terug

Een podium voor muziek of voor het leven

maandag 29 mei 2023

Op een zonnige zondagmiddag fietste ik naar Amsterdam, in een buurtcentrum was een Open Podium gepland. Het kenmerk van Open Podium is, dat het enige wat qua programma geregeld is, dat er juist niets geregeld is. Iemand moet natuurlijk wel de zaal openen, voor de electronica zorgen en voor de bar. Bij de optredens van deze middag was er geen spreekstalmeester, die met de verbinding tussen de verschillende artiesten belast was.

Om twee uur was het toneel bezet door een vijfkoppig bandje, tegelijk liepen er andere musici met hun instrumenten de zaal binnen, sommigen zochten elkaar op, mogelijk in aanloop voor hun performance. De sfeer was gemoedelijk, een beetje van het kaliber ons kent ons.
Deze vorm van entertainment is mij vertrouwd, jaren geleden leidde ik zelf elke maand een Open Podium in mijn vereniging, en ik zorgde ook voor een stukje van het programma met mijn poëzie, zelf bedachte rijmpjes. Ditmaal zag ik enkel muzikanten, een vluchtige telling leerde, dat er bij aanvang meer mensen waren die optraden dan die louter als publiek in de zaal zaten.

Is het leven soms of juist heel vaak te vergelijken met een Open Podium? Wat verwacht ik / verwacht je van je leven, zit je aan de kant en laat je alleen als klapvee van je horen of doe je zelf actief mee op het toneel? Dat laatste eist niet alleen inzet maar ook een stukje gedreven zijn, noem het aanleg of talent. Niet iedereen beschikt daar over. Durf je het aan om in iets muzikaals of in woorden wat in het openbaar te doen? En vind je het prettig om in het centrum van de belangstelling te staan, of kies je er liever voor om op de achtergrond te blijven? Ik kan mij trouwens in beide situaties verplaatsen.

Van iemand die zelf optreedt wordt iets verwacht, een zekere prestatie. Eerst was er een vijfkoppig ensemble; het tweede optreden behelsde een kwartet: twee gitaarspelers, een trompettist en een violiste. Een heel andere serie muziekstukjes, zij zorgden voor een prima afwisseling van het gebodene. Die variatie in klanken lijkt op mijn leven, allerhand schakeringen. Steeds meer voelde ik mij wat uit de boot vallen omdat ik een van de weinigen was die niet optrad. Het was wel opmerkelijk dat alleen de eerste groep, het kwintet op het verhoogde toneel optrad en de anderen kozen voor de gewone vloer. Alles kwam steeds dichter op mij en het overige publiek af. Met een goed glas port liet ik mij verrassen door de “podiumklanten”.

Toen na het optreden van een duo nog een solist plaats nam kreeg ik het gevoel dat als toetje het publiek aan bod zou komen, daar had ik even geen zin in, het ontbrak mij aan de vereiste inspiratie. Ik schoot mijn jas aan en pakte mijn stalen ros.

Ook in het echte leven gebeurt het dat ik wel eens afhaak, dat ik niet meegesleept wil worden, dus niet “Go with the flow”. Is dat struisvogelpolitiek? Of gewoon afgaan op het gevoel; als iets genoeg geweest is aftaaien? In een relatie kan dat ook zomaar gebeuren. Het vuur is verdwenen, waar men eerst nog stapelgek op elkaar was is er nu nog maar een wakkerend vlammetje over. Als remedie hiervoor, om het liefdesvuur weer aan te wakkeren wordt alom beweerd, dat men voor een relatie moet vechten. Of gewoon je best doen. Werkt dat altijd? Het kan geen kwaad het te proberen. maar hoeveel kun je van zo’n poging verwachten?

geplaatst door Aktivo1 - 1667 keer gelezen