terug

Een bijzonder verhaal

maandag 10 april 2023

Sinds oktober ben ik lid van een fitnessclubje voor oudere dames. Nou ja, meer ritmische gymnastiek. Het zijn leuke vrouwen, want we vormen EEN grote groep. Na afloop drinken we even koffie met elkaar. De ene week praat ik met een paar vrouwen naast en tegenover me, de andere week met weer andere vrouwen. Er is geen kliekvorming. Sporadisch is er een gesprek met alle vrouwen. Dat was afgelopen week het geval.

Het ging over hoe het er vroeger vaak aan toe ging in die grote, katholieke gezinnen. Er kwamen een aantal verhalen los. Meerdere dames mochten niet doorleren want daar was geen geld voor. Bovendien had moeder de dochter(s) soms hard nodig om mee te helpen in het huishouden of als oppas voor de kleintjes. Dat was in die tijd de gewoonste zaak van de wereld. Ik luisterde aandachtig, want er werd heel openlijk gesproken over hun gevoelens daarover. Een vrouw zei : eigenlijk was ik min of meer een soort Assepoester. Na school mocht ik nooit met vriendinnetjes spelen, thuis wachtte er altijd allerlei huishoudelijke taken op me.

Een ander vertelde : ik was een voorkind. Mijn moeder was in verwachting van een (niet geschikte) man en is toen met mijn vader getrouwd. Hij heeft mij nooit als een volwaardige dochter geaccepteerd en mij altijd anders behandeld als zijn eigen kinderen, die hij nog met mijn moeder heeft gekregen. Hij was niet zo tolerant naar mij en dan druk ik het netjes uit. Ik was een en al verbazing over wat ik allemaal hoorde en dat zagen de dames aan mijn gezicht. Het meest indrukwekkende verhaal kwam mij echter pas na afloop van de koffietafel ter ore. Ik werd door een van de dames apart genomen en zij vertelde mij dit bijzondere verhaal.

Deze verhalen zijn nog niks bij wat mijn eigen moeder heeft meegemaakt als kind, zei ze. Zij was de oudste dochter uit een gezin van 12 kinderen. Mijn oma kon al die kinderen, kort na elkaar gekregen, helemaal niet aan. Bovendien had opa een klein inkomen, dus er was armoede in het gezin. Redding kwam van een zus uit het Oosten van het land. Zij was ongewild kinderloos, maar ze had wel een man met een goede baan. Mijn moeder was pas veertien jaar oud, maar zij herinnerde zich wat er toen gebeurde nog als de dag van gisteren.

De twee jongste kinderen, een meisje van twee jaar en de baby (een jongen van vier maanden oud) waren van de ene op de andere dag uit het gezin verdwenen. Zogenaamd tijdelijk even naar haar zus in Drenthe, om haar wat rust te gunnen. Enkele maanden later heeft mijn oma mijn moeder verteld dat ze toen officieel afstand van ze had gedaan. De 2 kinderen werden meteen door haar zus in Drenthe geadopteerd en zouden later een aanzienlijke erfenis krijgen. Voorwaarde was wel dat alle contacten met het ouderlijk gezin voorgoed verbroken werden. Mijn moeder heeft haar jongste zusje en broertje dan ook nooit meer gezien en er werd in het ouderlijk huis met geen woord meer over ze gesproken. Het was een groot geheim wat verder niemand mocht weten.

Ik heb het verhaal pas van mijn moeder gehoord toen ze ernstig ziek was en binnen afzienbare tijd zou sterven. Ze wilde dit geheim niet meenemen in haar graf. Na een stilte van enige tijd vroeg ik : is die twee kinderen ooit verteld dat ze afkomstig waren van directe familie en dat ze nog zoveel broers en zussen hadden ? Ik denk het niet, zei ze. Ik heb zelf ook nooit van het bestaan van nog een oom en tante in het Oosten van het land geweten. Mijn moeder is allang overleden en ook bij begrafenissen van mijn andere ooms en tantes stonden zij nooit op de rouwkaart vermeld.

Er is in al die jaren nooit een poging tot contact gedaan door mijn ooms en tantes in het westen van het land, maar ook niet door familie uit Drenthe. Nu kan ik dit verhaal gerust vertellen, want ik weet zeker dat zij zelf inmiddels ook niet meer leven ...

geplaatst door sixty - 1749 keer gelezen