mijn tweede partner en grote liefde stervende was had ik niet gedacht dat ik hem tot aan het einde thuis zou kunnen verzorgen. Het leek me te zwaar, te emotioneel ook. Een jaar eerder had ik al een burn-out gehad waardoor er een korte tijd van respijtzorg werd ingeschakeld. Hij werd tijdelijk opgenomen in een verzorgingstehuis en zo kon ik even op adem komen.
Maar toen de palliatieve fase was aangebroken kreeg ik van mijn werkgever een mooie regeling mee en kon daardoor vervroegd met pensioen. Zou dat wel goed gaan vroeg ik me af. Juist door de mooie balans tussen werken en privé had ik het al die jaren volgehouden. Niemand weet hoever zijn of haar draagkracht reikt voordat de grens daar is. Bovendien zijn er zoveel facetten en varianten in een palliatieve fase. Ook hangt veel af van de relatie en van het karakter van de partner of het vol te houden is. Dankbaar was ik voor de hulp die de huisarts mij bood samen met de thuiszorg. Een hooglaagbed werd besteld, en indien nodig kon de nachtzorg bij hem waken. De allerlaatste nacht zat zijn zoon naast hem tot in de vroege ochtend. Hierdoor kon ik de dag weer aan…wat achteraf zijn laatste dag zou worden. Wat een geschenk om dit voor mijn liefste te mogen en kunnen doen. Bij hem zijn totdat hij de laatste adem uitblies.
Zo dankbaar ben ik dat ik tijdens de cruciale fase geen nee heb hoeven zeggen. Ook hier praat ik weer over een geschenk; het leven is net als de liefde immers niet maakbaar.
Ook niet als je nee hebt leren zeggen.

geplaatst door Vera_21 - 1097 keer gelezen