terug

Andere paadjes

vrijdag 19 mei 2023

Laatst liep ik langs de zee, naast een man die het in gloedvolle bewoordingen geweldig vond dat hij de zee zo geweldig vond. Wat gek genoeg aanvoelde alsof hij haar voor mijn neus wegkaapte. ‘‘Die zee zien we de hele wandeling niet meer terug,’’ zei ik van de weeromstuit. Wat niet waar was, maar hij vergaf het me. Of vergat hij het?
Ik hou van de zee. Ze is net als de liefde: altijd weer anders en altijd weer nieuw. De liefde? Ik ben blij dat deze groepswandelingen niet eindigen met de afwas van gisteren op het aanrecht. Of, om met Lennaert Nijgh te spreken, ‘met de peuken op de borden en de kruimels in het bed.’ Wat niet wegneemt dat ik ook blij was om weer naast deze man te lopen. Om mij te laven aan zijn energie, om met hem van gedachten te wisselen. Eh nee, om mij te verwonderen over zijn gedachten. Hé, zullen we samen de zee geweldig vinden?

Mijn meest rustieke route naar de stads-supermarkt is vol met het geroezemoes van toeristen, studenten en andere niet-Leidenaars. Op een drukke brug klinkt boven alles uit het kabaal van een achteruit slaande scheepsmotor. Geschreeuw vanuit de singel. Een rondvaartboot glijdt stil onder de volgende brug door; de sloep vol jongelingen moest hem voorrang geven. Ze dragen donkerblauwe truien, die jongelingen. Schipperstruien. De sloep maakt een wilde zwaai richting de rondvaartboot - die rustig uitwijkt. Dan knalt de sloep, aan de overkant van de singel, tegen de remmingen vlak voor de brug. Alle blauwgetruide armen gaan de lucht in. Een vrouw en een man komen aanlopen. ‘‘Dat ging maar net goed?’’ vraagt de vrouw. ‘‘Wat gebeurde daar?’’ ‘‘Man aan het roer,’’ antwoord ik. De vrouw glimlacht breder dan de man. ‘‘Nou, we hebben veel samen gevaren, en hij kan beter sturen dan ik,’’ zegt ze. Tja, wat dan? Hem complimenteren met zijn stuurmanskunst? Mijn schipper in de strijd gooien? Mijn broer? Mijzelf? En dat alles vanwege Michiel de Ruyter, daar beneden in de singel? Ik glimlach het breedst en knik ten afscheid. Dag! Heel aardig dat je het opnam voor jouw man aan het roer!

Een ommetje Cronesteyn. De scooter stopte op het bruggetje, sprak me aan. (Als een auto een fietser kan aanrijden, kan een scooter mij aanspreken.) Motor uit, fijn. De vrouw zit roerloos achterop. Hij moet naar Zoeterwoude, naar zijn zus, maar ze namen een fietspad te vroeg. (Nu het fout is gegaan, hoort de vrouw er ook bij?) Wat nu? ‘‘Terug rijden en het volgende fietspad nemen?’’, opper ik. ‘‘Nee, volgens mijn scherm kan ik helemaal door het park en dan door een fietstunneltje.’’ ‘‘Nee, u gaat niet met uw scooter door dit park rijden. En dat fietstunneltje is een smal, los op het water liggend vlonder. U kunt daar niet overheen met een scooter.’’ ‘‘Ik kan daar wel langs, zegt mijn scherm.’’ ‘‘Waarom zou u míj dan de weg vragen? U kunt het snelst op het fietspad naar Zoeterwoude komen via de parkeerplaats van de volkstuinen, realiseer ik mij nu.’’ ‘‘Ik rij wel terug.’’ Gas, en daar gaan ze, de stuurman en zijn vrouw. Op weg naar zijn zus in Zoeterwoude.

Na een zonnige wandeldag over grasdijkjes en paadjes met okselhoog fluitekruid, staan we in zo’n de-dag-voor-Hemelvaartsdag-file. We filosoferen wat over de voordelen van openbaar vervoer (dit was zijn wandeling, dus ook zijn vervoer), praten wat over de veerman die ons op de uitkijk-stoelen wees, aan de overkant van de vaart verderop. Te bereiken met een kettingpontje. We draaiden om beurten aan het wiel - om aan de overkant te ontdekken dat de stoelen waren afgesloten. Houtrot! Nou ja, nu zaten we op autostoelen uit te kijken over de snelweg. Ik besloot mijn lippen in te vetten, om de doorgang te vergemakkelijken. Het werkte.

Ruim tweeënveertig kilometer lopen is best ver. Oh ja, tweeënveertig mag dan het antwoord blijken op de ultieme vraag des levens, het heelal en alles - wanneer het te lopen kilometers zijn, zijn het er veel. Juist deze dagen, deze zonnige dagen, bevind ik mij in het vacuüm tussen de weldadige tevredenheid ‘erna’ en de langzaam opkomende zekerheid dat er waarschijnlijk nooit meer een spannend ‘ervoor’ komt. Hoewel. Deze marathon ging mij beter af dan de vorige. Minder warm, luchtiger kleding, betere schoenen. En wat was het weer super gezellig! Maar ver vond ik het wel...

Anders dan wandelen, waar de ene stap als vanzelfsprekend volgt op de andere (of andersom), is schrijven een raadselachtig proces van keuzes maken. Schrijven is twijfelen - en vaak zie ik pas achteraf dat het toch goed was wat ik schreef. Goed zoals ik het schreef. Of niet, zoals bij het weglaten van die laatste alinea in mijn vorige blog. Ik begon aan dit blog te schrijven met in mijn hoofd de bepijlde route naar die alinea. Maar onderweg stuitte ik op andere paadjes. Het kan nu eenmaal altijd anders.

geplaatst door RodeJas - 1943 keer gelezen