Even weg
dinsdag 4 juli 2023
“ Mam, heb je zin om mee te gaan, midweekje naar de Beekse Bergen?”
“ Zin altijd, maar wil je niet liever je vriendin mee met haar zoontjes?”
Die kunnen niet, andere vriendinnen hebben hun vakantie uren al ingevuld en ik kan en wil. Dus we gaan.
We gaan in 1 auto want het is een midweekje, dus de hoeveelheid nodige kleding past in een kleine koffer, daarbij nog een tas met wat huishoudelijke benodigdheden en eerste dag boodschappen.
De reis erheen is al een feestje, mijn kleinzoon vraagt na een half uur of we er al zijn en dan gaat hij een liedje zingen en wij moeten meezingen. Hij zet in “We zijn er bijna” en mijn dochter en ik vallen in. Daarna ook nog “ Een potje met vet” en het schoolreisje gevoel is aanwezig. Ook wordt de inwendige mens niet vergeten, een paar lekkere broodjes en af en toe een snoepje gaan er met smaak in.
De aankomst op een vakantiepark is altijd even onwennig want hoe en waar, de accommodatie moet even doorgelopen worden en de slaapkamers ingericht met de meegenomen spullen en dan beslissen: eerst koffie of toch meteen het safaripark in, dieren kijken. Dat laatste wordt met algemene stemmen gekozen en het avontuur kan beginnen.
Onze wat hooggespannen verwachtingen worden ruimschoots overtroffen want hoe leuk, hoe veel en hoe groot is het aanbod en het park. En ik geniet uitbundig van mijn kleinzoon en zijn opmerkingen, een jongetje van 5 die nu de dieren in het echt ziet die hij normaal op tv zag of in een wat kleineren setting in een andere dierentuin. Hij benadert de dieren met respect, gaat op zijn hurken stil naast een paartje pinguins zitten en loopt als Nils Holgerson tussen een groep ganzen.
Ook is het hele gebeuren een bitter-sweet teruggaan in de tijd, mijn herinnering aan mijn eerste keer in een safaripark in Engeland met mijn partner, daar mochten we de meeste dieren voeren, mijn favorieten waren de giraffen met hun zachte lippen en hun dromerige ogen. En ook de nieuwsgierige witte kameel maakte een onuitwisbare indruk toen die zijn hoofd door het raam naar binnen stak en naast het gezicht van mijn man naar mij keek, en de daarop volgende geschrokken reactie van mijn man want zo'n groot hoofd naast zijn hoofd was op zijn zachtst gezegd indrukwekkend en beeldvullend, ik moet weer lachen als ik er aan denk.
De dagen gaan snel, we zien veel en doen veel, ‘s avonds en ‘s nachts horen we leeuwen brullen en tussen huisjes door kunnen we, op veilige afstand, de giraffen, zebra’s en neushoorns zien lopen.
Op het park zelf is het gezellig druk met familie’s , stelletjes, schoolkinderen en mensen van allerlei leeftijden en pluimage. Ik geniet van het kijken naar al die gezelligheid en bedenk dat ik dit zo heel graag ook met een vriend, een nieuw liefde, een partner zou willen delen, gewoon relaxt ergens naar toe, genieten van samen dingen doen en zien en daar over te praten of gewoon stil zijn.
Maar deze keer geniet ik van het samen met mijn dochter en mijn kleinzoon de dieren te zien en de verwondering en bewondering in zijn ogen te zien en ik voel me gelukkig.
geplaatst door Angi - 1418 keer gelezen
Vorige berichten
Slecht nieuws
De al wat oudere man is vaker het onderwerp van slecht nieuws in de vorm van een overlijdensbericht dan de al wat oudere vrouw, las ik. Wat ook slecht nieuws is voor die al wat oudere vrouw - in het bijzonder als ze single is, en op zoek naar een man om van te houden, een man om haar leven mee te delen. Zo blijven er immers steeds minder goede mannen over die een mogelijk toekomstige geliefde zouden kunnen zijn? Egoïstisch? Joh, het zijn maar woorden. En alleen iemand die mij niet kent, zal mij hier helemaal in herkennen.
Dit is al de achtste week van de steigers rond mijn flat. Naar buiten kijkend door de opening tussen mijn bolletjes gordijnen, zie ik niet de lindeboom die naar binnen kijkt, maar een steigerpaal. En mijn tuintje heeft het moeilijk. De mahonia’s bij het muurtje kunnen mij niet zoveel schelen; die stonden hier al, en zelf zou ik nooit voor een haag van mahonia's kiezen. De aardbeitjes, de primula’s, het daslook, en de jonge krentenbomen, taxussen en zwarte vlieren gaan mij wel aan het hart. Maar ja, waar moeten de werkmannen anders hun voeten neerzetten, onderweg naar een nieuw karwei? Ik vroeg hen wanneer het door de hogedrukspuit ontstane gat schuin boven mijn kamerraam gerepareerd zou worden. Het voegwerk aan de gevel leek immers afgerond te zijn? Ze kwamen een kijkje nemen, de twee mannen. Maar nee, mevrouw, dat is betonrot, en reparatie van betonrot staat niet in onze opdracht. Hè, betonrot, alarm, onmiddellijk repareren! Toch? Ik dacht aan de lijdensweg met de lekkende asbestleiding in mijn badkamer, een paar jaar geleden. Het laten repareren van betonrot zou weleens evenmin simpel kunnen zijn. Ze snapten het, geloof ik, die werkmannen. Eentje maakte een foto; hij ging contact opnemen met de beheerder.
Die al wat oudere mannen en het slechte nieuws: In de nieuwsbrief van het CBS las ik, dat het aantal in het verkeer omgekomen mannen het afgelopen jaar is gestegen, terwijl het aantal omgekomen vrouwen is gedaald. Het betreft vooral fietsende mannen, en vrijwel alleen fietsende mannen van zeventig jaar en ouder. Gevalletje vergrijzing, en van mannen die meer fietskilometers blijken te maken dan vrouwen? Of is het gecompliceerder? Zijn mannen, ook de al wat oudere, competitiever dan vrouwen, en zijn vrouwen meer risicomijdend? Deze vrouw in ieder geval wel: Vanwege de vele (door auto’s!) omver gereden fietsers in mijn nieuwe, oude woonplaats Leiden, verplaats ik mij daar te voet of per step. En ik vraag jullie, al wat oudere mannen… Nee, ik vraag jullie niks, helemaal niks. Wees vooral gelukkig, op die veel te snelle fiets!
Bron: CBS nieuwsbrief, cbs@nieuwsbrief.cbs.nl
Bakfiets
Er dendert weer zo'n fiets voorbij.
Dat hij, toen ik nog kroost had, niet bestond,
stemt me trouwens blij.
Ik geef toe, het was in mijn tijd meer gesjor,
een stoeltje achter en een stoeltje voor,
maar de mise-en-scène
smeedde een verbond,
dat ons vormde tot drieëenheid,
Vader, zoon en dochter.
Nu ik mijn driewielertijdperk met rasse schreden voel naderen,
kan ik me niet meer heugen,
is er iets dat dat geluk nog kan benaderen?
Niet direct, maar mocht er
iets in mij opkomen, dan zeg ik het geheid.
Ik weet, geheugen is een leugen,
en betekent voor de toekomst niets.
Wie weet, rijden wij hem ooit samen tegemoet
in wat dan ook, desnoods zo'n bakfiets.
Zit ik dan achter en jij voor?
Maakt mij niet uit, ik ga ervoor.
Eind goed, al goed.
Een steuntje in de rug of voor de benen
De ouderdom komt met gebreken. Hoewel het verouderingsproces bij iedereen verschillend verloopt, zal een 80-jarige( let wel gemiddeld) minder fit zijn dan een twintiger. Uitzonderingen daar gelaten, ik hoorde onlangs van een man van 25, met wie ik zowel door zijn sociale situatie als zijn conditie niet zou willen ruilen.
Om de gevolgen van het ouder worden de baas te kunnen zijn bestaan hulpmiddelen, hulppersonen en aanwijzingen voor betere gedragspatronen. Die drie soorten hulpjes zijn vaak met elkaar verweven. Naast de reguliere eerste - en tweedelijns gezondheidszorg kent ons land een ratjetoe van organisaties, die allen beweren het beste met ons welzijn voor te hebben.
Die organisaties zijn bedoeld om iedereen een steuntje in de rug te bieden en hen te helpen zo mobiel mogelijk te blijven. Er zijn organisaties, die dit beroepsmatig doen, met betaalde krachten, en organisaties waarvan de bezetting voor (een deel) uit vrijwilligers bestaat. Denk hierbij aan de mantelzorg, die ook en misschien wel grotendeels onbetaald door vrienden of familieleden wordt verstrekt.
Het proces dat vooraf gaat aan het verkrijgen van zo’n steuntje is heel verschillend. Er is een tekort aan kwalitatief goede mantelzorg. Niet iedere goedwillende vrijwilliger is opgewassen tegen de problemen, waarmee hij of zij in de praktijk mee te maken krijgt. De cursussen kunnen hem of haar maar deels op het goede been zetten. Waar er een kostenplaatje bij komt kijken is het goed, dat er financiële tegemoetkomingen zijn.
Wie een steuntje in de rug of voor de benen krijgt blijft hoe dan ook kwetsbaar. Ik vind het niet alleen jammer, maar zelfs schandalig dat sommige mensen misbruik maken van dat kwetsbaar zijn. Verder hebben mensen met zo’n steuntje vaak dezelfde wensen voor de invulling van hun leven als fysiek en geestelijk gezonde mensen.
Er zijn onder de steunverkrijgers (als ik zo mag noemen) personen die een relatie hebben. Ik zie regelmatig op een dansmiddag een vrouw, die haar eega rondrijdt op de dansvloer, hij is meervoudig gehandicapt. Aan de blijheid die uit zijn ogen straalt merk ik hoe zeer hij die middagen op prijs stelt. En zij doet dit vol vreugde voor haar echtgenoot.
Veel singles die minder valide zijn of dat na een tijd geworden zijn missen een partner, zij verlangen wel degelijk naar een maatje om zich heen. Voor de gezelligheid, het contact, en uiteraard als hun steuntje. Er bestaan sites speciaal bedoeld voor deze groep. Sommigen van hen zullen niettemin ook proberen een vriendschap te krijgen door iemand “in het wild” te ontmoeten of door zich op een reguliere site aan te melden.
Het dilemma dat zich dan voordoet is gelijkwaardigheid. Waar de een volop kan meedoen aan allerlei activiteiten is zijn of haar wederhelft beperkt. Er kan sowieso een mooie spirituele band ontstaan. Maar is dat genoeg? En het gevaar is levensgroot aanwezig, dat er een andere, potentiële partner tussenbeide komt, een die nog wel “recht van lijf en leden “ is.
Wie heeft in zo’n situatie verkeerd of kent mensen, die er in verkeren? Die ongelijkheid kan natuurlijk ook tijdens de relatie ontstaan. Als het steuntje dan weg is valt de steunverkrijger in een diep gat… Soms krijgt een contact tussen een hulpverlener en een ontvanger een update naar een liefdesrelatie. Dan blijkt er meer te zijn dan aanvankelijk bedoeld was. Mogelijk heeft een van de lezers ook zo’n ontwikkeling meegemaakt..