Even weg
dinsdag 4 juli 2023
“ Mam, heb je zin om mee te gaan, midweekje naar de Beekse Bergen?”
“ Zin altijd, maar wil je niet liever je vriendin mee met haar zoontjes?”
Die kunnen niet, andere vriendinnen hebben hun vakantie uren al ingevuld en ik kan en wil. Dus we gaan.
We gaan in 1 auto want het is een midweekje, dus de hoeveelheid nodige kleding past in een kleine koffer, daarbij nog een tas met wat huishoudelijke benodigdheden en eerste dag boodschappen.
De reis erheen is al een feestje, mijn kleinzoon vraagt na een half uur of we er al zijn en dan gaat hij een liedje zingen en wij moeten meezingen. Hij zet in “We zijn er bijna” en mijn dochter en ik vallen in. Daarna ook nog “ Een potje met vet” en het schoolreisje gevoel is aanwezig. Ook wordt de inwendige mens niet vergeten, een paar lekkere broodjes en af en toe een snoepje gaan er met smaak in.
De aankomst op een vakantiepark is altijd even onwennig want hoe en waar, de accommodatie moet even doorgelopen worden en de slaapkamers ingericht met de meegenomen spullen en dan beslissen: eerst koffie of toch meteen het safaripark in, dieren kijken. Dat laatste wordt met algemene stemmen gekozen en het avontuur kan beginnen.
Onze wat hooggespannen verwachtingen worden ruimschoots overtroffen want hoe leuk, hoe veel en hoe groot is het aanbod en het park. En ik geniet uitbundig van mijn kleinzoon en zijn opmerkingen, een jongetje van 5 die nu de dieren in het echt ziet die hij normaal op tv zag of in een wat kleineren setting in een andere dierentuin. Hij benadert de dieren met respect, gaat op zijn hurken stil naast een paartje pinguins zitten en loopt als Nils Holgerson tussen een groep ganzen.
Ook is het hele gebeuren een bitter-sweet teruggaan in de tijd, mijn herinnering aan mijn eerste keer in een safaripark in Engeland met mijn partner, daar mochten we de meeste dieren voeren, mijn favorieten waren de giraffen met hun zachte lippen en hun dromerige ogen. En ook de nieuwsgierige witte kameel maakte een onuitwisbare indruk toen die zijn hoofd door het raam naar binnen stak en naast het gezicht van mijn man naar mij keek, en de daarop volgende geschrokken reactie van mijn man want zo'n groot hoofd naast zijn hoofd was op zijn zachtst gezegd indrukwekkend en beeldvullend, ik moet weer lachen als ik er aan denk.
De dagen gaan snel, we zien veel en doen veel, ‘s avonds en ‘s nachts horen we leeuwen brullen en tussen huisjes door kunnen we, op veilige afstand, de giraffen, zebra’s en neushoorns zien lopen.
Op het park zelf is het gezellig druk met familie’s , stelletjes, schoolkinderen en mensen van allerlei leeftijden en pluimage. Ik geniet van het kijken naar al die gezelligheid en bedenk dat ik dit zo heel graag ook met een vriend, een nieuw liefde, een partner zou willen delen, gewoon relaxt ergens naar toe, genieten van samen dingen doen en zien en daar over te praten of gewoon stil zijn.
Maar deze keer geniet ik van het samen met mijn dochter en mijn kleinzoon de dieren te zien en de verwondering en bewondering in zijn ogen te zien en ik voel me gelukkig.
geplaatst door Angi - 1500 keer gelezen
Vorige berichten
Het sterke geslacht
Al vanaf mijn 9e jaar weet ik dat een man het (bijna) altijd wint van een vrouw bij een lijfelijk gevecht. Dat komt omdat hij veel sterker is. Hij
Alene til Danmark
Ik zou met iemand naar Denemarken, maar het liep anders en dus ben ik maar in mijn eentje gegaan. Daar had ik wel een aanloopje voor nodig, ook al
Vastgeroest gewoontedier?
Vaak ben ik een gewoontedier. Ik sta ongeveer op dezelfde tijd op. De slaap uit mijn ogen wassen. Ontbijten, tandenpoetsen, scheren. Haren ka