terug

De liefste oma van de hele wereld

dinsdag 9 mei 2023

Het heeft een hele tijd geduurd voordat ik echt kon genieten van een complimentje. In mijn jeugd kreeg ik geen complimenten van mijn ouders, het zat gewoon niet in hun manier van doen en eerlijk gezegd heb ik het ook niet gemist. Ze zorgden goed voor ons maar verwachten ook veel van ons, zonder teveel strubbelingen. En tsja, ik was al heel jong duidelijk in het uiten van mijn meningen, tot ergernis van mijn vader want hij was degene die dingen regelde zoals hij het wilde. Mijn vlucht mechanisme was lezen, ik las alles wat los en vast was, ik verloor mijzelf in verhalen met sterke vrouwen die er eigen meningen op na hielden en uiteindelijk daar ook voor werden beloond, hetzij met de liefde van hun leven, hetzij met erkenning van hun kennis of talenten.
Als iemand eens een complimentje gaf dan wuifde ik dat weg, zo bijzonder was ik niet en wat ik deed kon iedereen. ….
Ons credo was” Doe maar gewoon dan doe je gek genoeg”. Nou kon ik erg gek doen en luid en duidelijk mijn mening geven op cruciale momenten maar ik hield me het liefst op de achtergrond, tenzij ik het echt nodig vond om iets verduidelijkt te krijgen of het ergens niet mee eens was. Het probleem was dat ik daardoor wel regelmatig als woordvoerder van een groep kwam te staan, waar men mij dan voor prees. Ik had meer het gevoel dat zij ook wel iets hadden kunnen zeggen maar dat zat er niet in want” jij kan het zo goed zeggen”.
Ook in mijn werk kwam het vaak voor dat ik tegen mijn wil naar voren werd geschoven en ook als leidinggevende werd bestempeld, waar ik mijzelf totaal ongeschikt toe achtte.
Wat maakte dat ik hier niet mee door ging? Waarom werd ik geen leidinggevende, manager of klom ik niet op in de hiërarchie?
Heel eenvoudig: ik ben er ongeschikt voor. Ik zeg altijd dat ik graag bij het voetvolk hoor, eenvoudig op de werkvloer, opgaan in de groep en daar het verschil proberen te maken. Daar haal ik mijn plezier uit en als ik daar een complimentje krijg dan koester ik het moment want dat is de omgeving die er toe doet, en zo scheutig zijn de meesten niet.
Toch zou ik willen dat ik wat meer kon genieten van een complimentje, het aanneem als een cadeautje.
Mijn kleindochter zei eens tegen mij toen ze nog klein was: Oma, jij bent de liefste oma van de hele wereld! Ik was helemaal verguld, genoot van het moment. Toch kon ik het niet laten en vroeg haar: Dat zeg je zeker ook tegen je andere oma’s?
Ze zei eerlijk: Ja!
En dat bracht mij weer terug op de aarde. Maar het moment was geweldig en ik troost me met de gedachte dat ik in elk geval 1 van de 3 liefste oma’s op de wereld ben, dat is alles waard😉

geplaatst door Angi - 1346 keer gelezen