Daten vroeger en nu
donderdag 18 mei 2023
Ik denk nog weleens terug aan de tijd dat ik nog geen computer had en op zaterdag de huwelijks en contactadvertenties in de grote kranten las. Om kosten te besparen stonden die advertenties vol met afkortingen. Toch maakte dat niet zoveel uit. Er waren weinig andere mogelijkheden om buiten je eigen vrienden- en kennissenkring een serieuze kandidaat te vinden om je partner te worden. Ja, via een huwelijksbureau, maar dat kostte veel geld en leverde maar mondjesmaat succes op. Geruime tijd heb ik een abonnement op het Noord Hollands Dagblad gehad.
Op de Nieuwjaarswens van de bezorger ontdekte ik op de achterkant een code waarmee ik een gratis advertentie van 3 of 4 regels kon plaatsen in de zaterdagkrant. Ik moest alleen de portokosten betalen van de reacties op mijn advertentie. Voor de zekerheid even de krant opgebeld. Ja,zeiden ze, een contactadvertentie mocht ook. Dus ik prijsde mezelf aan als een aantrekkelijke vrouw die graag een leuke man wilde ontmoeten voor een monogame relatie. De zaterdag erop stond de advertentie in de krant.
Een goede vriendin had ik hierover in vertrouwen genomen. Als je de reacties binnen hebt, gaan we ze dan samen selecteren(?) zei ze gniffelend. Ik kreeg na een week een dikke envelop binnen met meer dan 20 reacties. Een paar dagen later nog een kleinere, dunne envelop met nog eens 4 of 5 reacties. Mijn vriendin opgebeld en we hebben de brieven doorgenomen en op geschiktheid gerangschikt. Sommige heren hadden er een pasfoto bijgevoegd met de vraag deze netjes te retourneren als de keus niet op hem was gevallen. Soms zelfs met een retourenvelop met opeplakte postzegel. Er zaten ook slordig geschreven brieven tussen. Ik herinner me een half kladblok-blaadje, waar met rode balpen slechts een paar zinnen geschreven stond. Met mijn vriendin heb ik vijf mannen uitgezocht. Daarna via de telefoon afspraken met ze gemaakt in een restaurant bij mij in de buurt.
Dat leverde hilarische taferelen op. In die tijd ging ik nog weleens op zaterdagavond ergens dansen. Die dansgelegenheden voor alleenstaanden zijn heden ten dage nog maar met een kaarsje te vinden, maar toen had ik keus uit meerdere locaties bij mij in de buurt. Ja hoor, de 1e kandidaat kende ik dus van gezicht. Ik had hem meerdere keren in de disco gezien en hij was absoluut niet een man waarop ik zou vallen. Hij herkende mij gelukkig niet en na de koffie bedankte ik hem voor de ontmoeting en zei ik eerlijk dat ik nog afspraken met andere briefschrijvers had.
De 2e kandidaat was een dominante man. Ik had gelukkig een strak rokje aan, want hij zei letterlijk : als je een lange broek had aangehad was ik gelijk rechtsomkeert gegaan. Ik EIS; dat een vrouw een jurk of rok aan heeft, behoudens heel erg koud weer. Ik keek hem perplex aan. Ik antwoordde : "het zou je gesierd hebben als je had gezegd, ik vind het leuk als een vrouw een rok of jurk draagt. Een man die gelijk begint met eisen, komt niet zo sympathiek op mij over". Hij werd het dus ook niet. De 3e man kwam niet opdagen (dacht ik). Hij en ik hadden nog geen mobieltje in die tijd. Ik ging dus niet lukraak aan iemand in een druk restaurant vragen of hij mijn date was. Hij beweerde later dat hij er wel was geweest, maar nu geen zin meer had in een volgende poging. Dus bij de 4e man had ik voor de zekerheid het Noord Hollands dagblad onder mijn arm geklemd. Deze man vond MIJ echter niet leuk en spannend genoeg. De 5e man heb ik niet meer ontmoet en bijtijds afgezegd, ik had er geen zin meer in.
En nu daten we dus digitaal via de datingsite. We kunnen de foto's zien en een uitgebreid tekstprofiel lezen. We hebben ons mobieltje bij ons om vertragingen aan elkaar te melden, of waar we zitten of staan als we elkaar niet gelijk kunnen vinden. Toch zijn er ook nu dingen die soms niet kloppen. Ik had een keer afgesproken met een man met prachtig zwart haar, maar er kwam een minstens 10 tot 15 jaar oudere man opdagen met nog maar een paar grijze plukjes haar op zijn hoofd. Ik herkende hem niet. Hij liep echter recht op mij af en bleek mijn date te zijn.
Ook heb ik een afspraak gehad met een man die zichzelf beschreef als iemand met een normaal postuur. Ik zag alleen maar portretfoto's, dus ik ging ervan uit dat het goed zat. Er kwam echter een obesitas man aanwaggelen. We zouden gaan wandelen over de Zaanse Schans, maar dat kon hij niet eens meer. Na de 3e stop bij een bankje, veegde hij zijn natte gezicht omstandig met een katoenen zakdoek af. Ik vroeg : zullen we maar teruggaan naar de uitgang en afscheid van elkaar nemen? Hij zuchtte opgelucht.
Iets wat ik wel kan zien op het profiel is de afstand. Ik heb die optie ingevuld en als er een woonplaats vermeld staat in zijn profiel staat de woonafstand in kilometers erachter ingevuld. Zijn hobby's kan ik ook zien. als hij die tenminste heeft ingevuld. Verder blijft de daadwerklijke ontmoeting net zo spannend als in het contactadvertentie tijdperk. Ik weet immers nooit van tevoren hoe een date gaat uitpakken...
geplaatst door sixty - 1928 keer gelezen
Vorige berichten
De wereld van de reclame
Overal is reclame, op radio, op tv, internet, in folders en op grote reclameborden langs de snelweg. Je kan er bijna niet omheen. Ik weer daarom het dikke pak folders in mijn brievenbus via de ja/nee sticker. Alleen weekbladen zijn welkom, de folders van de supermarkt haal ik zelf wel op bij de desbetreffende supermarkt, de rest hoef ik niet. Ik wil wel graag weten wat er deze week in de aanbieding is en in welke van de 3 supermarkten in mijn woonplaats. Helaas zijn veel aanbiedingen niet bedoeld voor kleine huishoudens.
Ik hoef geen 4 frisdrankflessen tegelijk, ook al mag ik verschillende smaken nemen voor die prijs. Ook aanbiedingen van 2 flacons wasmiddel en/of wasverzachter + 3 gratis sla ik over. Ik moet het allemaal maar bewaren, terrwijl ik er heel weinig van gebruik. Ook besef ik, dat als ik dan maar 1 van zo'n product in huis haal, ik altijd veel teveel betaal. Echte koopjes zijn vaak maar 1 dag geldig of alleen in het weekend. Op die koopjes zit meestal geen limiet per klant, dus moet ik er vroeg bij zijn, anders is de (soms) beperkte voorraad alweer op. Maar ja, alles went, dus als ik het echt wil hebben, ga ik er toch maar rond 10.00 uur heen, maar soms ben ik dan al te laat.
Wat me irriteert is de repeteerwekker van steeds dezelfde reclames op tv. Het volgende reclameblok is bijna identiek aan het vorige, het lijkt soms veel op hersenspoeling. Dan maar gauw even zappen naar een andere zender. Het lijkt er soms sterk op dat die commerciële zenders bijna tegelijkertijd hun reclames uitzenden, want daar beland ik vaak ook weer in een reclameblok. Sommige reclames zijn best wel leuk, maar veel spotjes zijn ver verwijderd van de werkelijkheid. Voorbeeld : waar rij je nog hele stukken op een compleet leeg wegdek op de snelweg, waar nu die mooie nieuwe hybride of elektrische auto van de reclame op rijdt?
De enige keer dat ik dat heb meegemaakt was enkele jaren terug, toen we rond 04.00 uur 's nachts in Amsterdam de A1 op reden op Hemelvaartsdag. Dat moest zo vroeg om rond 06.00 uur bij de ingang van park de hoge veluwe in Hoenderloo te zijn om daar te gaan dauwtrappen onder leiding van een boswachter. We zijn hooguit 6 auto's tegen gekomen op een verder lege weg. We waren dan ook ruim voor 06.00 uur daar. Waar ik niet meer in geloof is de reclame van alles in 1 tabletten voor in de wasmachine, pods genaamd. Een man gooit 1 zo'n tablet in een lege wastrommel of hij stopt er EEN kledingstuk in, wat weer als nieuw uit die wasmachine komt.
Ik zie hem nooit de hele wastrommel volstoppen met vuil wasgoed. Alleen al wat water en stroomverspilling betreft, is dat niet aan te raden. Wat betreft ondergoed en kledingreclames zie je altijd knappe jonge mensen met een bijna perfect figuur. Alles zit als gegoten. Ik denk dan weleens aan het blokje in onze eigen profieltekst : hoe zie ik eruit. Heel vaak staat daar bij kleding : casual. Behalve dat we meestal niet meer zo'n perfect lijf hebben als de modellen van dat merk op tv, zie ik ook niet voor me dat die makkelijk zittende kleding zo strak om het lijf zit. Misschien maar goed ook, kunnen we nog iets verhullen, indien nodig ...
Vrije tijd
Vrije tijd
Geniet van je pensioen! Dat waren de afsluitende woorden tijdens een telefoongesprek met mijn oudste zoon afgelopen zondag. Hij, nog volop bezig in het werkzame leven, kinderen, een volle agenda door werk en gezin. Minder vrije tijd dus! “Geniet van je pensioen”.
Met pensioen zijn betekent niet dat het leven stilstaat. Er begint juist een nieuw hoofdstuk met een nieuw ritme. Dan is daar die vrijheid. Dat vond ik tenminste nu alweer heel wat jaartjes geleden. Tijd om rustig wakker te worden, geen wekker, een wandeling te maken wanneer de zon schijnt, koffiedrinken zonder op de klok te hoeven kijken, maar vooral voldoende tijd hebben om dingen te doen die ik leuk vind. Genieten van de kleine dingen. Nieuwe mensen kan ontmoeten, misschien zijn er oude dromen om op te pakken en misschien is er ruimte om zelfs opnieuw verliefd te worden.
“Geniet van je pensioen”. Dit alles na dat gesprek over werk en vrije tijd met oudste zoon en over de ‘vakantie’ die ik had doorgebracht bij mijn jongste zoon afgelopen week. “AAAH ‘vakantieganger’ zo werd ik verwelkomd bij binnenkomst “. Nu ik voldoende vrije tijd heb klinkt voor mij het woord ‘vakantie’ maar vreemd in de oren. Vakantie betekent voor mij, een periode vrij zijn van werken. Maar zoonlief had een week echt vakantie en had mij uitgenodigd om te komen logeren, om samen de stad te doorkruisen en om mij mooie gebieden in de omgeving te laten ontdekken. Nou, dat heb ik geweten. Enkele dagen dertienduizend tot vijftienduizend stappen gemaakt en… het was heet! Maar genoten! Op een terras aan het water, heerlijk gegeten en ’s avonds fijne gesprekken in de tuin.
Hij single en ik single. We houden van elkaar, maar zijn beiden gewend aan onze vrijheid. Samenleven, al is het maar een paar dagen, betekent ook dat je ruimte moet maken voor de gewoontes van een ander. Je moet aanpassen.
Afspraken moet maken bijvoorbeeld over wat gaan we eten, wat gaan we morgen doen. Allemaal eenvoudige dingen die in een relatie de gewoonste zaken van de wereld zijn. Rekening moet houden met elkaar. Nou is dat bij ons geen probleem. Soms laten we de dingen komen zoals ze komen en maken er iets van.
Ik heb genoten van het samenzijn afgelopen week en moest bij thuiskomst toch even wennen aan het alleen-zijn. Maar ik heb ervaren dat onze verbinding met elkaar niet altijd betekent dat je constant bij elkaar moet zijn, maar juist dat we elkaar de ruimte hebben gegeven en rekening met elkaar hebben gehouden. En soms is een beetje aanpassen precies wat nodig is om samen een mooie tijd te hebben. Dat laatste geldt overigens voor alle relaties.
Liefs,
Monique
Even snuffelen ook bij het daten
Mijn vervoer gaat zo veel mogelijk per fiets, grote afstanden doe ik met het OV. Fietsen heeft als voordeel dat ik onderweg veel dingen zie die ik in een auto, trein of bus zou missen. Nadeel is wel de beperkte actieradius.
Door te wandelen kan ik veel kleinere afstanden overbruggen, maar ik zie nog meer dan op de fiets. Twee andere zintuigen, het gehoor en vooral de reuk worden dan optimaal benut.
Toen ik onlangs mijn fiets bij de fietsenmaker moest ophalen koos ik voor een wandeling in plaats voor de bus. Ik werd niet teleurgesteld. Langs de muren van verschillende huizen in mijn wijk stonden Buddleya’s oftewel vlinderstruiken volop in bloei. Bij de paarse en witte bloemen van zo’n struik stop ik altijd om even te ruiken. Kort daarna ontwaarde ik lavendelplanten die in een stukje grond bij een boom op het trottoir waren opgeschoten. Ik kon mij niet beheersen, ik moest snel even een paar bloemetjes of blaadjes fijn wrijven. In een eerdere blog vestigde ik al uw aandacht op Tihany, het dorp in Hongarije dat leeft van de lavendelteelt.
Ik had onlangs contact met een “gratis” lid van de datingsite, zij noemde zichzelf een snuffel-lid. Hoewel we in enkele essentiële onderdelen van onze levens veel verschilden hebben we elkaar toch ontmoet. Zij beschouwde het niet betalend lid zijn als een snuffeltijd, eigenlijk kan ik dat vertalen als een periode om het internetdaten uit te proberen.
Zonder uitproberen kom je nooit verder. Vraag is alleen of uitproberen genoeg is.
Als ik in een winkel kom en ik daar betoverd word door de geur van iets wat ik wil kopen, dan weet ik pas na aankoop van het geurige artikel of het datgene is, dat ik mij voor ogen heb gesteld. Velen kunnen lang voor een etalage voor of een schap in een winkel staan voordat ze beslissen iets te kopen. Vroeger, meer dan nu waren in veel winkels stalletjes waar je een kleine hoeveelheid van aangeprezen waar kon ruiken of proeven.
Bij het daten is de reuk naast het zien en het gehoor een niet te onderschatten zintuig. Wie bij een date “verrast” wordt door een onwelriekend contact zal al snel afhaken. Of er dan zelfs sprake is van een drankje samen drinken is de vraag. Een knuffel bij het afscheid zal er niet zijn. Voor een date kleed je je netjes, maar hygiëne is absoluut noodzakelijk.
Wie als roker een date heeft met iemand die nooit een sigaret opsteekt zal ook merken, dat zijn of haar afspraak zich terughoudend opstelt waar het gaat om fysiek contact. Ik hoorde ooit van een dame, dat ze geen man wil die rookt omdat ze geen schoorsteen wil kussen. De geur van tabak gaat zich trouwens ook aan kleding hechten.
Hetzelfde geldt voor drank in het algemeen en in het bijzonder voor bier. Iemand die dagelijks een paar gele rakkers soldaat maakt heeft ook een bepaald aroma om zich heen hangen.
Allerlei mondverfrissers kunnen daar maar ten dele een oplossing voor bieden.
Elke date is in wezen ook een snuffelactie naar wat de ander bezig houdt, hoe hij of zij is. Wederzijds vragen zonder dat het ontaardt in een sollicitatie is nodig.
Maar hoe lang duurt de snuffeltijd?
Ik wens iedereen veel aangename geuren op zijn of haar levens – en liefdespad! En ik hoop, dat de snuffeltijd na niet al te lange tijd toch overgaat in een serieus contact.