terug

Over de tijd en ander ongemak

woensdag 5 april 2023

Het was al zo lang tien voor twaalf dat ik de trein naar Utrecht nam om een nieuwe batterij in mijn horloge te laten zetten. Ik hou van nieuw - en van vertrouwd. Het is het lot van de boogschutter-kreeft die ik ben: nogal eens met mezelf in gesprek zijn. Over al dan niet blij kunnen zijn met een nieuw horloge, over de delicate kwestie van de opblaaskat, nee, oppaskat. Het opblaasbeest was een krokodil, waarvoor onlangs een aparte inzamelingsbak is gecreëerd. De nieuwe oppaskat heeft, hoe leuk hij ook is, hechtingsbehoeftes die niet matchen met de mijne. Zo wil hij liever niet geaaid worden. Hij aait zichzelf door strak langs mijn benen heen en weer te lopen, of langs mijn buik, of mijn borst. Type niet interactieve minnaar dus, met een voorkeur voor het aanrecht. Als ik zelf in beweging kom, klauwt hij naar me met zijn nagels. Nou ja. Ik versta nu eenmaal geen kattentaal. Niet op de speelse manier van Annie M.G Schmidt’s katvrouwen, en niet op de volkomen natuurlijke manier van de oude man uit Haruki Murakami‘s ‘Kafka op het strand.’

Het kan ook niet altijd half twee zijn, dus na het ommetje Cronesteyn de volgende dag nam ik alweer de trein naar Utrecht voor alweer een nieuwe batterij - of toch maar een nieuw horloge? Dit horloge kan zo'n twintig jaar oud worden. Wat, gezien ons beider leeftijd, zou betekenen dat ik naar alle (jawel, alle) waarschijnlijkheid toch nog een nieuw horloge zal moeten kopen. Ik ben gehecht aan dit horloge. Het krijgt een tweede kans: een andere nieuwe batterij en een check in ‘het apparaat.’ Het is oké. Alstublieft mevrouw, dank u wel meneer!

Hoeveel tijd heeft een kat nodig om te beseffen dat hij alleen in huis is? Dat de oppas uit zijn leven is verdwenen terwijl hij zijn brokjes stond te eten? Hoeveel tijd heeft een vrouw nodig om te beseffen dat zij alleen is in het huis waar ze samenwoont? En een man? Hoe kan ik, wetend van die man in huis, denken dat dezelfde taal spreken de oplossing is voor alleen in huis zijn?

Vanaf Leiden Lammenschans via Rotterdam naar Eindhoven, vanwege de grote dassen die onder de spoordijk een huis bouwden voor hun kleine dasjes - en de hele lange, lange terugweg lang bleef het kwart voor negen zomertijd. Tik tak heen en weer ging de secondewijzer en even later zelfs dat niet meer.
Eenmaal thuis nam ik, na een nachtje slapen, de trein naar Utrecht, waar het horloge weer doet wat een horloge moet doen: op tijd lopen. Ik liep dus de horlogewinkel voorbij en probeerde andere nieuwe dingen. Winterjurk. Plantentafeltje. Schoudertas. Wat is het warm in al die winkels. Eieren. Yoghurt. Boekweit. Afrikaantjes. Maar dan mis ik de laatste daluren-trein terug volgens mijn horloge. In de winkel vragen wat wijsheid is? Nu een nieuw horloge kopen of nog één keer vertrouwen op het oude? De nieuwe zal een kloon zijn van de oude: klein en zwart. Anderhalf keer zo duur, dat wel. Ik neem de trein terug. En weer heen, de dag erop, nu zonder discussie in mijn hoofd: ik ben het eens. Het nieuwe horloge is wit, twee keer zo groot als het oude en even goed anderhalf keer zijn prijs. ‘Pinnen of contant?’ ‘Pinnen graag, ik heb nog geen zwart geld verdiend vandaag.’ ‘Jammer, hoe komt dat zo?’ ‘Ik was niet zeker van de tijd, en ik heb nu eenmaal de juiste tijd nodig om zwart geld te kunnen verdienen.’ We lachen om en naar elkaar, de winkelmeneer en ik. ‘Dag!’

De oppaskat zit vlak voor me op tafel, op de krant die ik aan het lezen ben. Hij likt zijn gat - en even heb ik een bloedhekel aan het beest, aan hem en aan zijn niet aflatende aanhaligheid.
Sorry poes, je bent een lief dier. Dan duwt het lieve dier spinnend zijn katerkop onder mijn kin...
Ik zal een mancave voor hem timmeren, in de kelderkast. Een mancave met van die staande massageborstels, een pluche opwindmuis, een kokosmat en knisperende propjes papier. Dan kunnen we samen alleen zijn in dit grote huis.

geplaatst door RodeJas - 2042 keer gelezen