Je mag er best wat moeite voor doen
maandag 12 juni 2023
Iedereen kent het gezegde: De gebraden duiven vliegen hem (of haar) in de mond. De betekenis is helder: Hij of zij krijgt alles zonder er moeite voor te hoeven doen.
Nu is dat gezegde vrij ongenuanceerd: Om een stukje gebraad te eten moet je wel je mond open doen, en dan zou ik een stukje vlees beslist niet zonder mes en vork te hanteren opeten.
Voor het levensonderhoud moet iedereen toch een zekere inspanning verrichten, hoewel een beperkt aantal mensen zich nauwelijks hoeft in te spannen; hun ouders hebben er voor gezorgd dat ze een leven kunnen leiden, waarbij ze niet op den duur een versleten rug zullen oplopen. Het aantal beroepen waarin zwaar lichamelijk werk wordt verricht is de afgelopen decennia sterk geslonken; mensen in beroepen waarbij wel fysieke prestaties worden verwacht worden vaak minder betaald dan werknemers in de categorie witte boorden.
Tegen een ander fenomeen als we kijken naar een verdienmodel liep ik onlangs aan: Voor een supermarkt in mijn woonomgeving staan twee jongeren van pakweg 20 jaar, gehuld in lange broek en een wit katoenen shirt met een embleem. “Meneer, mag ik u wat vragen?” Ik voelde al nattigheid. Ik: “Wat wil je?” Hij: “Ik ben van …. (naam goede doelen organisatie” Meteen kapte ik het gesprek af. “Geen interesse”.
Wist u dat grotere goede doelen organisaties hun directeuren trouwens gemiddeld € 120.000,- per jaar uitbetalen? Met een erbij die € 350.000,- jaarlijks overmaakt aan de grote baas.
In de supermarkt hingen affiches met de salarissen die aankomende vakkenvullers bij hen gaan verdienen. De winkel zocht personeel! Meteen dacht ik aan die “heren” buiten, die weliswaar zeggen, dat zij voor een bepaalde goede doelen club werken, om donateurs te werven, maar in wezen op uur-basis dan wel op basis van het aantal aangebrachte donateurs betaald worden door een zgn. wervingsbureau. De goede doelenclub betaalt gemiddeld € 80,- per nieuwe geldgever aan het wervingsbureau, en daarvan betalen zij weer de wervers, die van die € 80,- een gedeelte toucheren. Ik had de inspiratie even niet ter plekke beschikbaar, maar thuisgekomen vond ik, dat ik de heren beter had kunnen wijzen op het affiche van de winkel, die zit te springen om medewerkers.
Zo in de zon bezig zijn met mensen benaderen is natuurlijk minder zwaar werk dan dozen uitpakken, vakken vullen, vrachtauto’s uitladen.. Uit onderzoek blijkt, dat 80 % van de mensen die benaderd worden door de wervers zich hier aan irriteert, en dat maar 2 % hun werk waardeert. Verder heb ik er moeite mee, dat achter deze constructie van het werven van donateurs dus op drie plaatsen een verdienmodel bestaat: Verdienen voor de werver, voor het wervingsbureau en tenslotte ook voor de goede doelen organisatie.
Ik fiets regelmatig langs een bedrijf dat mensen zoekt voor handwerk; die firma heeft het nog duidelijker aangepakt. Buiten staat een groot bord: Niet ieder kind kan advocaat of notaris worden. Kom bij ons werken!
Van iemand die zich in het daten stort mag ook verwacht worden, dat die er moeite voor doet. Een slecht profiel scoort ook slecht. Bij de eigenlijke date is geschikte kleding een must, een positieve instelling, aandacht voor de ander. Niet iedereen kan zich rekenen tot de elite van de maatschappij. Een dater vliegen ook de gebraden duiven niet in de mond.
Toch valt het op, dat sommigen in datingland vrij gemakkelijk aan de bak komen, (hoewel het een minderheid is) en anderen ondanks hun inspanningen vaak het lid op de neus krijgen.
Daten is een serieuze zaak! Ook bij een blog van Sixty heb ik dat al aangegeven, dat een date anders verloopt als je er moeite voor wilt doen. De wil om er energie in te steken en aandacht te hebben voor je mede dater houdt m.i. ook verband met de klik, die je bij de eerste aanblik met iemand hebt.
De beloning voor de moeite, die wij ons bij onze date getroosten ligt in een leuke vriendschap, op termijn mogelijk een relatie. Dat willen we hier toch graag… Die beloning moeten wij dus verdienen…
Ik ben absoluut niet jaloers op mensen, die het geluk hebben gehad bij de eerste date meteen raak te scoren. Wel hoop ik op begrip voor diegenen, die die mazzel niet hebben…
geplaatst door Aktivo1 - 1669 keer gelezen
Vorige berichten
Over vulkanisme en liefde
Vulkanisme is een van de meest heftige natuurverschijnselen waardoor je als mens soms een gevoel van onwerkelijkheid krijgt als je er langer over nadenkt.
We leven op een enorme bol met een kern van vloeibaar metaal. En onder de aardkorst die op sommige plaatsen dun is, zit vloeibaar gesteente dat na miljoenen jaren nog niet is afgekoeld. Via nieuwe of bestaande barsten perst dit gesteente zich soms met enorme kracht naar buiten en dan noemen we dat een vulkaan. Ze zijn overal, ook voor onze kust. De meeste zijn inactief maar dat zegt niet dat ze morgen niet kunnen uitbarsten. Soms wordt een vulkaan volkomen onverwacht weer actief, Sommige vulkanen zijn regelmatig actief zoals op IJsland en Hawaii. Overeenkomst van alle vulkanen is dat ze ondanks alle kennis die is opgedaan door bestudering van voorgaande uitbarstingen en de modernste meetapparatuur, het nog steeds niet mogelijk is te voorspellen of een vulkaan zal uitbarsten, wanneer dat gebeurt en hoe heftig dat gaat worden.
De overeenkomsten tussen vulkanisme en liefde, (verliefdheid) zijn wel duidelijk. En hoewel de wetenschappers hier wellicht nog meer onderzoek naar hebben gedaan dan naar dat andere natuurverschijnsel heeft dat nog maar weinig opgeleverd. Het is Inmiddels bekend dat het hart hierbij geen enkele rol speelt dat is gewoon een fenomenale pomp. Het gebeurt allemaal in de hersens en er is een bijzondere cocktail van hormonen voor nodig. En tioch blijven we hartjes sturen terwijl hersentjes meer toepasselijk zouden zijn. Maar hoe, waarom, hoe lang, hoe heftig en tig andere vragen zijn nog niet beantwoord. De een vindt dat wel prima, want een beetje mysterie in het leven mag toch best. Een ander kan bijna niet wachten op de verliefdheidspil. De juiste cocktail van hormonen voor beiden en de liefde kan beginnen. Is de pil uitgewerkt neem je gewoon een nieuwe dosis. Een duizelingwekkende gedachte, nooit meer eenzaamheid en alle datingsites kunnen worden opgeheven en bloggers hebben wel wat beters te doen dan schrijven.
Een andere gedachte nog over datingsites en daarvoor moet ik 1964Pete bedanken. In eerste instantie zoek ik hier vriendschap, ook daar is de site immers ook voor bedoeld. Daarvoor is ook een klik nodig maar er zijn verder minder ‘hobbels’ te nemen. Maar ik werd nieuwsgierig gemaakt naar de functie ‘zoeken’ hier. En inderdaad zijn er volgens het algoritme op 50+ tientallen vrouwen die een 100% match zijn met me. Dat zou toch moeten inhouden dat we zonder veel moeite een stel zouden kunnen worden met de juiste cocktail en alles wat er verder bijhoort. Betekent dat dan dat het gezegde dat iemand die op zoek is naar een partner juist is: geen handvol maar een land vol? Tenslotte zijn niet alle vrouwen die ern partner zoeken hier ingeschreven. Hoe groot zou het aantal 100% matches dan in totaal zijn? Honderden of zelfs duizenden? Wat zegt dat dan weer over liefde? Er is ook een meer romantische opvatting dat een mens maar een echte grote liefde in zijn leven zal kennen, die voorbestemd is maar niet per se hoeft uit te komen. Andere relaties kunnen dan best fijn zijn maar kunnen niet eens in de schaduw staan van die ene ware liefde. Wie het weet mag het hietonder zeggen.
Thuis
Zo, lekker kontje, dacht ik, toen ze wegliep.
Dat was wellicht niet per se een gepaste gedachte na ons gesprek, maar gedachten leiden een vrij autonoom bestaan. Je kunt er zo weinig tegen doen. Ze hooguit achteraf betreuren, maar om onkruid te wieden, moet het eerst opkomen, al zou ik mijn gedachte over haar kont niet als onkruid willen afdoen. En daarbij, wat de een onkruid noemt, is voor de ander een prachtige plant.
We stonden op het brood te wachten. De bakker die het brood op de camping bezorgde, was weer eens te laat. Ze zei, dat ze de dag erop weer naar huis ging en toen ik haar vroeg waar thuis was, was haar antwoord dat thuis voor haar niet met een plek te maken had, maar meer met mensen en dan vooral die ene. Nee, die was er nu niet, maar ze had het wel gekend en daarom wist ze dat ze thuis was in zijn armen, waar dan ook. Ik vond het, hoe interessant ook, nog wel zware kost om tien over acht, het was al erg warm, maar zij stak enthousiast van wal. Een lange stoet aan schrijvers, dichters, filosofen en zelfs schilders passeerde de revue om haar invulling van het begrip thuis kracht bij te zetten. Mijn enige bijdrage aan het gesprek bestond uit een verwijzing naar het liedje Hier van Stef Bos en Fernando Lameirinhas, wat ik alleen maar ken, omdat ik het altijd in de les behandel.
De bakker bracht verlossing. Ze nam haar brood, ik wenste haar wel thuis, ze draaide zich om, liep weg en ik dacht mijn ongepaste gedachte.
Ik ben inmiddels ook weer thuis. Er is niet veel veranderd. Ja, de kleur van het duinbos waarop ik uitkijk, was eind mei groen en is nu geel, maar de struiken en bomen hier hebben welbeschouwd weinig te klagen in vergelijking met hun verkoolde collega's op de zwartgeblakerde vlaktes en hellingen in een groot deel van Zuid-Frankrijk.
Mijn thuis is geloof ik toch meer een plek dan een mens. Natuurlijk zou die plek wel heel erg beïnvloed worden door de aanwezigheid van een ander, dat wel. Ik moet er niet aan denken. Alhoewel, zo'n kont zou enige onderhandelingsruimte bieden.
Rollenspel
Ze kwamen me weer goed van pas de afgelopen weken, de adviezen van de psychiater die mijn huwelijk had gefileerd: ‘Je hebt je te veel in hem ingeleefd,’ zei ze. Ze had tien minuten de tijd voor tien gesprekken van een uur, die psychiater, want ze ging met zwangerschapsverlof. Wat ik toen geen probleem vond. Later eigenlijk wel: Ze zei ook dat ik ‘nog heel’ was, maar zo heel was ik nou ook weer niet. Ach, in deze beknopte vorm is het voor mij wel gemakkelijker te onthouden allemaal. ‘Ga nooit meer met hem in discussie’, dat zei ze ook.
Dit is een datingsite: Een soort club van mensen die elkaar niet kennen en die de club verlaten zodra ze wel iemand hebben leren kennen. Dit is een bijzondere datingsite; een datingsite met extra mogelijkheden om het ‘thuiskomen’ succesvol te laten verlopen: Things2Share, en de blogs. Met plaatjes, muziek filmpjes, tekstjes en teksten vertellen we elkaar alvast wie we zijn. Hoe leuk, hoe gevoelig, en hoe geïnteresseerd in de wereld om ons heen enzo. De persoonlijke berichten bestaan alleen uit woorden. Nu lijkt het mij logisch dat twee vreemden die elkaar mails sturen, zich in de ander proberen in te leven om het geschrevene goed te begrijpen: getypte woorden zijn soms niet meer dan het makkelijke buitenste schilletje van een mens. Trouwens, ik heb ooit gepleit voor het plaatsen van een handgeschreven brief bij een profiel, om meer inzicht te verkrijgen in de rafelrandjes van iemands karakter. Naïef, natuurlijk. Wie zich achter een onechte foto kan verstoppen, kan zich ook verstoppen achter een onechte handgeschreven brief. Maar ja, dit is wel een datingsite; het is echt de bedoeling om elkaar bij wederzijdse belangstelling uiteindelijk in de ogen te zien. En wie ben jij dan?
Nu is een date afspraak nakomen niet de meest opvallende eigenschap van iemand die, ondanks een uitvoerige mailwisseling, niet lijkt te willen laten zien wie hij echt is. En dan vergaat het mij net zoals De Kleine Prins, die ontdekte dat alle tijd die hij aan zijn roos had besteed, die roos juist zo belangrijk voor hem maakte.* Wat te doen? De adviezen van die psychiater als verouderd beschouwen en mij volledig in deze onbekende man verliezen? Er zijn in de loop der jaren immers zoveel nieuwe inzichten ontstaan in de psychiatrie; misschien zou ik nu een totaal ander advies krijgen?
Nee, ik heb een beter idee, een veel beter idee: we maken er een Larp Date van! LARP is een rollenspel zonder publiek; elke deelnemer speelt een zelf bedacht personage, passend bij een vooraf afgesproken thema. Bij deze date hoeft het thema niet als vanzelfsprekend een liefdesverhaal te zijn, lijkt mij, dit is immers een eerste ontmoeting. Hoewel, bestaan er eigenlijk verhalen die niet over de liefde gaan? Oh ja, Macbeth van Shakespeare, het koningsdrama vol bloed en verleiding; daarin is wellust uitsluitend machtswellust. Dan kan ik mijn zwartfluwelen heksenjurk weer eens dragen, en hij kan Macbeth zijn, met krullenpruik, baard, en een hoed met een brede, slappe rand. Of zou hij meer fantasie hebben en voor een minder realistisch personage kiezen? Hoe dan ook, we ontmoeten elkaar - en dan, na wat inleidende zinnetjes, gebeurt het. Hét. Die stem, die lach, die handen, die manier van bewegen, die half verscholen ogen. We leggen onze maskers af, en we vallen elkaar haast huilend van opluchting in de armen. En we leefden nog lang en gelukkig.
*uit ‘De Kleine Prins’, van Antoine de Saint-Exupéry