Een bijzonder verhaal
maandag 10 april 2023
Sinds oktober ben ik lid van een fitnessclubje voor oudere dames. Nou ja, meer ritmische gymnastiek. Het zijn leuke vrouwen, want we vormen EEN grote groep. Na afloop drinken we even koffie met elkaar. De ene week praat ik met een paar vrouwen naast en tegenover me, de andere week met weer andere vrouwen. Er is geen kliekvorming. Sporadisch is er een gesprek met alle vrouwen. Dat was afgelopen week het geval.
Het ging over hoe het er vroeger vaak aan toe ging in die grote, katholieke gezinnen. Er kwamen een aantal verhalen los. Meerdere dames mochten niet doorleren want daar was geen geld voor. Bovendien had moeder de dochter(s) soms hard nodig om mee te helpen in het huishouden of als oppas voor de kleintjes. Dat was in die tijd de gewoonste zaak van de wereld. Ik luisterde aandachtig, want er werd heel openlijk gesproken over hun gevoelens daarover. Een vrouw zei : eigenlijk was ik min of meer een soort Assepoester. Na school mocht ik nooit met vriendinnetjes spelen, thuis wachtte er altijd allerlei huishoudelijke taken op me.
Een ander vertelde : ik was een voorkind. Mijn moeder was in verwachting van een (niet geschikte) man en is toen met mijn vader getrouwd. Hij heeft mij nooit als een volwaardige dochter geaccepteerd en mij altijd anders behandeld als zijn eigen kinderen, die hij nog met mijn moeder heeft gekregen. Hij was niet zo tolerant naar mij en dan druk ik het netjes uit. Ik was een en al verbazing over wat ik allemaal hoorde en dat zagen de dames aan mijn gezicht. Het meest indrukwekkende verhaal kwam mij echter pas na afloop van de koffietafel ter ore. Ik werd door een van de dames apart genomen en zij vertelde mij dit bijzondere verhaal.
Deze verhalen zijn nog niks bij wat mijn eigen moeder heeft meegemaakt als kind, zei ze. Zij was de oudste dochter uit een gezin van 12 kinderen. Mijn oma kon al die kinderen, kort na elkaar gekregen, helemaal niet aan. Bovendien had opa een klein inkomen, dus er was armoede in het gezin. Redding kwam van een zus uit het Oosten van het land. Zij was ongewild kinderloos, maar ze had wel een man met een goede baan. Mijn moeder was pas veertien jaar oud, maar zij herinnerde zich wat er toen gebeurde nog als de dag van gisteren.
De twee jongste kinderen, een meisje van twee jaar en de baby (een jongen van vier maanden oud) waren van de ene op de andere dag uit het gezin verdwenen. Zogenaamd tijdelijk even naar haar zus in Drenthe, om haar wat rust te gunnen. Enkele maanden later heeft mijn oma mijn moeder verteld dat ze toen officieel afstand van ze had gedaan. De 2 kinderen werden meteen door haar zus in Drenthe geadopteerd en zouden later een aanzienlijke erfenis krijgen. Voorwaarde was wel dat alle contacten met het ouderlijk gezin voorgoed verbroken werden. Mijn moeder heeft haar jongste zusje en broertje dan ook nooit meer gezien en er werd in het ouderlijk huis met geen woord meer over ze gesproken. Het was een groot geheim wat verder niemand mocht weten.
Ik heb het verhaal pas van mijn moeder gehoord toen ze ernstig ziek was en binnen afzienbare tijd zou sterven. Ze wilde dit geheim niet meenemen in haar graf. Na een stilte van enige tijd vroeg ik : is die twee kinderen ooit verteld dat ze afkomstig waren van directe familie en dat ze nog zoveel broers en zussen hadden ? Ik denk het niet, zei ze. Ik heb zelf ook nooit van het bestaan van nog een oom en tante in het Oosten van het land geweten. Mijn moeder is allang overleden en ook bij begrafenissen van mijn andere ooms en tantes stonden zij nooit op de rouwkaart vermeld.
Er is in al die jaren nooit een poging tot contact gedaan door mijn ooms en tantes in het westen van het land, maar ook niet door familie uit Drenthe. Nu kan ik dit verhaal gerust vertellen, want ik weet zeker dat zij zelf inmiddels ook niet meer leven ...
geplaatst door sixty - 1574 keer gelezen
Vorige berichten
Vallen op een foute partner?
Het gebeurt vaker dan je zou denken. Ik heb meerdere verhalen gehoord van hele aardige mannen op leeftijd, die zich maar wat graag lieten inpakken door een veel te jonge, mooie vrouw. Is het de spanning van : wie weet heb ik dit keer geluk? Is het de zucht naar avontuur?
Als reden om erop in te gaan, wordt soms gezegd, ik kan het toch proberen? Om vervolgens te ontdekken dat de dame in kwestie een suikeroom blijkt te zoeken. Aan de andere kant heb ik ook verhalen gehoord van vrouwen die iedere keer opnieuw vallen voor een knappe, innemende man. De fysieke aantrekkingskracht van deze man, zijn charme, winnen het van het gezonde verstand.
Pas als zij later ontdekt dat de man er meerdere liefjes op na houdt, of haar vrij snel dumpt na haar veroverd te hebben, valt eindelijk het kwartje. De reden om hier op in te gaan is vaak dat zij van die heerlijke, gezonde kriebels van hem krijgt. Een saaie Piet wil ze liever niet, ondanks dat die "brave" Hendrik een lieve, trouwe partner voor haar zou kunnen zijn. De tegenvaller dat hij er vervolgens niet echt voor haar is, kan hard aankomen.
Natuurlijk moet iedereen zelf weten om met vuur te willen spelen, maar neem dan je verlies en pas de volgende keer beter op. Verliefdheid is een heerlijk gevoel, maar laat je niet teveel meeslepen. Het is verstandig om rustig de tijd te nemen om elkaar eerst goed te leren kennen, alvorens meteen door die roze bril te kijken. Niet voor niets geven veel datingsite coaches dit advies, als iets te mooi is om waar te zijn, is dat vaak ook zo...
Radiostilte tijdens het datinggebeuren
Er vinden in de wereld om ons heen ontwikkelingen plaats, waarover in de media weliswaar uitvoerig over bericht wordt; niettemin blijft er ondanks de inspanningen van de nieuwsgaarders nog veel nieuws onder de pet wat pas in een later stadium onthuld wordt. Wie wel van de hoed en de rand weet zal om persoonlijke redenen of vanwege het algemeen belang niet direct geheel en al opening van zaken geven, Ook in datingland komt dit voor. Daarnaast gebeurt het regelmatig, dat er onverwacht een pauze ontstaat. He lijkt een beetje op radiostilte. Dit is actueel, bij de regeringsplannen was er ook een zekere radiostilte, hoewel er gaandeweg dit proces al veel (bewust?) openbaar gemaakt werd.
Wie via een datingsite met iemand in contact is gekomen zal als er op grond van de mailwisseling aanleiding toe is na niet al te lange tijd een afspraak willen maken voor een ontmoeting. Daarna volgt, als er een eerste klik was vaak weer een ontmoeting. Ook wie “in het wild” buiten de sociale media om een leuk contact krijgt zal mits er na die ontmoeting van weerszijden een positief gevoel is een tweede, derde en volgende afspraak willen maken. Als een van beiden een nieuwe afspraak niet zit zitten is het einde oefening.
Radiostilte kan zelfs nog voor dat er sprake is van een date ontstaan. Hoe vaak merk ik niet dat iemand die mij wel leuk lijkt op mijn persoonlijke berichtje niet reageert. In het slechtste geval wordt het bericht niet eens gelezen. Wanneer ik zie, dat mijn oproep wel gelezen is maar er geen reactie komt terwijl de ander wel online geweest (is) neig ik er toe te stoppen met mijn pogingen de ander voor mij te interesseren.
In wezen veroorzaakt radiostilte net zo’n ongemakkelijk gevoel als een afwijzing.
Uit contacten met leden van de datingsite krijg ik de indruk, dat zij, die “goed in de markt liggen” er nog al eens een handje van hebben een reactie op de lange baan te schuiven.
Toen ik nog maar kort in het datingcircus meedraaide was ik hier verontwaardigd over. Omdat ik in de tijd, dat ik betaald werk verrichtte juist bepaald werd bij de voortgang van de correspondentie in het bedrijf verwonderde ik mij over de vrij lakse manier, waarop met berichten van potentiële daters wordt omgesprongen.
Ik heb wel meer begrip voor het verschil in reactie op een standaard ( interesse-) bericht en een leuk persoonlijk berichtje; als iemand een standaard interessebericht zendt kan dat ook wijzen op gemakzucht, zeker als diegene een volledig abonnement heeft.
Bij radiostilte, als ik na een paar dagen niets verneem op mijn bericht, kunnen er allerlei oorzaken zijn. Een vakantie van de geadresseerde, ziekte, drukke werkzaamheden.
Het kan ook dat er meer kapers op de kust zijn en dat mijn uitnodiging in reserve wordt gehouden. Ik vraag me af, is het beter dat de ontvanger van mijn uitnodiging dat toch meldt, zodat ik weet waar ik aan toe ben? Dat biedt mij ruimte om alsnog iemand anders te benaderen. Hoe lang wachten jullie na het verzenden van een bericht op antwoord?
Communicatie valt niet mee, in deze digitale wereld lijkt het allemaal vlotter en eenvoudiger, maar dat is schijn. Zouden er tegenwoordig wat lichtvaardiger benaderingen gedaan worden dan in de tijd, waarin liefdesbrieven en reacties op advertenties in kranten nog hét middel waren om contact te leggen?
Keuken
Wat zeg jij nou, zegt ze.
Ik zeg gewoon, ja hoor eens, als ik dat niet mag zeggen, daar zeg ik toch niks geks mee als ik dat zeg, dus ik wil dat gewoon kunnen zeggen, zonder dat jij zegt wat zeg jij nou en als ik dat niet kan zeggen dan hebben we elkaar niets meer te zeggen, denk ik. Ik denk, ik zeg het gewoon.
Nou sorry, dat kun je echt niet zomaar zeggen, zegt ze.
Wat kan ik niet zeggen, zeg ik, dat eerste of dat tweede?
Ik zeg niks meer, zegt ze.
Ik zei alleen maar neuken in de keuken, zeg ik.
Dat bedoel ik, zegt ze, dat kun je niet zomaar zeggen.
Ja maar ik wilde nog iets anders zeggen, zeg ik.
Had je toch gelijk kunnen zeggen, zegt ze.
Nee want jij zei gelijk wat zeg jij nou.
Sorry hoor, ik weet ook niet altijd wat ik moet zeggen, maar zeg maar wat je nog meer wilde zeggen dan, zegt ze.
Nou, zeg ik, ik was vandaag in de les bezig met de tweeklanken en de tweetekenklanten, zegt een van de cursisten ineens noiken in de koiken. Wat zeg jij nou, zeg ik.
Nou, zegt hij, ik werk in een restaurant en daar heb ik dat geleerd. Wat heb je daar geleerd, zeg ik, neuken in de keuken? Nee, zegt hij, oefenen met de eu-klank. Ze maken altijd grapjes om onze uitspraak van die moeilijke klanken, zegt hij. Ja, zeg ik, dat klopt, want je zegt noiken in de koiken, probeer het nog eens. Nuiken in de kuiken, zegt hij. Ga maar door met oefenen, zeg ik. Met noiken in de koiken, zegt hij.
Lekker boeiend, zegt ze. Dus je wilt helemaal niet met me neuken in de keuken?
Nou, dat zeg ik niet, zeg ik.
Ja, doei, zegt ze, ik ga koken.