terug

Lentefantasie

donderdag 4 mei 2023

Op een zonnige lentedag kwam ik tijdens mijn omzwervingen aan bij een mooi stukje natuur om uit te rusten. Het was een zwoele namiddag, een lieflijk glooiende teletubbie-wei vol bloemenpracht en gonzend van de bijtjes en de hommeltjes trok mijn aandacht. Het weitje was omheind met meidoorns en weelderige wingerds, piespotjes noemden we die vroeger, doorspikkeld met rood en blauw van klaprozen en korenbloemen. Een toegangspoortje stond uitnodigend open. ‘Wees welkom, hier is het leuk’ stond op een verweerd plankje dat erop was gespijkerd.

Binnen strekte ik mijn vermoeide pelgrimsbenen uit op een matje van klaver en speenkruid. Om mij heen een uitbundig kleurenpalet van kattenstaart en slangenkruid, dovenetel, madeliefjes en weegbree, vingerhoedskruid en boterbloem, vergeetmeniet en chichorei. Het landschap van mijn kinderjaren op het Limburgse platteland, toen we van boterbloemen armbandjes maakten en om het hardst bliezen op de pluizige zaadbollen van de paardebloemen – wie de zaadjes in één adem kon wegblazen mocht een wens doen.

Een weeïge lucht van klaverhoning bedwelmde mij, het gonzen was hier nog sterker en daarbij kwam gerasp en geritsel van krekels en torretjes. Doezelend onder de stralende teletubbie-zon dreven mijn gedachten weg in een gelukzalige roes. Het begon nu meer op een druk plein te lijken met overal geroezemoes en flarden van gesprekken. Eén stem maakte zich los van de andere. Pelgrim!.. riep de stem. Waar zojuist nog een wilde roos had gestaan, ontwaarde ik nu de gestalte van een mooie vrouw die mij lief aankeek. Welkom, wat fijn dat je er bent zei ze, zal ik even bij je komen zitten? Ze wachtte niet op een antwoord – gelukkig maar want ik had tijdelijk last van kortsluiting, alsof een bliksem was ingeslagen.

Ze vleide zich bevallig naast mij neer, de klaverlucht vermengde zich met haar rozenparfum. Waar gaat de reis naar toe, Pelgrim?, vroeg ze. Naar kosmisch bewustzijn, zei ik - er schoot mij zo gauw niks beters te binnen. Zij glimlachte vergevingsgezind, niet van haar stuk gebracht, en vroeg: ...en komt er toevallig ook Liefde op jouw pad? Het leek mij een retorische vraag want ik had sterk de indruk dat dat inderdaad zojuist was gebeurd en dat daar niks toevalligs aan was. Zij had me in een oogwenk betoverd en ze wist het! In een geraffineerd bloemetjesjurkje lag ze daar op haar rug, haar hoofd steunend op haar handen. Een paar blauwtjes die op haar wilde rozengeur waren afgekomen dartelden rond boven de welving van haar buik, mijn blik werd er naartoe getrokken, er was geen ontkomen aan.

Ze zag het en ze lachte me bemoedigend toe, zo leek het. Nodigde deze Aphrodite mij uit om haar te omhelzen in een onstuimig liefdesspel? In mij woedde een strijd tussen onbesuisde passie en gezond verstand. Was dit een hemels geschenk of moest ik mij als een moderne Odysseus verweren tegen de lokroep van een verleidelijke nimf... Maar ze bedoelde het niet kwaad; nadat ze mij een moment onderzoekend in de ogen had gekeken ging ze rechtop zitten en met een glimlach nam ze mijn hand.

Ach lieve Pelgrim, zei ze, wees gerust ik ben maar een fantasie, je hersenpan is een beetje verhit geraakt van de voorjaarszon! Was het maar zo eenvoudig, dat de liefde overal vrijelijk kon stromen; dat er tussen droom en daad geen praktische bezwaren zouden zijn. Ik zal je nu maar gauw uit de droom helpen! Dan blijft deze fantasie geschikt voor een nette datingblog. Er kriebelde iets op mijn neus, een vliegje misschien of een lieveheersbeestje en ik schrok wakker. Het tafereel vervaagde in die warrige toestand tussen dromen en waken, alleen de geur van de wilde roos bleef hangen. Blauwtjes en Witjes dansten er vrolijk omheen en piepten met geluidloze stemmetjes 'Gefopt!’ In de verte hoorde ik een sirene, het was tijd om verder te trekken.

geplaatst door Pelgrim - 1711 keer gelezen